Giuseppe Garibaldi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Icoontje doorverwijspagina Zie Giuseppe Garibaldi (doorverwijspagina) voor andere betekenissen van Giuseppe Garibaldi.
Garibaldi in 1866

Giuseppe Garibaldi ( Nice, 4 juli 1807Caprera, 2 juni 1882 ) was een nationalistische strijder voor de Italiaanse eenwording, het Risorgimento. Hij wordt door de Italianen als nationale held beschouwd.

Garibaldi werd geboren in Nice dat destijds, net als nu, Frans was. Toen heette het nog Nizza. In 1814 kwam de stad aan het Koninkrijk Sardinië. Als officier van de Piëmontese marine sloot Garibaldi zich in 1833 aan bij Giovane Italia, Jong Italië, een nationalistische politieke beweging opgericht door Giuseppe Mazzini om propaganda te maken voor de eenwording van Italië. Een jaar later organiseerde deze groep onder leiding van Mazzini een opstand in Genua. Garibaldi deserteerde om hierbij te kunnen zijn. De opstand mislukte en Garibaldi werd ter dood veroordeeld. Hij vluchtte naar Zuid-Amerika, waar hij onder meer actief was als kaperkapitein in Brazilië en als generaal in het Uruguayaanse leger in de Uruguayaanse Burgeroorlog.

Na het Revolutiejaar 1848, dat ook het Italiaanse schiereiland niet onberoerd liet, keerde Garibaldi naar zijn geboortegrond terug, om de strijd tegen Oostenrijk te leiden. Hij was de guerrilla die hij bij het Lago Maggiore moest voeren amper begonnen of Piëmont staakte de strijd. Garibaldi negeerde het bestand en zette op eigen houtje de oorlog voort. Zijn legertje werd verdreven en hij sloeg weer op de vlucht. Voor de tweede maal was hij persona non grata in Piëmont.

In 1849 raakte Garibaldi betrokken bij de opstand in Rome. De paus was verjaagd en een Romeinse Republiek was uitgeroepen. Franse troepen onder leiding van Louis Napoleon, de latere keizer Napoleon III, zorgden er echter voor dat de republikeinen zich snel gewonnen moesten geven en de paus in Rome kon terugkeren en zijn wereldlijke gezag over de Kerkelijke Staat herstellen. Garibaldi werd in ballingschap naar de Verenigde Staten gestuurd, waarna hij zich van 1852 tot 1860 op het eiland Caprera bij Sardinië schuil hield.

Vanaf 1860 streed Garibaldi met zijn 1089 Roodhemden, I Mille, met leeftijden tussen de 11 en 70 jaar, voor de vrijheid van Italië. Hij veroverde Sicilië op het Koninkrijk der Beide Siciliën, stak een jaar later over naar Calabrië en bracht met de verovering van Napels dit koninkrijk ten val. Garibaldi droeg de macht over aan Vittore Emanuele, die daarmee de eerste koning van Italië werd. De Kerkelijke Staten hadden veel terrein verloren, zodat die het Italiaanse schiereiland niet meer in twee stukken deelden. Venetië was nog in Oostenrijkse handen. In 1866 werd Venetië veroverd en pas in 1870 werd Rome en daarmee de laatste resten van de Kerkelijke staten veroverd. Dit was mogelijk omdat de Fransen hun troepen daar hadden moeten terugtrekken vanwege de Frans-Duitse Oorlog. Italië ontstond toen pas in de huidige vorm. Het zou overigens nog tot 1929 duren voordat de paus zich hierbij neerlegde. Giuseppe Garibaldi werd parlementslid en overleed in 1882 op Caprera, een maand voor zijn 75e verjaardag.