Bristol Beaufort

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Bristol Beaufort Mk I
Bristol Beaufort ExCC.jpg
Algemeen
Rol (Torpedo)bommenwerper
Bemanning 4
Status
Eerste vlucht 15 oktober 1938
Aantal gebouwd 2080
Gebruik Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Vlag van Australië Australië
Vlag van Canada Canada
Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika
Vlag van Turkije Turkije
Afmetingen
Lengte 13,59 m
Hoogte 3,79 m
Spanwijdte 17,62 m
Vleugeloppervlak 46,73 m²
Gewicht
Leeggewicht 5930 kg
Startgewicht 9637 kg
Krachtbron
Motor(en) 2x Bristol Taurus VI 14-cilinder radiale motoren met 1130 pk
Prestaties
Topsnelheid 426
Actieradius 2575 km
Dienstplafond 5032 m
Bewapening
Boordgeschut 2x 7,7mm Vickers K mitrailleurs in een koepel op de romp en in de rechtervleugel, 1x naar achteren gerichte 7,7mm Browning mitrailleur onder de neus
Bommen Bommenlast van maximaal 454 kg intern en 227 kg extern of 1x half in de romp verzonken 726 kg of 965 kg torpedo
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Bristol Beaufort was een tweemotorige torpedobommenwerper, ontworpen en geproduceerd door de Britse vliegtuigfabrikant Bristol Aeroplane Company. Het toestel was tijdens de Tweede Wereldoorlog in gebruik bij de RAF en de Australische luchtmacht.

Ontwikkeling[bewerken | brontekst bewerken]

De van de Bristol Blenheim afgeleide Beaufort was van 1940 tot 1943 de standaard torpedobommenwerper van de Britse RAF. Bristol begon in 1935 aan de ontwerptekeningen en op 15 oktober 1938 maakte het met twee Mercury motoren uitgeruste prototype zijn eerste vlucht.[1] Omdat de RAF een vierkoppige bemanning wilde, wat het totale gewicht fors deed stijgen, vielen de prestaties echter tegen. Nadat verschillende motoren onder de loep waren genomen besloot men de 1130 pk sterke Bristol Taurus in te bouwen.

Inzet en operaties[bewerken | brontekst bewerken]

Na uitgebreide proefvluchten nam Coastal Command in 1939 de Beaufort Mk I in gebruik. In augustus 1940 werden het No.22 en het No.42 Squadron met de Mk I uitgerust. Voor de Franse en Nederlandse kust wierpen deze toestellen zeemijnen af en vielen ze schepen aan. Op 6 april 1941 brachten Beauforts van beide squadrons de Duitse kruiser Gneisenau in de haven van Brest zware schade toe. Kenneth Campbell, een vlieger van het No.22 Squadron, werd voor zijn aandeel postuum onderscheiden.

In 1939 besloot men in Australië Beauforts voor de Australische luchtstrijdkrachten te bouwen. Omdat het moeilijk was Taurus motoren vanuit Engeland te exporteren, werden deze toestellen van in Australië vervaardigde Pratt & Whitney Twin Wasp motoren voorzien.[1] De Australische Beaufort Mk VIII werd intensief gebruikt in de strijd tegen Japan.

In totaal werden er 2130 Beauforts gebouwd, de 700 Australische exemplaren inbegrepen. Hiervan waren er 1015 van het versie Beaufort Mk I en 520 exemplaren Beaufort VIII.[1]

Bronnen[bewerken | brontekst bewerken]

  • Francis Crosby Bommenwerpers - geïllustreerd historisch overzicht van de ontwikkeling van de bommenwerper; Veltman Uitgevers, 2006
Zie de categorie Bristol Beaufort van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.