Hendrik C. van de Hulst
Hendrik Christoffel "Henk" van de Hulst (Utrecht, 19 november 1918 - Leiden, 31 juli 2000) was een Nederlands astronoom.
Van de Hulst was een zoon van de schrijver van christelijke kinderboeken W.G. van de Hulst sr.. Hij studeerde in Utrecht en behaalde zijn doctoraat in 1946, met een proefschrift getiteld "Optics of spherical particles". Tijdens de Tweede Wereldoorlog berekende hij, geïnspireerd door Jan Hendrik Oort, dat wolken van neutraal waterstof in ons Melkwegstelsel elektromagnetische straling met een golflengte van 21 centimeter moesten uitzenden. Deze straling werd in 1951 ook daadwerkelijk ontdekt en samen met Oort en Alex Muller begon Van de Hulst aan een project die het neutrale waterstof in ons Melkwegstelsel in kaart moest brengen. De spiraalvormige structuur van de Melkweg werd hierdoor voor het eerst vastgelegd.
Tussen 1948 en 1984 was Van de Hulst verbonden aan de Universiteit Leiden. Hij leverde een belangrijke bijdrage aan de tak van de radio-astronomie alsmede nationale en internationale organisaties op het gebied van ruimteonderzoek. Van de Hulst kreeg in 1955 de Henry Draper Medal uitgereikt, in 1964 de Rumford Medal, in 1978 de Bruce Medal, en in 1995 de Karl Schwarzschild Medal. Planetoïde 2413 van de Hulst is naar hem vernoemd terwijl 2412 Wil naar zijn vrouw werd vernoemd. Hij was lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW).
