Directe rede

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De directe rede is een stijlvorm waarbij de gedachte of uitspraak van een derde rechtstreeks door de spreker aangehaald wordt, waarbij meestal gebruik wordt gemaakt van de inquit-formule. Het citaat komt daarbij tussen aanhalingstekens te staan:

Zoals Theo zei: "We gaan verder waar we zo'n 10 jaar geleden zijn opgehouden".
Zijn vader zei tegen hem: "Mijn jongen, jij bent altijd bij me, en alles wat van mij is, is van jou."

Wanneer de direct reden niet aan het einde van de zin staat, volgt er meestal iets verderop een komma. Wanneer er sprake is van een samengestelde zin, maakt de directe reden meestal deel uit van de hoofdzin. De directe rede eindigt vaak met een uitroepteken of vraagteken:

"Kom binnen!", riep hij en zoende Rosalie vol op haar mond.
"Hoe moet dat nu?" vroeg ze, nog steeds een beetje huilend.

Zie ook[bewerken]