Dyab Abou Jahjah

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dyab Abou Jahjah in 2008

Dyab Abou Jahjah (Hanin (Bent Jbeil, Libanon), 24 juni 1971) is een Belgisch auteur en oud politicus van Libanese afkomst.

Hij is de oprichter en de voorman van de Arabisch-Europese Liga (AEL), een beweging die wil opkomen voor de belangen van Arabische moslimimmigranten in Europa.

Opvattingen[bewerken]

Abou Jahjah bekent zich als een linkse socialist,[1] Arabisch-nationalist, moslim van cultuur maar niet van geloof.[2] Hij is een uitgesproken tegenstander van assimilatie als model voor het omgaan met verschillende culturen. Hij wil ook niet dat immigranten als gast worden behandeld maar als volwaardige burgers die hun eigen cultuur kunnen behouden. Hij zegt geïnspireerd te zijn door leven en werk van de Amerikaanse burgerrechtenactivist Malcolm X: eveneens moslim en tegenstander van assimilatie en melting pot. Hij neemt de integratie van Armeniërs in het tot enige jaren geleden door burgeroorlog geteisterde Libanon als voorbeeld voor zijn idealen.

Levensloop[bewerken]

Abou Jahjah werd geboren in Libanon. Hij groeide op in het zuiden van het land, dat in 1978 bezet werd door Israël en later beheerst werd door met Israël samenwerkende milities. Weerzin tegen Israël werd een rode draad in zijn politieke leven.

Naar eigen zeggen voerde hij tijdens zijn asielaanvraag in België een conflict met de leiding van de Ba'ath-partij als reden op. Hij verkreeg een vluchtelingenstatus en werd in 1996 Belgisch staatsburger door het huwelijk met een Belgische vrouw, van wie hij niet veel later scheidde. Hij behaalde een graad in de politieke wetenschappen aan de Université Catholique de Louvain. Om vorm te geven aan zijn politieke ideeën richtte Abou Jahjah in 2000 de Arabisch-Europese Liga (AEL) op. Dat gebeurde in Antwerpen, een stad die een grote moslimpopulatie kent, alsook een aanzienlijke groep joden, en waar het rechtse Vlaams Belang toen de grootste partij in de gemeenteraad was. De beweging kon van meet af aan rekenen op felle reacties.

Na de terreuraanvallen van 11 september 2001 op de Verenigde Staten zei Abou Jahjah dat hij een gevoel van victorie voelde, maar vermeldde er evenwel bij dat hij elke vorm van geweld afkeurt.

Tijdens rellen in 2002 te Borgerhout werd Abou Jahjah ervan beschuldigd dat hij zou hebben opgeroepen tot geweld. De rellen waren uitgebroken nadat een 27-jarige leraar van Marokkaanse afkomst was gedood door een buurman van Belgische afkomst. De AEL zette 'burgerpatrouilles' in die controleerden of de politie niet racistisch te werk ging. Premier Verhofstadt hield op 26 november 2002 voor het parlement een felle toespraak waar hij meldde "dat actie tegen Dyab Abou Jahjah" op komst was. Dezelfde avond werd Abou Jahjah te Deurne aangehouden op verdenking van de vorming van een privémilitie, een misdrijf uit de jaren '30. Op 3 december 2003 werd hij vrijgelaten onder voorwaarden. Voor de vorming van een privémilitie werden hij en tien anderen leden van AEL op 1 juni 2006 door de raadkamer vrijgesproken. Er volgde een rechtszaak omtrent zijn betrokkenheid bij de rellen in 2002. De basis van de aanklacht werd gevormd door Artikel 66§4 uit het Belgisch Strafwetboek. Op 21 december 2007 werd hij in eerste aanleg veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf. Op 20 oktober 2008 werd hij in hoger beroep vrijgesproken.

Namens de AEL stelde hij zich in 2003 kandidaat voor de verkiezingen voor de Kamer en de Senaat, maar zijn partij haalde geen zetels. Als leider van de AEL, maakte Abou Jahjah ook een van zijn meest controversiële uitspraken. Aan de Vlaamse krant Het Laaste Nieuws sprak hij in 2004 zijn steun uit voor het doden van buitenlandse troepen in Irak: "Elke dode Amerikaanse, Britse of Nederlandse soldaat beschouw ik als een overwinning".[3]

In 2006 maakte hij bekend te stoppen met het voorzitterschap van de AEL en daar geen bestuurlijke functie meer te willen bekleden.[4]

Rond 17 juli 2006 reisde Abou Jahjah naar Libanon tijdens de Israëlisch-Libanese Oorlog van 2006. De politieke partij Vlaams Belang eiste na zijn vertrek naar Libanon dat hij tot ongewenst persoon zou worden verklaard omdat hij in vreemde krijgsdienst zou zijn getreden. Na vier weken in Libanon keerde hij terug naar België. Later deelden zijn ouders mee dat hij niet met Hezbollah had meegevochten maar slechts bij hen had verbleven.

Op 26 augustus 2006 liet Abou Jahjah weten in 2007 definitief naar zijn geboorteland te verhuizen. In april 2007 herhaalde hij dat, maar tegen het einde van dat jaar was hij alweer in Antwerpen. Hij liet sindsdien weinig of niets meer van zich horen.

Na de executie van Saddam Hoessein op 30 december 2006 deelde Jahjah mee dat hoewel hij "nooit een fan geweest van Saddam Hoessein noch van zijn regime" hem toch te beschouwen als een martelaar en “diep verdriet en sympathie” voor Saddam te voelen. Hij had echter gehoopt dat de slachtoffers van Saddams regime in staat zouden zijn om Saddam zelf uit de macht te verdrijven.[5]

In 2009 werd Abou Jahjah uitgenodigd als spreker voor een Stop the War Coalition bijeenkomst en om de oprichting van de Britse tak van de International Union of Parliamentarians for Palestine (IUPFP) bij te wonen in het Lagerhuis op uitnodiging van Labour-parlementariër Jeremy Corbyn.[6] De oprichting werd ook bijgewoond door Hussein Hajj Hassan, een Libanees parlementslid voor Hezbollah. Na Abou Jahjahs bezoek aan het Verenigd Koninkrijk, werd het Abou Jahjah op 3 april 2009 verboden het Verenigd Koninkrijk nog langer te betreden door de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken, Jacqui Smith, omwille van zijn extreme standpunten met betrekking tot het Midden-Oosten.[7]

In september 2013 kondigde Jahjah zijn terugkeer naar België aan, na een kleine tien jaar in Libanon gewoond te hebben.[8] Hierop pleitte de Antwerpse N-VA voor de arrestatie van de man, onder de beschuldiging dat hij banden zou hebben met Hezbollah.[9] Jahjah zou plannen hebben om een nieuwe beweging in België en Nederland te beginnen en sprak daar op 13 november 2013 oud-PvdA-raadslid Mohamed Talbi over die in december 2013 een nieuwe moslimpartij in Rotterdam wou oprichten. Abou Jahjah heeft later laten weten dat zijn beweging geen religieus of etnisch referentiekader heeft maar een brede beweging zal zijn voor de rechten van iedereen. Vanaf januari 2014 schrijft hij een wekelijks column in de krant De Standaard. Knack riep hem uit tot de op drie na invloedrijkste allochtoon van België.[10]

Op 16 juni 2014 bracht hij een nieuw boek uit, De stad is van ons. Begin oktober 2014 werd hij voorzitter van Movement X, een organisatie die zich onder andere verzet tegen de traditie van Zwarte Piet.[11] In mei 2016 ontstond er ophef in Nederland toen uitgeverij De Bezige Bij bekendmaakte een boek van Abu Jahjah uit te zullen geven; andere schrijvers die bij De Bezige Bij zaten, spraken zich uit tegen de plannen van de uitgeverij. [12] Ook de aankondiging van de VPRO dat Abou Jahjah in de zomer van 2016 te gast zou zijn in Zomergasten viel niet bij iedereen in goede aarde.[13]

Bibliografie[bewerken]

  • Tussen twee werelden - De roots van een vrijheidsstrijd (autobiografie), Meulenhoff/Manteau, 2003
  • Dagboek Beiroet Brussel, Meulenhoff/Manteau, 2007
  • De stad is van ons, Pelckmans, 2014

Externe link[bewerken]