Papoeaanse varaan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Papoeaanse varaan
IUCN-status: Niet geëvalueerd (2010)
Crocodile Monitor.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Squamata (Schubreptielen)
Onderorde: Lacertilia (Hagedissen)
Familie: Varanidae (Varanen)
Geslacht: Varanus
Soort
Varanus salvadorii
Peters & Doria, 1878
Afbeeldingen Papoeaanse varaan op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Papoeaanse varaan op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Reptielen

De Papoeaanse varaan[1], ook wel papoeavaraan of Aziatische varaan (Varanus salvadorii) is een hagedis uit de familie varanen (Varanidae).[2]

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De Papoeaanse varaan zou een lengte van bijna 5 meter bereiken, sommige Papoea-stammen zouden zelfs dieren van meer dan zes meter lang hebben gezien. Het langste exemplaar dat wetenschappelijk is beschreven was echter 2,44 meter, en daarmee blijft de soort ver onder de komodovaraan (3,1 meter). Zoals alle varanen heeft ook de Papoeaanse varaan een dunne, gevorkte tong. Hij heeft lange, scherpe tanden die hem in staat stellen om zijn prooi stevig in de bek te houden terwijl hij in een boom klimt, en hij heeft scherpe klauwen. De staart wordt gebruikt als balans maar ook voor de verdediging. De lichaamskleur van de Papoeaanse varaan is zwart, met witte vlekken of stippen. Vanwege zijn huid wordt er jacht op hem gemaakt.

Verspreiding[bewerken]

De Papoeaanse varaan komt endemisch voor in Papoea-Nieuw-Guinea. Als huisdier wordt de hagedis in veel delen van de wereld gehouden doordat hij vrij eenvoudig te domesticeren is. De varaan verblijft bij voorkeur in bomen, en hij wordt dan ook voornamelijk hoog in de bomen van het regenwoud van Papoea-Nieuw-Guinea gevonden.

Levenswijze[bewerken]

De Papoeaanse varaan staat bovenaan de voedselketen en samen met de komodovaraan en de reuzenvaraan is dit een van de weinige varanen die een mogelijk gevaar kunnen vormen voor mensen in zijn buurt. Op het menu staan voornamelijk vogels, gewervelden als reptielen en knaagdieren en ongewervelden, zoals grotere insecten; maar ook aas wordt gegeten. Er doen verhalen de ronde dat de Papoea-stam Dani de dieren vreest en vereert en zelfs offers brengt aan de Papoeaanse varaan.

De varaan kiest er bij gevaar voor om te vluchten en niet om te vechten. Toch is het geen ongevaarlijk dier: wanneer hij in het nauw wordt gedreven kan hij met zijn staart lelijke verwondingen aanbrengen. Het dier heeft een gedeeltelijk dicht overgroeide schedel waarvan de oogkassen en andere delen goed beschermd worden door een verbeend fragment, ook zijn kaak is zeer sterk ontwikkeld. De papoeavaraan kan 12 tot 20 jaar oud worden.

Het is niet makkelijk om mannetjes te onderscheiden van vrouwtjes. Exemplaren waarvan in gevangenschap werd gedacht dat het mannetjes waren, bleken later toch eieren af te zetten. Een legsel bestaat uit maximaal 12 eieren, die het vrouwtje het liefst legt in een nest dat zich een klein eindje boven de grond bevindt. Gedurende de broedtijd is het vrouwtje extreem agressief jegens indringers in haar territorium. Het vrouwtje kan tot drie legsels per jaar afzetten.

Bronvermelding[bewerken]

Referenties
  1. Bernhard Grzimek, Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 387 ISBN 90 274 8626 3.
  2. Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database - Varanus salvadorii
Bronnen
  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Varanus salvadorii - Website Geconsulteerd 27 mei 2012