Hemodynamiek

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Hemodynamiek (Grieks: Άιμα (haima, bloed en dynamiek) of hemorreologie is de leer van de eigenschappen en de omloop van het bloed. Bloed wordt via het hart door het bloedvatenstelsel gepompt. Zuurstofrijk bloed verlaat het hart via een aantal grote slagaders. Als het bloed verder door deze slagaders stroomt wordt de diameter van deze kleiner en worden de slagaders arterioles. Deze arterioles worden haarvaten en vervolgens venulen, waarna zuurstofarm bloed door een netwerk van aders terug naar het hart stroomt. De arteriole-haarvat-venule verbindingen vormen het grootste gedeelte van het bloedvatenstelsel en maken het vervoer van de meeste vitaminen en voedingsstoffen mogelijk.

Er zijn veel factoren die de hemodynamiek beïnvloeden: de diameter van de (slag)aders, bloedsamenstelling en de verdeling van de bloedvaten over het lichaam. Het hemodynamische onderzoek naar de neurologische functie is de basis voor functional magnetic resonance imaging (fMRI). Er ontstaan grotere zorgen onder fMRI-onderzoekers over individuele vasculaire verschillen - vooral bij oudere patiënten - en het effect ervan op de bloed-zuurstofverzadigingsniveau (Blood Oxygenation Level Dependent (BOLD)) signaal.

Zie ook[bewerken]