Avicenna

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Avicenna in een manuscript uit 1271

Ibn Sina of (Latijn) Avicenna (voluit Abu Ali Al-Hoessein Ibn Abdoellah Ibn Sina, nabij Buchara, 980 - Hamadan, 1037) was een islamitisch medicus, geoloog, paleontoloog, natuurkundige, psycholoog, wiskundige, wetenschapper, filosoof en alchemist van Perzische afkomst. Hij leverde bijdragen op het gebied van de aristotelische filosofie en de geneeskunde en schreef naar schatting 100 à 250 verhandelingen,[1] de meeste hiervan in het Perzisch en Arabisch. Zijn beroemdste werk is de Canon van de geneeskunde (Al-Qanun fi al-Tibb), die uit meer dan een miljoen woorden bestaat en die lange tijd ook in Europa een standaardwerk zou blijven.

Biografie[bewerken]

Ibn Sina werd in februari 980 geboren in Afsjanah, een klein dorp gelegen vlak bij de stad Buchara in wat nu Oezbekistan is.[2] Zijn vader was de gouverneur van de Perzische Samaniden-dynastie. Toen Ibn Sina 10 jaar was kende hij de Koran en een groot deel van de Perzische poëzie uit zijn hoofd. Hierdoor stond hij bekend als een wonderkind. Op de jonge leeftijd van zeventien genas hij de emir van de Samaniden Noeh ibn Mansoer, waarna hij toegang kreeg tot de uitgebreide bibliotheek van de emir. Toen hij de leeftijd van achttien bereikte, was hij onderwezen in alle takken van de formele en hogere studies van de wetenschap.

Na de dood van zijn vader begon Ibn Sina een periode van filosofie, studie en reizen. Hij bezocht plaatsen als Gorgan, Qazvin, Hamadan en Isfahan.

Door zijn wetenschappelijke werken kreeg Ibn Sina verschillende (bij)namen, waaronder Shaikh Al-Ra'ies, Hujjat Al-Haqq, Sharaf Al-Mulk en Imam Al-Hukama. Hij schreef als een van de eersten over besmettelijke ziekten en soa's en beschreef quarantaine om verspreiding van ziekten te voorkomen. Hij schreef onder andere over het klinisch testen van medicijnen, het diagnosticeren van symptomen van ziekten en over de symptomen en complicaties van suikerziekte. Ibn Sina beschreef ook de invloed van de kwaliteit van water en voedsel op de gezondheid. Hij toonde aan dat het bloed het hart binnenkomt om vervolgens door het hele lichaam te worden gepompt. Hij voerde de verdoving in voor operaties en wist centrale en perifere aangezichtsverlamming van elkaar te onderscheiden.

Ibn Sina overleed in 1037 in Hamadan (Iran) en is daar begraven.

Historische werken[bewerken]

Ibn Sina's werken zijn in drie categorieën verdeeld, namelijk;

Algemene filosofische werken[bewerken]

Werken die exclusief gaan over de natuurfilosofie[bewerken]

Werken over de esoterie[bewerken]

  • Risalah Hayy Ibn Yaqzan
  • Risalat Al-Tayr
  • Salaman wa Absal
  • De laatste drie hoofdstukken van de Isharat, getiteld Mantiq al-Mashriqien
  • Al Qasidat al Ayniyah
  • Korte commentaren op Koranteksten

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Y. T. Langermann (ed.): Avicenna and his Legacy. A Golden Age of Science and Philosophy, Brepols Publishers, 2010. ISBN 978-2-503-52753-6
  • Gilbert Sinoué: La route d'Hispahan (Le médecin d'Hispahan), Collection Folio, ed. Denoël, 1989. ISBN 2-07-038302-4 A38302

Externe links[bewerken]

Bronnen
  1. Seyyed Hossein Nasr en Oliver Leaman: History of Islamic philosophy, p. 232. Routledge, New York, 2001.
  2. Seyyed Hossein Nasr en Oliver Leaman: History of Islamic philosophy, p. 231. Routledge, New York, 2001.