Theo van Reijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Maaier (1941) in Wieringerwerf

Theo van Reijn (Breda, 28 mei 1884 - Haarlem, 6 augustus 1954) was een Nederlandse beeldhouwer.

Leven en werk[bewerken]

Van Reijn volgde in 1905 lessen aan de Rijksacademie van beeldende kunsten te Amsterdam. In 1911 won hij de Prix de Rome en studeerde een jaar in Rome.

Hij trouwde in 1911 met Henriëtte de Kort, die in 1929 overleed. Hij hertrouwde op 19 februari 1931 met Helena Hermina Hartsuijker.

Gedurende de periode 11 september tot 8 oktober 1949 vond er een eretentoonstelling plaats van het werk van Van Reijn in het Frans Halsmuseum in Haarlem. Het affiche voor deze tentoonstelling werd ontworpen door Coks Pijnacker Hordijk. Theo van Reijn is jarenlang bevriend geweest met de Haarlemse kunstenaar Pijnacker Hordijk. Samen hebben zij onder meer portretten gemaakt van Paul Mirando (Tata Mirando). Pijnacker Hordijk heeft diverse portretten van Van Reijn gemaakt.

In de collectie van het Breda's Museum bevindt zich een klok uitgevoerd in de stijl van de Amsterdamse School gemaakt door Van Reijn. Naast bouwsculpturen maakte hij veel toegepast werk: lampenvoeten, deurkloppers, doopvonten en klokken.

Beeldhouwwerken (selectie)[bewerken]

Portretten[bewerken]

Hij maakte ook portretten van onder anderen:

Externe link[bewerken]