Senkaku-eilanden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Locatie van de eilanden:
1. Uotsuri Shima/Diaoyu Dao.
2. Taisho tō/Chiwei Yu
3. Kuba Shima/Huangwei Yu
4. Kita Kojima/Bei Xiaodao
5. Minami Kojima/Nan Xiaodao
6. Okino Kitaiwa/Da Bei Xiaodao
7. Okino Minami-iwa/Da Nan Xiaodao
8. Tobise/Yan Jiaoyan of Fei Jiaoyan

De Senkaku-eilanden (尖閣諸島, Senkaku Shotō), ook bekend als Diaoyu-eilanden (Vereenvoudigd Chinees: 钓鱼台群岛, Traditioneel Chinees: 釣魚台群島), zijn een groep van onbewoonde eilanden in de Oost-Chinese Zee. De eilanden staan als deel van de prefectuur Okinawa onder bestuur van Japan, maar ook de Volksrepubliek China en de Republiek China maken er aanspraak op. Alle eilanden hebben zowel een Japanse als Chinese naam.

Benaming[bewerken]

Diaoyutai-eilanden[bewerken]

De eerste gedocumenteerde naamgeving van de eilanden dateert van de Mingdynastie van China (14e-17e eeuw). Hierin worden de eilanden genoemd in boeken als Voyage with the Tail Wind (順風相送), Journey to Lew Chew (使琉球錄). Ook de keizerlijke kaart uit die tijd toont de eilanden onder de naam Diaoyudao-eilanden.

Pinnacle-eilanden[bewerken]

In de 19e eeuw werden de eilanden in het Engels Pinnacle Islands of Pinnacle Group genoemd. Deze naam had aanvankelijk alleen betrekking op de rotsformaties bij de eilanden, en niet op het grootste eiland: Uotsuri Jima/Diaoyu Dao. Kuba Jima/Huangwei Yu en Taishō Jima/Chiwei Yu werden evenmin tot deze groep gerekend.[1][2][3]

In recentere jaren wordt deze benaming in de Engelstalige wereld wel gebruikt voor de hele eilandengroep, als algemene Engelstalige variant op "Diaoyu" en "Senkaku". [4][5]

Senkaku-eilanden[bewerken]

Eind 19e eeuw werden de namen Sentō Shosho (尖頭諸嶼) en Senkaku Shosho (尖閣諸嶼) gebruikt als vertalingen voor de naam "Pinnacle Islands". Uiteindelijk kwam de hele eilandengroep bekend te staan als Senkaku Rettō, wat later veranderde in Senkaku Shotō. [6]

Geografie[bewerken]

Luchtfoto van het eiland Uotsuri-Shima / Diaoyu-dao

De groep bestaat uit vijf eilanden en drie grote rotsen. De totale oppervlakte van alle eilanden samen bedraagt 7 vierkante kilometer. De groep bevindt zich op het continentaal plat van het vasteland van Azië. Ze worden gescheiden van de Riukiu-eilanden door een zeetrog.

Bestuur[bewerken]

De eilanden worden momenteel effectief bestuurd door Volksrepubliek China. Nadat Japan de eilanden heeft gekocht in 2012 stuurt China ieder dag schepen naar de eilanden om te patrouilleren. Sinds maart 2013 kan er geen enkel Japanse boot meer in de buurt van de eilanden vissen.

Geschiedenis[bewerken]

Tijdens de Sui dynastie 隋朝 stuurt de keizer de minister van buitenlandse zaken Chen Ling naar Lew Chew.Onderweg ontdekte China de eilanden en nadat de eilanden ontdekt werden kwamen Chinese vissers naar de eilanden om te vissen (Het eiland was altijd de plek om te vissen en er wordt nu zelfs ook gevist). Men ontwikkelde de eilanden en in 1171 behoorden de eilanden tot het bestuur van de Chinese provincie Fu Jian. De eilanden werden officieel opgenomen tot het Chinese grondgebied tijdens de Ming en Qing Dynastie.In 1562 werden de eilanden gemarkeerd door Ming dynastie en in 1863 werd het gemarkeerd door de Qing dynastie. In 1884 beweerde de Japanner Koga Chen Shiro de eilanden ontdekt te hebben en stelde hij voor om ze op te nemen tot het Japanse grondgebied. In 1885 zei de Japanse staatssecretaris Yamagata Aritomo dat de eilanden al gemarkeerd zijn door China. Volgens hem heeft China een waarschuwing gegeven aan Japan om de eilanden van China niet te bezetten en dus stelde hij voor om eerst na te gaan of er grondstoffen zijn op de eilanden voor de hermarkering van de eilanden.

Eilanden[bewerken]

  • Uotsuri Shima/Diaoyu Dao: Met een oppervlakte van 4,3 vierkante kilometer het grootste van de vijf eilanden. Tevens is dit eiland met 343 meter het hoogste van de vijf eilanden. Er leven diverse endemische soorten zoals de senkakumol (Nesoscaptor uchidai ook wel Mogera uchidai) en okinawa-kuro-oo-ari-mier, maar deze worden bedreigd door geiten die in 1978 naar het eiland werden gebracht en zich daar nadien hebben voortgeplant.
  • Kuba Shima/Huangwei Yu: Met een oppervlakte van 1,08 vierkante kilometer en een maximale hoogte van 117 meter.
  • Taishō tō/Chiwei Yu: Met een oppervlakte van 0,609 vierkante kilometer en een maximale hoogte van 75 meter. De US Navy gebruikte dit eiland als basis tijdens de Tweede Wereldoorlog.
  • Kita Kojima/Bei Xiaodao: Met een oppervlakte van 0,31 vierkante kilometer en een maximale hoogte van 125 meter.
  • Minami Kojima/Nan Xiaodao: Met een oppervlakte van 0,40 vierkante kilometer en een maximale hoogte van 139 meter.

Rotsen[bewerken]

  • Da Bei Xiaodao/Okino Kitaiwa
  • Da Nan Xiaodao/Okino Minami-iwa
  • Tobise/Yan Jiaoyan of Fei Jiaoyan

Onenigheid[bewerken]

De eilanden werden in januari 1895 geclaimd door Japan, en toegewezen aan het district Yaeyama. Het geschil om de eilanden begon mogelijk in 1968, toen twee Japanse wetenschappers kenbaar maakten dat er grote hoeveelheden aardolie onder het continentaal plat onder de eilanden zouden kunnen liggen.[7]


De Verenigde Staten hebben de eilanden van 1945 tot 1972 bezet na hun terugtocht uit Japan. Het officiële Amerikaanse standpunt in het geschil tussen Japan, China en Taiwan is neutraal.[8]

Op 19 augustus 2012 kwam een groep van circa 150 Japanse nationalisten bij de eilanden aan. Een twaalftal van hen ging aan land waar ze de vlag van Japan plantten en het Japanse volkslied zongen, hoewel de Japanse kustwacht hen had verzocht het eiland te verlaten. Enkele dagen eerder had Japan nabij de eilanden 14 Chinese activisten opgepakt.[9]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Dit artikel of een eerdere versie ervan is (gedeeltelijk) vertaald vanaf de Engelstalige Wikipedia, die onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
  • Suganuma, Unryu. Sovereign rights and territorial space in Sino-Japanese relations: Irredentism and the Diaoyu/Senkaku Islands. Honolulu: Association for Asian Studies and University of Hawai’i Press, 2000.
  • John Donaldson and Alison Williams "Understanding Maritime Jurisdictional Disputes: The East China Sea and Beyond" Journal of International affairs. Fall/Winter 2005, vol. 59, no.1
  1. Findlay, A.G., A Directory for the Navigation of the Indian Archipelago and the Coast of China, Richard Holes Laurie, London, 1889, p. 1135
  2. Navigating Lieutenant Frederick W. Jarrad, R.N., The China Sea Directory, Vol IV., J.D.Potter for the Hydrographic Office, Admiralty, London, 1873, p. 141–142 Geraadpleegd op 2007-06-04.
  3. Unryu Suganuma, Sovereign Rights and Territorial Space in Sino-Japanese Relations, University of Hawaii Press, 2000, p. 95 ISBN 0824824938. Geraadpleegd op 2007-07-23.
  4. Hagström, L., Japan's China Policy: A Relational Power Analysis, Routledge, Oxford, 2005
  5. Seokwoo Lee, Boundary and Territory Briefing, Vol 3 No. 7., International Boundaries Research Unit, 2002, “Territorial Disputes among Japan, China and Taiwan concerning the Senkaku Islands”, p. 1 Geraadpleegd op 2007-06-04.
  6. Unryu Suganuma, Sovereign Rights and Territorial Space in Sino-Japanese Relations, University of Hawaii Press, 2000, p. 89–92 ISBN 0824824938.
  7. John Tkacik ON TAIWAN: Clear signal needed on disputed isles, Taipei Times, June 27, 2008
  8. Finney, John W. "Senate Endorses Okinawa Treaty; Votes 84 to 6 for Island's Return to Japan," New York Times. 11 november 11, 1971; Congressional Research Service Report 96-798, 30 september 30, 1996.
  9. Japan, China en Taiwan ruziën over eilanden, NU.nl, 19 augustus 2012 (ANP-bericht)