Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen
Deelname aan het Verdrag ■Ondertekend en geratificeerd ■Toegetreden of opgevolgd ■Niet-erkende staat die het Verdrag toepast (Taiwan) ■Alleen ondertekend, niet geratificeerd ■Niet ondertekend
Deelname aan het Verdrag
Verkorte titel VN-vrouwenverdrag
Afkorting(en) CEDAW
Type Open multilateraal
Rechtsgebied(en) Rechten van de mens
Onderwerp(en) Vrouwendiscriminatie, rechtshulp, strafrecht
Status In werking
Verdragsgegevens
Ondertekend op 18 december 1979 in New York
Ondertekenaars 99
Inwerkingtreding na 3 september 1981
Voorwaarden voor inwerkingtreding 20 ratificaties
Partijen 189 (8 april 2020)
Depositaris Secretaris-generaal van de Verenigde Naties
België:
Ondertekening 17 juli 1980
Bekrachtiging 10 juli 1985
In werking 9 augustus 1985
Nederland:
Ondertekening 17 juli 1980
Goedkeuring 23 juli 1991
In werking 22 augustus 1991
Verdragrelaties
Geamendeerd door — Wijziging van artikel 20, eerste lid, van het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen
— Facultatief Protocol bij het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen
Talen
Authentieke talen Chinees, Engels, Frans, Russisch, Spaans
Lees online
Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen
(Gewaarmerkt) afschrift:
VN-verdragenbank
Externe informatie
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women, afgekort als CEDAW) is gebaseerd op de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. In het Nederlands staat het ook wel bekend als het VN-Vrouwenverdrag.[1]

Achtergrond[bewerken | brontekst bewerken]

Het verdrag werd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aangenomen op 18 december 1979 en werd van kracht op 3 september 1981, toen het door twintig lidstaten was geratificeerd. België en Nederland ondertekenden het op 17 juli 1980 en ratificeerden respectievelijk op 10 juli 1985 en 23 juli 1991[2]. Suriname trad toe tot het verdrag op 1 maart 1993. In 2020 hadden 189 landen het verdrag geratificeerd. Veel landen hebben bij bepaalde verdragsbepalingen voorbehoud gemaakt.

Inhoud[bewerken | brontekst bewerken]

Discriminatie van vrouwen wordt in het verdrag als volgt gedefinieerd: "elke vorm van onderscheid, uitsluiting of beperking op grond van geslacht, die tot gevolg of tot doel heeft de erkenning, het genot of de uitoefening door vrouwen van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden op politiek, economisch, sociaal of cultureel gebied, op het terrein van de burgerrechten of welk ander gebied dan ook, ongeacht hun echtelijke staat, op de grondslag van gelijkheid van mannen en vrouwen aan te tasten of teniet te doen".

Staten die het verdrag hebben ondertekend, verplichten zich om op veel van de erin geregelde onderwerpen "passende maatregelen" te nemen.

Facultatief Protocol[bewerken | brontekst bewerken]

Deelname aan het Facultatief Protocol
Ondertekend en geratificeerd
Toegetreden of opgevolgd
Ondertekend en geratificeerd, maar erkent geen competentie voor Artikel 8 en 9
Alleen ondertekend, niet geratificeerd
Niet ondertekend

Het Facultatief Protocol bij het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (OP-CEDAW) werd op 6 oktober 1999 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aangenomen. Dit Protocol houdt in dat individuen een klacht van discriminatie tegen vrouwen kunnen indienen bij het Comité inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW Committee) als hun klacht in hun eigen land niet serieus wordt genomen. Dit kan ertoe leiden dat het Comité de situatie van vrouwen in het land gaat bestuderen, inclusief door inspecteurs naar dat land te sturen en eventueel de regering van dat land berispen en niet-bindende aanbevelingen doen hoe de situatie dient te worden verbeterd. Omdat een aantal landen bezwaren maakte tegen een deel van dergelijke procedures beschreven in Artikel 8 en 9 van het Protocol, voorziet Artikel 10 erin dat landen mogen aangeven dat ze het Comité geen competentie geven voor Artikel 8 en 9; Bangladesh, Belize, Colombia, Cuba en Tadzjikistan hebben dat gedaan. Per april 2020 hadden 80 landen het Protocol ondertekend terwijl er in totaal 114 landen aan meededen.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Lady justice standing.png

Internationaal recht

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Originele werken van of over dit onderwerp zijn te vinden op de pagina Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen op de Nederlandstalige Wikisource.
Originele werken van of over dit onderwerp zijn te vinden op de pagina Facultatief Protocol bij het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen op de Nederlandstalige Wikisource.