Zeekoet

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zeekoet
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Common Murres nesting on Duck Island.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Charadriiformes (Steltloperachtigen)
Familie: Alcidae
Geslacht: Uria
Soort
Uria aalge
(Pontopiddan, 1763)
Afbeeldingen Zeekoet op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Zeekoet op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels
De roep van een zeekoet
Vista-kmixdocked.png
 

De zeekoet (Uria aalge) is een vogel uit de familie van alken (Alcidae).

Kenmerken[bewerken]

Het verenkleed van deze vogel is zwart-wit (een zwarte rug en een witte buik). In tegenstelling tot de gewone alk hebben zeekoeten een lange puntige dolksnavel. De korte poten bevatten zwemvliezen. De lichaamslengte bedraagt 39 tot 42 cm, het gewicht 850 tot 1100 gram en de spanwijdte 61 tot 73 cm.

Leefwijze[bewerken]

Zeekoeten zoeken hun voedsel vanaf het water. Ze steken daarbij de kop onder het wateroppervlak en kunnen op die manier onder water kijken en naar voedsel zoeken. Dit bestaat voornamelijk uit vis en ongewervelden. Vliegt op dagen met goede aanlandige wind vlak langs de kust, soms in grote getale. De vlucht is rechtlijnig met continue vliegbewegingen zonder glijvluchten.

Voortplanting[bewerken]

De zeekoet legt een enkel ei op de kale rots. Het heeft de vorm van een peer waardoor het niet wegrolt maar in een kringetje ronddraait. Het ei heeft een ruw oppervlak, waardoor het ei stabieler is, waterafstotend werkt en bescherming biedt tegen zout en guano.[2]

Het ei wordt staande bebroed. De oudervogels herkennen hun ei aan de tekening, en hun jong aan zijn geluid. Drie weken nadat het jong uit het ei komt, nog voor het kan vliegen, springt het onder begeleiding van de vader van de rotsen in zee; veel Britse zeekoeten trekken daarop gezamenlijk naar de kust van Noorwegen.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

's Zomers zijn zeekoeten te zien op de Atlantische kusten van Ierland, Verenigd Koninkrijk, Spanje, Normandië, IJsland en de Noorse fjorden.

Het is de meest talrijke alk van de Britse eilanden en broedt in grote kolonies op smalle kale richels van steile kliffen. In de winter leven ze op de open zee. Net zoals gewone alken, spoelen zeekoeten vaak aan de kusten van Nederland en België - voornamelijk tussen oktober en februari.

Bedreiging[bewerken]

Zeekoeten, de naam zegt het al, zijn echte zeevogels die zelden of nooit in het binnenland te zien zijn. Hun hele leven verblijven ze op zee en alleen om te broeden komen ze aan land. Het leven op zee brengt ook een gevaar met zich mee: olie. Omdat zeekoeten ook regelmatig op het water verblijven om te rusten of voedsel te zoeken, vallen ze meer dan andere soorten ten prooi aan olie. In opvangcentra voor olieslachtoffers worden dan ook de meeste zeekoeten binnengebracht. Helaas gaan ondanks de goede schoonmaakbedoelingen veel zeekoeten dood. Het verenpak is dan toch te beschadigd en de olie is ook al in de luchtwegen terecht gekomen.

Afbeeldingen[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties