David Woodard

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
David Woodard
Woodard in 2013
Woodard in 2013
Algemene informatie
Geboren 6 april 1964
Geboorteplaats Santa Barbara, Californië
Land Vlag van de Verenigde Staten USA
Werk
Beroep Dirigent, schrijver
Portaal  Portaalicoon   Muziek

David Woodard (Geluidsfragment /ˈwʊdɑːrd/ (info / uitleg); Santa Barbara, 6 april 1964) is een Amerikaanse schrijver, dirigent en afstammeling van prominente koloniale families.[1]:250 Tijdens de jaren 1990 bedacht hij de term prequiem, een porte-manteauwoord van preventief en requiem om het componeren van toegewijde muziek op de boeddhistische manier, die tijdens of net iets voor de dood van zijn lijdend voorwerp ten gehore wordt gebracht, te beschrijven.[2][3]

Herdenkingsdiensten in Los Angeles waarbij Woodard als dirigent of als muziekregisseur aanwezig was, omvatten een burgerceremonie uit 2001 in de inmiddels niet meer bestaande Angels Flight-kabelspoorbaan ter nagedachtenis van Leon Praport en zijn gewonde weduwe Lola.[4][5]:125 Hij heeft ook requiems voor dieren in hun natuurlijke leefomgeving ten gehore gebracht, waaronder een voor een Californische bruine pelikaan op de top van een zandduin waar het dier was gevallen.[6][n 1] Hij staat erom bekend dat hij de voorkeur geeft aan gekleurde inkten bij het voorbereiden van een muziekscore.[7]:173

Timothy McVeigh vroeg Woodard een prequiemmis te houden aan de vooravond van zijn executie in Terre Haute, Indiana. Met de erkenning van McVeigh's "afschuwelijke daad", maar toch van plan om troost te bieden, stemde Woodard toe door de coda sectie van zijn compositie Ave Atque Vale in première te brengen met een lokaal koperkoor in St. Margaret Mary Church, in de buurt van de federale gevangenis in Terre Haute, voor een publiek dat de getuigen van de volgende ochtend omvatte.[8]:240–241 Aartsbisschop Daniel M. Buechlein en later kardinaal Roger Mahony dienden een petitie in bij Paus Johannes Paulus II om Woodards muziekpartituur te zegenen.[9][10][11]:34–41

Woodard staat bekend om zijn replica's van de Dreamachine, een licht psycho-actieve lamp, die in musea over de hele wereld zijn tentoongesteld. In Duitsland en Nepal staat hij bekend om zijn bijdragen aan het literaire tijdschrift Der Freund, inclusief artikelen die hij heeft geschreven over interspecies karma, het plantenbewustzijn en de Paraguayaanse nederzetting Nueva Germania.[12]

Opleiding[bewerken | brontekst bewerken]

Woodard is opgeleid aan de New School for Social Research en UCSB.

Nueva Germania[bewerken | brontekst bewerken]

In 2003 werd Woodard in Juniper Hills (Los Angeles County) Californië verkozen tot raadslid van de gemeente. In deze hoedanigheid stelde hij een zusterstadrelatie voor met Nueva Germania in Paraguay. Om zijn plan kracht bij te zetten reisde Woodard naar de voormalige vegetarische/feministische utopie en ontmoette daar het bestuur van deze nederzetting. Na een eerste bezoek koos hij ervoor om deze relatie niet te intensiveren, omdat hij in de gemeenschap een studieobject voor zijn latere geschriften had gevonden. Wat hem vooral interesseert zijn de proto transhumanistische ideeën van de speculatieve designer Richard Wagner en Elisabeth Förster-Nietzsche, die samen met haar man Bernhard Förster tussen 1886 en 1889 de kolonie stichtten en daar ook leefden.[13][14]:28–31

In 2004, met erkenning van de duurzame aspecten van Nueva Germania's stichtingsidealen, componeerde Woodard het koorlied "Our Jungle Holy Land".[15]:41–50[16]:240–256

Van 2004 tot 2006 leidde Woodard talrijke expedities naar Nueva Germania en ontving daarvoor de steun van de Vicepresident van de Verenigde Staten Dick Cheney.[17] In 2011 verleende Woodard de Zwitserse schrijver Christian Kracht toestemming om hun omvangrijke persoonlijke correspondentie, die grotendeels ging over Nueva Germania,[18]:113–138 in twee delen onder de naam Der Wehrhahn Verlag Universität Hannover te publiceren.[19]:180–189 Van de briefwisseling zegt de Frankfurter Allgemeine Zeitung: "[Woodard en Kracht] vernietigt de grens tussen leven en kunst."[20] Der Spiegel stelt dat het eerste deel, Five Years, vol. 1,[21] "het spirituele voorbereidende werk" voor de latere roman Imperium van Kracht is.[22]

Volgens Andrew McCann begon Woodard aan "een reis naar wat er nog over is van de plaats, waar nakomelingen van oorspronkelijke kolonisten onder drastisch gereduceerde omstandigheden leven" en werd hij verplaatst om "het culturele profiel van de gemeenschap te bevorderen en een miniatuur Bayreuth operahuis te bouwen op de plaats van wat ooit het familiehuis van Elisabeth Förster-Nietzsche was".[23][n 2] In de afgelopen jaren is Nueva Germania getransformeerd tot een interessante bestemming met bed & breakfasts en een geïmproviseerd historisch museum.

Dreamachine[bewerken | brontekst bewerken]

Van 1989 tot 2007 bouwde Woodard replica's van de Dreamachine,[24] een stroboscopische uitvinding bedacht door Brion Gysin en Ian Sommerville, waarbij een cilinder met sleuven, gemaakt van koper of papier, rond een elektrische lamp ronddraait en wanneer het met gesloten ogen waargenomen wordt, kan de machine mentale aberraties veroorzaken, die vergelijkbaar zijn met een drugsintoxicatie of dromen.[n 3] Na het schenken in 1996 van een Dreamachine aan Los Angeles County Museum of Art visuele retrospectieve Ports of Entry[25] van William S. Burroughs, raakte Woodard bevriend met de auteur en gaf hem voor zijn 83ste en laatste verjaardag een ‘Bohemian model’, een papieren model van de Dreamachine.[26][27]:23 De voormalige machine werd in 2002 door Sotheby's aan een particuliere verzamelaar geveild en het laatste exemplaar van Burroughs is voor langere tijd uitgeleend aan het Spencer Museum of Art in Lawrence, Kansas.[28]

Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan David Woodard.