Nikko

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nikkō
日光市, Nikkō-shi
Plaats in Japan Vlag van Japan
Nikko
Nikko
Situering
Eiland Honshu
Regio Kanto
Prefectuur Tochigi
Coördinaten 36° 43' NB, 139° 41' OL
Algemeen
Oppervlakte 1449,87 km²
Inwoners 91.559
Datum 1 juni 2008
Bevolkingsdichtheid 63,1 inw./km2
Gemeentenummer 09206-1
Gemeentehuis
Burgemeester Masakatsu Shingai
Adres 1 Imaichi Honchō, Nikkō-shi, Tochigi-ken
Postcode 〒 321-1272
Telefoonnummer 0288-22-1111
Website Nikkō
Symbolen
Vlag Foto
Detailkaart
Situering van Nikkō in de prefectuur Tochigi
:seirei shi / :shi / :cho·mura
Portaal  Portaalicoon   Japan
Schrijnen en tempels van Nikko
Werelderfgoed cultuur
Nikko, Tochigi, circa 1860-1900.jpg
Land Vlag van Japan Japan
UNESCO-regio Azië en Pacific
Criteria i, iv, vi
Inschrijvingsverloop
UNESCO-volgnr. 913
Inschrijving 1999 (23e sessie)
UNESCO-werelderfgoedlijst

Nikko (日光市, Nikkō-shi) is een stad in de prefectuur Tochigi, Japan. Op 1 maart 2008 had de stad 92.012 inwoners en een bevolkingsdichtheid van 63,5 inw./km². De oppervlakte van de stad bedraagt 1449,87 km².
Nikko ligt op een afstand van 2 uur met de trein van Tokio , in de buurt van Utsunomiya. Midden in de bergen ligt daar het mausoleum van Tokugawa Ieyasu, dat een populaire bestemming is voor zowel binnenlandse als buitenlandse toeristen.

Het complex van Nikko is opgenomen in de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het bestaat uit :

Fusies[bewerken]

Geschiedenis[bewerken]

De geschiedenis van Nikko gaat terug tot de 8ste eeuw toen een boeddhistische monnik, Shodo Shonin, er een bedevaartsoord oprichtte. De Shihonryu tempel die toen werd opgericht als de hoofdtempel van de Tendai-sekte, ontwikkelde zich in de loop der jaren tot wat vandaag het Rinnoji tempelcomplex wordt genoemd.

Na het overlijden in 1616 van Tokugawa Ieyasu, de stichter van het Tokugawa shogunaat, wordt besloten om in Nikko een schrijn te zijner nagedachtenis te bouwen. De kleinzoon van Tokugawa Ieyasu, Tokugawa Iemitsu voltooit de schrijn uiteindelijk na ongeveer 20 jaar. Duizenden kunstenaars en ambachtslui hebben het tot één van de spectaculairste bouwwerken in Azië gemaakt.

Waar elders in Japan de architectuur strak, rechtlijnig en weinig kleurrijk is, en waar gewoonlijk zwart en wit overheersen, werden in Nikko kosten noch moeite gespaard om het mausoleum uitbundig te versieren met kunstige details. Talloze afbeeldingen van dieren, planten en bloemen werden uitgesneden in de edelste houtsoorten die er overal in Azië te vinden waren. Nikko wekt daardoor de indruk eerder door Koreaanse of Chinese ambachtslui te zijn gemaakt, dan door Japanners. Soms doet het meer denken aan de Verboden Stad of aan het Gyeongbokgung Paleis in Seoel. Het heiligdom in Nikko is daarom een absoluut buitenbeentje in Japan.

Bezienswaardigheden in Nikko[bewerken]

Het complex van Nikko beslaat meerdere hectaren en bestaat uit diverse gebouwen.

Bij het verlaten van de moderne stad, is het eerste bouwwerk dat de wandelaar tegenkomt, de heilige Shin Kyo brug. De rood gelakte, eenbogige brug overspant hier sinds de vroege 17de eeuw de rivier de Dayagawa. De legende wil dat Shodo Shonin, de monnik die Nikko stichtte, hier op de rug van een slang de rivier overstak. Op de andere oever kom je op heilige grond en wandel je, door een bos van Japanse ceders, de immense tempelstad binnen.

Het eerste complex gebouwen is Rinnoji, de hoofdtempel van de Tendai-shu, deze bestaat uit één centrale tempelhal en 15 kleinere gebouwen.

Verderop is de centrale Toshogu-schrijn , waarboven op een berghelling, ver boven de schrijn, de urn van de Shogun wordt bewaard. Dit bijzondere monument is gewijd aan Tokugawa Ieyasu en aan twee van Japans belangrijkste historische figuren: Toyotomi Hideyoshi en Minamoto no Yoritomo. In dit heiligdom bevinden zich twee van de meest tot de verbeelding sprekende Japanse houtsculpturen: de Nemuri Neko, de slapende kat, en de sculptuur met de drie apen, horen, zien en zwijgen.

De koperen lantaarn die de VOC aan Shogun Iemitsu heeft geschonken

Opvallend genoeg is een van de ornamenten van Nederlandse makelij. Een koperen lantaarn van 2000 kilogram vervaardigd in Amsterdam door de kopersmid Joost Gerritsz. De lantaarn was van de VOC afkomstig en kwam in 1642 in Dejima aan. Bedoeld als een geschenk aan de toenmalige Shogun Iemitsu was de lantaarn eerst te zien in de paleistuinen voordat het naar Nikko werd verplaatst. Opmerkelijk zijn de negen cartouches bovenop de lantaarn. Hierop is het symbool van de Tokugawa shogunaat op de kop afgebeeld. De lantaarn staat nog steeds bij de Yomei poort van het mausoleum.[1]

Ook de Taiyuinbyo-schrijn en de Futarasan-schrijn zijn belangrijke bezienswaardigheden in Nikko.

Verkeer[bewerken]

Nikko ligt aan de Nikkō-lijn van de East Japan Railway Company, de Nikkō-lijn en Kinugawa-lijn van de Tobu Spoorwegmaatschappij, de Aizu Kinugawa-lijn van de Yagan Spoorweg, en de Watarase Keikoku-lijn van de Watarase Keikoku Spoorweg.

Nikko ligt aan de Nikko-Utsunomya-autoweg en aan de autowegen 119, 120, 122, 352, 400 en 461.

Stedenbanden[bewerken]

Nikko heeft een stedenband met

Aangrenzende steden[bewerken]

Externe links[bewerken]

Galerij[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Reinier Herman Hesselink, De gevangenen uit Nambu, een waar geschied verhaal over de VOC in Japan, (Walburg Pers, 2000), p. 171-173.