Velduil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Velduil
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Asio-flammeus-001.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Strigiformes (Uilen)
Familie: Strigidae (Uilen)
Geslacht: Asio
Soort
Asio flammeus
(Pontopiddan, 1763)
Verspreidingsgebied (groen)
Verspreidingsgebied (groen)
Afbeeldingen Velduil op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Velduil op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels
Velduil op nest met jongen
Vista-kmixdocked.png
(download·info)
Uil met jong op nest, piepen van jong en schudden van veren door uil.
Vista-kmixdocked.png
(download·info)
Velduil, op nest met jongen, schrikbeweging met alarmkreten en tot rust komen.
Vista-kmixdocked.png
(download·info)
Velduil met prooi
Vliegbeelden van de velduil

De velduil (Asio flammeus) is een uil uit de familie van de 'echte' uilen Strigidae. De uilen uit het geslacht Asio hebben veertjes op de kop die lijken op de oren bij zoogdieren.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De rug is donker met talrijke vaalwitte vlekken. Doordat ook de buik en de onderzijde vaalwit zijn, maakt de vogel met name in de vlucht een lichte indruk. De grote kop bevat een opvallende, ronde gezichtssluier, felgele ogen en twee korte oorpluimpjes. De velduil is ongeveer 38 cm groot en 200 tot 500 gram zwaar.

Leefwijze[bewerken]

Het zoeken naar prooi gebeurt wel overdag vanuit de lucht en de velduil is gespecialiseerd in de jacht op kleine knaagdieren zoals muizen. De vlucht is enigszins vlinderachtig. Het is een grondbewoner. De verwante gestreepte uil (Asio clamator of Pseudoscops clamator) uit centraal Amerika is nachtactief en een bewoner van bosgebieden.

Voortplanting[bewerken]

Om de drie jaar bereikt de muizenstand een hoogtepunt, alleen in deze jaren broedt de velduil. Het nest wordt op de grond gebouwd in een ondiepe kuil, waarin het vrouwtje 4 tot 7 witte eieren legt.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

De velduil leeft in Europa, Azië en Amerika. Het leefgebied van dit dier bestaat uit moerassen, graslanden en agrarisch cultuurland.

Voorkomen in Nederland[bewerken]

De velduil is in Nederland een zeer schaarse broedvogel van open gebieden met een graslandbegroeiing of van open moerassen. De nesten worden op de grond gemaakt.
In de jaren 1950 moeten er in Nederland honderden paren velduilen hebben gebroed. In de jaren 1960 en 1970, toen het systematisch inventariseren een grote vlucht nam, werd het aantal broedparen geschat op 60 tot 200. Strenge winters en goede muizenjaren zorgden voor schommelingen. Op de Waddeneilanden en in de droogvallende Flevopolders broedden toen tientallen velduilen.

Status in Nederland en Vlaanderen[bewerken]

In de periode 1992-1993 schommelde in Nederland het aantal tussen de 90 en 100. Het aantal broedparen van de velduil is dus achteruitgegaan.[2] Volgens SOVON daalde ook in de periode 1990-2007 het aantal broedparen gestaag. Rond 2007 broedden er nog ongeveer 40 paar in Nederland.[3] De verruiging van het landschap en de intensivering van de landbouw zijn de voornaamste oorzaken van deze achteruitgang. De velduil is in 2004 als ernstig bedreigd op de Nederlandse rode lijst gezet. Deze mooie uil staat ook op de Vlaamse rode lijst als zeldzaam. De soort staat als niet bedreigd op de internationale rode lijst van de IUCN.[1]
De velduil overwintert ook in Nederland. Het zijn vooral broedvogels uit Scandinavië die in Nederland overwinteren. Ook deze aantallen trekvogels en overwinteraars nemen in aantal af.[3]

Ondersoorten[bewerken]

Asio flammeus galapagoensis

Er zijn tien ondersoorten van Asio flammeus:

Externe links[bewerken]