Titoïsme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
COMMUNISME

Communist star.svg

Concepten

Marxistische economie
Historisch materialisme
Meerwaarde
Klassenstrijd
Proletarisch internationalisme
Wereldrevolutie

Aspecten

Communistische partij
Communistische symboliek

Varianten

Marxisme
Leninisme
Trotskisme
Maoïsme
Luxemburgisme
Titoïsme
Stalinisme
Castroïsme
Guevarisme
Hoxhaïsme
Juche
Linkscommunisme
Radencommunisme
Anarchocommunisme
Christelijk communisme
Eurocommunisme
Oercommunisme
Wetenschappelijk communisme

Internationalen

Bond der Communisten
Eerste Internationale
Tweede Internationale
Derde Internationale
Vierde Internationale

Personen

Gracchus Babeuf
Karl Marx
Friedrich Engels
Rosa Luxemburg
Karl Liebknecht
Antonio Gramsci
Vladimir Lenin
Leon Trotski
Jozef Stalin
Kim Il-sung
Mao Zedong
Hồ Chí Minh
Josip Broz Tito

Che Guevara
Verwante onderwerpen

Anticommunisme
Koude Oorlog
Dictatuur van het proletariaat
Links
Socialisme

Portaal  Portaalicoon  Communisme

Titoïsme is een stroming binnen het communisme, ontwikkeld door de Joegoslavische leider Josip Broz Tito.

Het voornaamste ideologische verschil tussen titoïsme en andere vormen van communisme is dat, volgens Tito, het communisme in een specifiek land bereikt moet worden op een op dat land toegespitste manier, en niet volgens een in een ander land ontwikkelde "blauwdruk." Vandaar Tito's ruzie met de leiders van de Sovjet-Unie en de weigering van Joegoslavië om lid te worden van het Warschaupact.

De term titoïsme was aanvankelijk een door Moskou gebruikt scheldwoord, maar werd net als eerder trotskisme spoedig een misdrijf. De partijleiders van Polen Władysław Gomułka en Hongarije Laszlo Rajk werden op beschuldiging van "titoïsme" uit hun functies ontheven.

Het arbeiderszelfbestuur, waarop het Joegoslavische communisme althans in woord en geschrift de nadruk legde, werd overgenomen door de Spaanse Carlistische Partij die in de jaren 70 van de 20e eeuw werd opgericht door Karel Hugo van Bourbon-Parma, waarmee hij zijn aanspraak op de Spaanse troon kracht bij wilde zetten. Hiervoor kreeg hij echter niet veel bijval tijdens de overgang van Spanje naar de democratie na Franco's dood in 1975; veel Carlisten hielden het bij hun ultra-conservatieve katholieke traditie.