Annexatie van de Krim (2014)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Zie artikel Dit artikel gaat specifiek over de annexatie van het Krim-schiereiland. Voor de algemene politieke crisis van Oekraïne sinds 2013, zie Tijdlijn van de Oekraïnecrisis en Oorlog in Oost-Oekraïne en Krimcrisis.
Annexatie van de Krim
 De Krim  Rusland  Oekraïne
Datum 20 februari 2014 – 19 maart 2014[1]
Locatie Krim
Strijdende partijen
Vlag van Rusland Rusland Vlag van Oekraïne Oekraïne

Het schiereiland de Krim (met uitzondering van het door Oekraïne geregeerde deel van de Schoorwal van Arabat) werd door Rusland in februari-maart 2014 geannexeerd, als onderdeel van de krimcrisis.

Voor Rusland is de Krim van groot strategisch belang omdat daar, in Sebastopol, een grote basis van de Zwarte Zeevloot ligt en vooral omdat de haven in Sebastopol de enige haven van heel Rusland die niet dichtvriest tijdens de winter.

De Russische premier Dmitri Medvedev liet op 24 februari 2014 weten het nieuwe bewind in Kiev niet te erkennen: "Het is moeilijk voor ons om met zo'n regering samen te werken, maar sommige andere landen denken daar anders over. Het lijkt me een dwaling om een regering die via een gewapende opstand aan de macht komt, wettig te noemen". Ook verklaarde hij: "De levens van Russen en de Russische belangen in Oekraïne staan op het spel".[2]

Op de Krim hebben op 27 februari 2014 tientallen gewapende mannen het parlementsgebouw in de regionale hoofdstad Simferopol bezet. Ze hesen de Russische vlag.[3] Twee vliegvelden, bij Simferopol en Sebastopol, werden door Russische militairen bezet. Ook het gebouw van de Oekraïense staatstelevisie in Simferopol werd door een pro-Russische militie of Russische militairen bezet.

Volgens Vladimir Poetin was de annexatie nodig op de Krim om de etnische Russen en de Zwarte Zeevloot te beschermen.

Simferopol op de Krim

De Oekraïense regering maakte bekend dat Oekraïne Rusland zou gaan aanklagen vanwege de annexatie van de Krim. Volgens het Oekraïense persbureau Unian zou de Oekraïense regering bij onder meer het Internationaal Zeerechttribunaal en het Internationaal Gerechtshof de annexatie aanhangig maken.

Internationale reacties[bewerken]

Het Europees Parlement nam op 27 februari 2014 een resolutie aan, waarin het zei nog steeds open te staan voor de associatieovereenkomst en zelfs een Oekraïens EU-lidmaatschap, zolang Oekraïne zich zou houden aan de voorwaarde van democratische en grondwettelijke vrijheden, de rechten van minderheden zou respecteren en een rechtsstaat zou garanderen. Op korte termijn moesten er vrije en eerlijke presidents- en parlementsverkiezingen plaatsvinden, de EU moet Oekraïne helpen met corruptiebestrijding, economisch herstel en hervormingen. Separatisme diende niet te worden aangewakkerd, maar de rechten van de Russische minderheid moesten wel gewaarborgd blijven. Rusland diende de territoriale integriteit van Oekraïne te respecteren.[4]

Secretaris-generaal Ban Ki-moon van de Verenigde Naties liet weten "zeer bezorgd te zijn over de verslechterende situatie in Oekraïne en in het bijzonder over de recente ontwikkelingen die een gevaar zijn voor de natie, vrijheid en territoriale integriteit van het land". Hij heeft in een telefoongesprek met Poetin opgeroepen tot een dialoog met de autoriteiten in Kiev.[5]

De Amerikaanse president Barack Obama verklaarde op 28 februari 2014: "Gedurende deze hele crisis zijn we duidelijk geweest over één fundamenteel principe: het Oekraïense volk verdient het recht om zijn eigen toekomst te bepalen. Samen met onze Europese bondgenoten hebben we opgeroepen tot een einde aan het geweld en Oekraïners aangemoedigd om een koers te volgen waarin zij hun land stabiliseren, een regering smeden met een brede basis en dit voorjaar nieuwe verkiezingen houden."[6]

NAVO-secretaris-generaal Anders Fogh Rasmussen meldde op 1 maart 2014 in een tweet: "Rusland moet Oekraïnes soevereiniteit, territoriale integriteit & grenzen respecteren, ook met betrekking tot de beweging van Russische troepen in Oekraïne." In een andere schreef hij: "Dringende behoefte aan de-escalatie in de Krim. NAVO-bondgenoten blijven de ontwikkelingen nauwgezet in de gaten houden."[7]
Op 2 maart liet de NAVO na spoedberaad in een officiële verklaring weten dat Rusland zijn leger moet terugtrekken omdat het door zijn militaire ingrijpen in Oekraïne het internationale recht schendt.[8]

De Belgische premier Elio Di Rupo schreef op 1 maart 2014 in een tweet: "Russische troepen in Oekraïne: zeer bezorgd door situatie. België vraagt het strikte respect van het internationaal recht door iedereen."[9]

De Nederlandse minister-president Mark Rutte vertelde de media op 1 maart 2014 dat het voor Nederland belangrijk is om "nauw op te trekken met onze bondgenoten Duitsland en Engeland en Amerika". Binnen NAVO-verband moet Nederland er volgens Mark Rutte voor zorgen dat het land op een verstandige manier probeert deze situatie niet te laten escaleren".[10] Op 2 maart stuurde minister Timmermans van Buitenlandse Zaken een brief aan de Tweede Kamer waarin hij verslag deed van de ontwikkelingen en aangaf wat het standpunt van de Nederlandse regering is.[11]

Volgens de Duitse bondskanselier Angela Merkel schendt de Russische president Vladimir Poetin de internationale rechten. Dit zei ze in een persoonlijk telefoongesprek met de Russische president.[12]

Op 4 maart 2014 hadden Barack Obama en Angela Merkel telefonisch contact over de situatie op de Krim. Hieruit vloeit een voorstel voort om de crisis te beëindigen. Het voorstel aan Rusland behelst drie punten:

  • Rusland moet zijn troepen terugtrekken naar de eigen legerbases.
  • Het aantal Russische soldaten in Oekraïne moet beperkt worden tot 11.000 manschappen.
  • Internationale waarnemers moeten worden toegelaten die gaan toezien op het naleven van de rechten van etnische Russen in Oekraïne.[13]

De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties beschouwt het referendum op 16 maart 2014 als illegaal.[14] Op 27 maart 2014 nam de Algemene Vergadering met 100 stemmen vóór, 11 tegen en 58 onthoudingen resolutie 68/262 aan, waarin het door de Moskou-gesteunde referendum van de Krim ongeldig werd verklaard.[15]

Literatuur[bewerken]

Portal.svg Portaal Krim