Anne Teresa De Keersmaeker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Anne Teresa De Keersmaeker, 2011.

Anne Teresa barones De Keersmaeker (Mechelen, 11 juni 1960) is een Vlaamse choreografe.

Opleiding en vorming[bewerken]

Anne Teresa De Keersmaeker is een dochter van Maurits De Keersmaeker en Marie-Jeanne Lindemans. Na haar humaniora ging ze les volgen aan de dansschool van Maurice Béjart in Brussel. In 1980 debuteerde ze met haar stuk "Asch"in de 'Nieuwe Workshop' in Brussel. In 1981 verhuisde ze naar de Verenigde Staten. Ze volgde een opleiding aan de Tisch School of the Arts[1] te New York en maakte er kennis met de Amerikaanse postmoderne dans.

Werk en onderwijs: ROSAS en PARTS[bewerken]

Na haar terugkeer naar België creëerde ze in 1982 "Fase, 4 movements to the music of Steve Reich". Het stuk betekende zowat haar doorbraak, want het leverde haar enkele uitnodigingen voor internationale festivals op. In 1983 richtte De Keersmaeker haar eigen gezelschap, Rosas, op. Met die compagnie maakte de danseres en choreografe vele beroemde voorstellingen, als "Rosas danst Rosas", "Stella" "Elena's Aria", "Mikrokosmos", "Ottone, Ottone", "Achterland", "Toccata", "Kinok et Amor constante, mas alla de la muerte" en "Erwartung". Ze werkte een hele tijd nauw samen met het Brusselse Kaaitheater, tot ze in 1992 op uitnodiging van de nieuwe directeur Bernard Foccroulle resident werd in de Brusselse Muntschouwburg.

In 1995 startte Anne Teresa De Keersmaeker met een eigen opleiding te Vorst, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. In samenwerking met De Muntschouwburg richtte ze "PARTS" (Performing Arts Research and Training Studios) op. Na een strenge auditie en het betalen van een stevig inschrijvingsgeld kunnen hier elk jaar een zestigtal studenten uit zo’n 25 landen zich komen vervolmaken in dans en choreografie. De cursussen gaan door in een gerenoveerd industrieel gebouw aan de Van Volxemlaan te Vorst.

  • in 1997 zien de voorstellingen "3 Solos for Vincent Dunoyer" en "Just before" het licht.
  • in 1998 de choreografie "Drumming"
  • in 1998 regisseerde ze voor de eerste maal een opera, “Blauwbaards Kasteel” van Béla Bartók.
  • met Peter Greenaway maakte ze de dansvideo “Rosa”
  • in 1998 realiseerde ze als gastchoreografe voor de Portugese Companhia Nacional de Bailado “The Lisbon Piece”
  • in 1999: "I said I"
  • in 2001: kon “Rain” met muziek van Reich, op flink wat bijval rekenen.
  • in 2002: danst ze nog eens solo in "Once" op muziek van Joan Baez; en "(but if a look should) April me
  • in 2003: "Bitches Brew"
  • in 2004: "Kassandra"
  • in 2005: "Desh"[2] en "Raga for the Rainy Season"[3]
  • in 2006: D'un soir un jour" zie voorstelling
  • in 2007 met de choreografie "Eight Lines" en "Four Organs"
  • mei 2007: "Keeping still - Part I" in samenwerking met de beeldend kunstenares Ann Veronica Janssens, die werkt met massieve lichtbundels en vluchtige mistslierten.[4]
  • juli 2008 uitvoering van Keeping still te Salzburg op de Sommerszene08
  • juli 2009 productie van The song, twee uur dans in stilte, i.s.m. Ann Veronica Janssens en Michel François [5]
  • februari 2010 : 3Abschied in samenwerking met Jérôme Bel
  • juli 2010: En atendant met Ars Subtilior, een polyfonische muziekvorm uit de 14e eeuw, première in de Cloître des Célestins te Avignon
  • juli 2011: Cesena op de Cour d'Honneur te Avignon (met liederen uit de Codex Chantilly en het Gregoriaanse Kyrie)

Anne Teresa De Keersmaekers producties waren te zien in theaters en op festivals in vrijwel geheel Europa, de Verenigde Staten, Zuid-Amerika, Australië, Nieuw-Zeeland, Japan en Hong Kong. Ze won tientallen dans- en choreografieprijzen, waaronder de befaamde “London Dance and Performance Award”.

De Keersmaeker en Steve Reich[bewerken]

Reichs minimalistische muziek vormt een rode draad doorheen het oeuvre van De Keersmaeker. De paradox tussen de wiskundige precisie van Reichs muziek en de emotionele impact ervan die zich ontlaadt in uitbundige vreugde, trok de choreografe sterk aan. Vanaf haar eerste succes "Fase", over "Just Before" en "Drumming" tot bij "Rain" voorzag Reich De Keersmaeker van inspirerende muziek. De strakke systematiek van Reichs werk en de even pure bewegingstaal van De Keersmaeker sluiten wonderwel op elkaar aan. De choreografe vond gedurende haar gehele carrière telkens weer andere manieren om de structuren van Reichs muziek in dansbewegingen te vertalen. Met haar twee nieuwe producties "Eight Lines" en "Four Organs" zien wij een evolutie van minimalistische strakheid naar complexe groepschoregrafieën.

"Eight Lines" en "Four Organs"[bewerken]

Eight Lines toont een ingewikkeld vlechtwerk van acht vrouwen in en rond een uitgelichte cirkel in het midden van het podium. De arabesken van Reichs muziek vinden hun pendant in de hevigheid en de wirwar van gedanste lijnen. Four Organs vertoont dezelfde vervlechting van patronen maar de band tussen Reichs strenge muziek en de doorwrochte danspatronen is minder duidelijk.

Filmografie[bewerken]

Onderscheidingen[bewerken]

  • In 2001 werd de choreografe opgenomen in de Belgische adel met de titel van barones.
  • Ze werd doctor honoris causa aan de Vrije Universiteit Brussel.
  • In februari 2008 werd ze Commandeur dans l'Ordre des Arts et des Lettres, omdat zij bijgedragen heeft aan de verrijking van de kunsten of de literatuur in Frankrijk en wereldwijd.
  • In december 2011 ontving ze de Gouden Orde van Verdienste van de Oostenrijkse deelstaat Wenen.

Literatuur[bewerken]

  • Y.-W. DELZENNE & J. HOUYOUX, Le nouveau dictionnaire des Belges, Brussel, 1998.
  • Humbert DE MARNIX DE SAINTE ALDEGONDE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 2008, Brussel, 2008.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties