Alexander Rinnooy Kan
Alexander Hendrik George Rinnooy Kan (5 oktober 1949) is een Nederlandse wiskundige en topfunctionaris.
Sinds 1 augustus 2006 is hij kroonlid en voorzitter van de Nederlandse Sociaal-Economische Raad. In de jaren 1991 - 1996 was hij voorzitter van de werkgeversorganisatie VNO en, na de fusie met het NCW, van de VNO-NCW.
[bewerken] Levensloop
Rinnooy Kan groeide op in Den Haag. Hij studeerde af in de wiskunde aan de Universiteit Leiden in 1972. In datzelfde jaar haalde hij zijn kandidaats econometrie aan de Universiteit van Amsterdam.
In 1972-1973 werkte Rinnooy Kan bij Spectrum Encyclopedia als wiskundig medewerker. Van 1973 tot 1977 was hij wetenschappelijk medewerker Wiskunde en Statistiek aan de Technische Hogeschool Delft. In die periode, in 1976, promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam tot doctor in de wiskunde.
Alexander Rinnooy Kan ging in 1977 naar Erasmus Universiteit Rotterdam waar hij in 1980 hoogleraar Operationeel Onderzoek werd. In 1983 werd hij benoemd tot directeur van het Econometrisch Instituut en in 1986 benoemd tot rector magnificus van dezelfde universiteit. Tussendoor bekleedde hij ook gasthoogleraarschappen in o.a. Universiteit van Californië (Berkeley) en Massachusetts Institute of Technology (MIT). Zijn onderzoek bewoog zich op het gebied van de Operations Research. Hij was onder andere betrokken bij een geredigeerd werk over het handelsreizigersprobleem[1].
Van 1991 tot 1996 was Rinnooy Kan een van de voornaamste woordvoerders van het Nederlandse bedrijfsleven, als voorzitter van de Vereniging van Nederlandse Ondernemers (VNO) en, na de fusie tussen de VNO en het Nederlands Christelijk Werkgeversverbond (NCW), als voorzitter van de VNO-NCW.
Van 1996 tot 25 april 2006 was Alexander Rinnooy Kan lid van de Raad van Bestuur van ING Groep.
Op 25 oktober 2005 werd bekend dat hij in april 2006 Herman Wijffels opvolgt als voorzitter van de Sociaal-Economische Raad. Hij werd unaniem voorgedragen door de werkgevers- en de werknemersvertegenwoordigers in de SER. Aanvankelijk hadden de werknemersorganisaties wel bezwaren, omdat Rinnooy Kan in het verleden woordvoerder van de werkgevers was. Bovendien vonden de vakbonden hem een voorbeeld van een topfunctionaris met een veel te hoog salaris (bij de ING Groep), waar zij juist tegen protesteren.
Rinnooy Kan is voorzitter van de Raad van Commissarissen van Het Concertgebouw N.V. en voorzitter van de Stichting Praemium Erasmianum. Hij is sinds 2006 ambassadeur van de belangenvereniging voor vrijwilligers, waarbij hij streeft naar meer bekendheid en aandacht voor het vrijwilligerswerk. Zo zit hij ook in het Comité van Aanbeveling van Educatief Centrum Stichting Witte Tulp om jongeren te motiveren bèta-opleidingen te kiezen. Hij zit tevens in het Comité van Aanbeveling van de Nederlandse Wereldwijde Studenten om het studeren in het buitenland te stimuleren. Daarnaast is hij is ook lid van het comité van aanbeveling van het Helen Dowling Instituut te Utrecht dat zorg draagt voor begeleiding bij kanker. Vanaf 1 maart 2009 is hij voorzitter van het Prins Bernhard Cultuurfonds.[2]. Ook is hij voorzitter van de Raad van Toezicht van de Stichting Lezen & Schrijven.
Hij heeft een eredoctoraat in de economie van de Vrije Universiteit Brussel.
Rinnooy Kan is lid van D66 en het innovatieplatform.
De Volkskrant riep hem in 2007, 2008 en 2009 uit tot de meest invloedrijke man van Nederland.
[bewerken] Externe link
- Profiel op de website van de SER
Bronnen, noten en/of referenties:
- (en) Interview met Rinnooy Kan over de toekomst van de stad
- CV op de website van de Sociaal-Economische Raad
- ↑ E.L. Lawler, J.K. Lenstra, A.H.G. Rinnooy Kan, and D.B. Shmoys (eds.), The Traveling Salesman Problem. A Guided Tour of Combinatorial Optimization, John Wiley & Sons (1990)-
- ↑ http://www.cultuurfonds.nl/t1.asp?path=vs8q0fsb Persbericht, Prins Bernhard Cultuurfonds, 18-12-2008
