Enola Gay

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Enola Gay

Enola Gay is de naam van de Amerikaanse B-29 Superfortress-bommenwerper die tijdens de Tweede Wereldoorlog op 6 augustus 1945 de eerste atoombom, met de naam Little Boy, boven Hiroshima afwierp. Hierdoor kwamen 78.000 mensen direct om. Door de na-effecten als gevolg van de ioniserende straling liep het dodental uiteindelijk op tot ongeveer 140.000 eind 1945.

Het vliegtuig, een B-29-45-MO met registratie 44-86292, was uitgekozen door kolonel Paul Tibbets bij de Martin Omaha-fabriek in Omaha, Nebraska en was speciaal voor deze vlucht aangepast. Zo werden de bewapening en bepantsering voor een groot deel verwijderd om gewicht te besparen, zodat het vliegtuig op grotere hoogte kon vliegen, buiten het bereik van het luchtafweergeschut.

De piloot, Paul Tibbets, noemde het vliegtuig naar zijn moeder: Enola Gay. De bemanning bestond uit:

  • Kolonel Paul Tibbets, commandant van de 509th Group en piloot
  • Kapitein Robert Lewis, co-piloot
  • Luitenant Jacob Beser, radarofficier
  • William "Deak" Parsons, wetenschapper van het Manhattanproject
  • Joseph Stiborik, radaroperator
  • George Caron, staartschutter
  • Richard Nelson, radio-operator
    De Enola Gay met haar bemanning
  • Robert Shumard, hulpingenieur
  • Wyatt Duzenbury, vluchtingenieur
  • John Porter, grondonderhoudsofficier
  • Theodore "Dutch" Van Kirk, navigator
  • Thomas Ferebee, bombardier

Tijdens de vlucht werd de Enola Gay vergezeld door The Great Artiste, een vliegtuig met opnameapparatuur en door The Necessary Evil, een vliegtuig met fotografen. Een andere B-29 Superfortress-bommenwerper vloog als verkenningsvliegtuig een half uur vooruit om na te gaan of het weer wel geschikt was.

De tweede Amerikaanse atoombom, gedropt door de Bockscar, op Nagasaki op 9 augustus 1945, beëindigde direct het leven van 27.000 Japanners. Het dodental in deze stad liep uiteindelijk op tot zeker 70.000 eind 1945. Zes dagen na de bom op Nagasaki gaf Japan zich over en kwam de Tweede Wereldoorlog tot een einde.

Volgens opgave van de Japanse autoriteiten, die ook de slachtoffers registreerden die jaren later vielen door bijvoorbeeld kanker als gevolg van straling, kostten de bommen aan totaal ruim 240.000 mensen het leven.

Na 1945[bewerken]

De Enola Gay werd in 1946 buiten gebruik gesteld en in 1960 opgeslagen. Een van de propellers werd gebruikt voor een windtunnel in een laboratorium. In 1984 werd begonnen met een uitvoerige restauratie, die pas in 2003 werd afgesloten. Bij een tentoonstelling van de belangrijkste onderdelen van het vliegtuig in het National Air and Space Museum in Washington D.C. werd de Enola Gay met verf en bloed besmeurd, waarna de tentoonstelling werd afgebroken. Tegenwoordig is het vliegtuig te zien in het reusachtige Steven F. Udvar-Hazy Center, een dependance van het National Air and Space Museum op de Washington Dulles International Airport.

Trivia[bewerken]

In 1980 bracht de Britse synthesizerpopband Orchestral Manoeuvres in the Dark een nummer uit met de titel, 'Enola Gay', dat over het vliegtuig gaat.

In 1990 refereert Iron Maiden in het nummer 'Tailgunner' van het album No Prayer for the Dying aan de Enola Gay, 'The Enola Gay was my last try'. Dat is niet correct, omdat het nummer gaat over luchtgevechten boven Europa en de B-29's alleen boven de Stille Oceaan zijn ingezet.

Zie ook[bewerken]