Bildungsroman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een bildungsroman (Duits; vertaald in het Nederlands: "vormingsroman") is een psychologische roman die verhaalt over de emotionele, morele en intellectuele groei van het (meestal jonge) hoofdpersonage. Het hoofdpersonage wordt vaak gevormd door de mensen die hij ontmoet en waar hij mee omgaat. Zijn levensverhaal wordt gekenmerkt door de zoektocht naar zingeving en harmonie. Heel vaak staat het conflict tussen de protagonist en de maatschappij centraal, waarbij de protagonist de hem omringende normen en waarden stukje bij beetje leert accepteren, waardoor hij uiteindelijk toch in de maatschappij wordt opgenomen. In sommige verhalen is de protagonist pas na het bereiken van een zekere rijpheid in staat zich om anderen te bekommeren en te helpen.

De Bildungsroman is als genre ontstaan uit de folkloreverhalen waarin bijvoorbeeld een weinig intelligent persoon de wereld introk om zijn elders zijn geluk te beproeven, vaak nadat hij eerst een verlies heeft geleden dat hem emotioneel sterk heeft geraakt. Als genre staat de bildungsroman zeer dicht bij de entwicklungsroman, de erziehungsroman en de künstlerroman.

De term Bildungsroman werd in 1820 bedacht door Johann Carl Simon Morgenstern.[1]

Voorbeelden[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties