Chicago (band)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Chicago is een Amerikaanse band uit Chicago. De band is vooral populair in Amerika en Japan en heeft wereldwijd meer dan 100 miljoen platen verkocht.

Biografie[bewerken]

1967-1975[bewerken]

De band werd in 1967 opgericht als The Chicago Transit Authority, maar op last van de echte CTA moest dat al na de eerste dubbelelpee worden verkort tot Chicago. Op dat eerste album staan vier opvallende composities: I'm a man (cover van de Spencer Davis Group), The Whole World Is Watching en Liberation (opgenomen tijdens een demonstratie) en Free form guitar (een eerste versie van een distortiongitaarsolo van Terry Kath). Andere nummers zijn Does Anybody Really Know What Time It Is ? (pas in 1971 op single uitgebracht), Beginnings en Questions 67 & 68.

De band maakte in eerste instantie stevige rockmuziek waarin jazzinvloeden een hoofdrol spelen. Leadzangers waren Terry Kath, pianist Robert Lamm en bassist Peter Cetera. Qua populariteit had Chicago in de begintijd stevige concurrentie van het gelijkgestemde Blood, Sweat and Tears.

In 1972 verscheen Chicago V waarvan Saturday in the park (4th of July) in de Verenigde Staten een nummer 3-hit wordt; het succes was dusdanig dat er bijna twintig jaar later een festival naar werd vernoemd.

In 1974 werd de band uitgebreid met de Braziliaanse percussionist Laudir de Oliveira (ex-Sergio Mendes Brazil 66) die tot begin jaren 80 bij de band zou blijven. Robert Lamm nam datzelfde jaar een soloplaat op met gastbijdragen van Peter Cetera en de Pointer Sisters; het titelnummer Skinny Boy stond ook op het tegelijkertijd uitgebrachte Chicago VII maar dan met blazers. De band ging op tournee met de Beach Boys die meezongen op de single Wishing You Were Here. .

In juni 1976 verscheen Chicago X met daarop de succesvolle single If You You Leave Me Now; dit betekende het begin van een periode waarin er vooral met ballads werd gescoord en Peter Cetera tot de voornaamste frontman uitgroeide. Opvolgers van If You Leave Me Now waren Another Rainy Day In New York City van Robert Lamm en het Braziliaans getinte single You Are On My Mind dat door trombonist James Pankow werd gezongen (dit nadat alle andere zangers in de band het vergeefs hadden uitgeprobeerd).

Naar aanleiding van het (Amerikaanse) succes van You Are On My Mind nam Pankow ook op Chicago XI een nummer voor zijn rekening. De grootste hit die dit album voortbracht was wederom een ballad van Cetera; Baby What A Big Surprise.

Gitarist Terry Kath was niet blij met deze koerswijziging; op 23 januari 1978 overleed hij aan Russische Roulette (hij dacht dat het pistool ongeladen was). Waar Blood Sweat and Tears ten onder ging aan de vele bezettingswijzigingen, besloot Chicago om door te gaan. Kaths plaats werd ingenomen door gitarist Donny Dacus, eerder actief bij Chris Hilman, Stephen Stills en Roger McGuinn. Hij debuteerde op het twaalfde album dat de titel Hot Streets meekreeg. Datzelfde jaar verleenden de blazers hun medewerking aan het Bee Gees-nummer Too Much Heaven.

In 1979 verscheen Chicago 13 dat voor de verandering in gewone cijfers werd genummerd. De disco-track Streetplayer werd pas in 1994 een Nederlandse hit als sample in The Bomb van The Bucketheads. In 2009 gebruikte rapper Pitbull vrijwel dezelfde sample in zijn zomerhit I Know You Want Me (Calle Ocho).

Chicago XIV uit 1980 had weer de Romeinse cijfers, maar de blazers vervulden een ondergeschikte rol; de plaat werd geen succes. Dacus had de band dan ondertussen al weer verlaten omdat de benodigde chemie met de rest van de band ontbrak. Zijn plaats werd ingenomen door pianist Bill Champlin die de nummers van Kath op zich ging nemen.

In 1981 nam Cetera een solo-album op dat niet werd gepromoot omdat de platenmaatschappij bang was dat hij Chicago zou verlaten. Zijn Hard To Say I'm Sorry van Chicago 16 zorgde eind 1982 weer voor hitsucces. Op dit album, waarop de rol van de blazers nog kleiner werd, speelden diverse leden van Toto mee; dit nadat Pankow een bijdrage had geleverd aan het album Toto IV (o.a. de single Rosanna).

In mei 1984 verscheen Chicago 17, dat alle voorgaande successen overtrof met de singles Stay The Night, Hard Habit To Break, You're The Inspiration en Along Comes A Woman; allemaal gezongen door Peter Cetera.

Na de 17-tournee wou Cetera weer een solo-album opnemen; zijn voorstel om een pauze te nemen werd echter afgewezen en dus hield hij het in juli 1985 voor gezien. In 1986 scoorde hij zijn eerste solohit met het voor de soundtrack van Karate Kid II opgenomen Glory of Love. Cetera treedt nog steeds op met solomateriaal en Chicago-hits.

1986-1991[bewerken]

Chicago ging verder met Jason Scheff, welke zoon van voormalig Elvis Presley-bassist Jerry Scheff over een soortgelijke stem als Cetera beschikte. De albums Chicago XVIII en Chicago XIX bewezen dat de band ook zonder Cetera wist te scoren; o.a. met Look Away van Lamm.

In 1989 verscheen de hitverzamelaar Chicago XX en werd er na veertien jaar weer met de Beach Boys getoerd.

Op het in 1991 uitgebrachte Chicago Twenty1 (met de nieuwe drummer Tris Imboden) traden de blazers weer op de voorgrond, maar hits werden niet meer gescoord.

2000-nu[bewerken]

In 2004-2005 ging Chicago voor het eerst op tournee met het bevriende Earth, Wind & Fire; ook de 'Mighty Elements' hebben platen opgenomen op de later afgebrande Caribou Ranch en hun hit After the Love Has Gone uit 1979 is mee geschreven door Bill Champlin. Het dubbelconcert in de Greek Theatre, Los Angeles werd opgenomen voor dvd-uitgave en naar aanleiding van dit succes kwam er een tweede reeks gezamenlijke optredens. Daarna werd het kerstalbum Chicago XXV uitgebracht waarop ook trompettist Lee Loughnane (niet voor het eerst) als zanger te horen was.

In 2006 verscheen Chicago XXX en was er een dubbeltournee met Huey Lewis & The News .

Op 17 juni 2008 werd Chicago XXXII: Stone of Sisyphus uitgebracht; dit album was oorspronkelijk opgenomen in 1993 en had in maart 1994 moeten verschijnen (als Twenty 2), maar bleef uiteindelijk op de plank liggen. Datzelde jaar toerde de band met de Doobie Brothers.

In 2009 verscheen een gezamenlijke single van Chicago en EWF; deze bestond uit een nieuw nummer (You) en wederzijdse covers van Wishing You Were Here en Can't Let Go. Opbrengsten van de single gingen naar de voedselbank, en ter promotie gaven beide bands dertig concerten; dit waren de laatste met Bill Champlin die om artistieke redenen opstapte.

In 2010 toerde Chicago (bijgestaan door de tot percussionist gepromoveerde invaldrummer Drew Hester) weer met de Doobie Brothers en maakte Robert Lamm bekend dat er een nieuw album op komst was dat door Phil Ramone zou worden geproduceerd.

In 2014 verscheen Chicago XXXVI

Chicago in 2004

Hits in Nederland[bewerken]

In Nederland werden er van Chicago zeventien singles uitgebracht; twaalf top 40-hits en vijf noteringen in de Tipparade; If You Leave Me Now, een van de drie top 10-hits, stond op nummer 1 in zowel de Top 40 als de Nationale Hitparade.

Dertien albums haalden de Album Top 100, waarvan Chicago - The Heart Of uit 1990 het meest succesvol was met een top 3-notering en een verblijf van 45 weken.

The Bomb[bewerken]

In 1995 was Chicago ongewild onderdeel van een wereldhit van een ander. De New Yorkse house-dj Kenny "Dope" Gonzalez van Masters at Work gebruikte het nummer Street player als basis voor de plaat The Bomb van Bucketheads. Het nummer belandde in vele landen hoog in de hitlijsten en bereikte ook in Nederland de top 10. Kenny heeft de sample echter illegaal gebruikt en moest daarom een fors geldbedrag betalen aan de leden van Chicago.

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
I'm a man 13-12-1969 13 10
Make Me Smile 16-5-1970 12 4
25 or 6 to 4 1-8-1970 13 8
Lowdown 26-6-1971 24 3
Feelin' Stronger Every Day 4-8-1973 23 4
If You Leave Me Now 23-10-1976 1 16
Wishing You Were Here ?-?-1975 13 6
Baby What A Big Surprise 17-9-1977 3 10
Hard to Say I'm Sorry 7-8-1982 22 5
You're the Inspiration 2-3-1985 36 3
Look Away 10-2-1990 9 8

Albums (selectief)[bewerken]

Albums met (*) zijn niet officieel genummerd, maar hier voor het overzicht wel.

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14
25 or 6 to 4 457 433 382 394 439 566 729 684 745 618 804 800 935 889 960 1071
Baby what a big surprise - - - 509 - - - - - - - - - - - -
Feelin' Stronger Every Day - 1207 1047 1320 1629 1554 1779 1940 - 1889 1920 1887 - - - -
Hard to say I'm sorry - 985 1350 839 1090 1314 1578 1936 1757 1540 - 1919 1984 1849 1900 1986
If you leave me now 104 103 103 119 218 165 214 250 222 194 288 252 383 634 677 627
I'm a man - 1104 1455 1217 1487 1251 1562 - - 1994 - - - - - -
Wishing you were here - - - - 1349 1394 1376 1514 1843 1627 1594 1387 1867 - - -
You’re the inspiration 771 - 1006 955 1232 1402 1435 1447 1402 1367 1873 1649 1653 1918 1841 1740

Externe links[bewerken]