Marie Louise van Oostenrijk
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| 1791-1847 | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
 |
||||||
| Keizerin van Frankrijk | ||||||
|
||||||
| Hertogin van Parma | ||||||
|
||||||
| Hertogin van Piacenza | ||||||
|
||||||
|
Maria Louise Leopoldina Francisca Theresia Josepha Lucia (Wenen, 12 december 1791 – Rome, 17 december 1847), aartshertogin van Oostenrijk, was als tweede echtgenote van Napoleon Bonaparte keizerin der Fransen en later soeverein hertogin van Parma, Piacenza en Guastalla. Ze was de oudste dochter van keizer Frans II/I en diens tweede echtgenote Maria Theresia van Bourbon-Sicilië, dochter van Ferdinand I der Beide Siciliën. Daarmee was ze een achternicht van Marie-Antoinette.
Toen Napoleon na zijn scheiding van Joséphine de Beauharnais op zoek was naar een vrouw van koninklijken bloede, viel zijn oog - mogelijk op suggestie van Metternich - op de keizersdochter Marie Louise. Het huwelijk vond plaats op 11 maart 1810 en had tot doel de parvenu Napoleon een koninklijker allure te geven en het voortbestaan van de dynastie te verzekeren.
Een jaar later, op 20 maart 1811, baarde zij de keizer diens lang gewenste opvolger: Napoleon (II) Frans Karel Jozef Bonaparte (1811-1832), die de titel koning van Rome ontving.
Tijdens Napoleons afwezigheid in 1813/1814 trad zij te Parijs als regent op. Na zijn eerste val in 1814 keerde ze terug naar Wenen, waar ze ook gedurende de Honderd Dagen verbleef, de uitnodiging van de keizer negerend. Ook hierna ging ze niet in op Napoleons dringende verzoeken hem naar Elba te volgen. Het Verdrag van Fontainebleau had haar in 1814 de soevereine hertogdommen Parma, Piacenza en Guastalla toegekend. Dit werd in 1815, ondanks verzet van de Bourbons, op het Congres van Wenen bevestigd. De voormalige koning van Rome werd later echter van opvolging uitgesloten.
Op 7 september 1821, dus vier maanden na de dood van Napoleon, sloot ze te Parma een morganatisch huwelijk met haar minnaar graaf Adam Adalbert van Neipperg, bij wie ze reeds twee kinderen had. Uit het huwelijk werd in datzelfde jaar nog een dochter geboren.
Samen met Neipperg regeerde ze op relatief liberale wijze. Na diens dood in 1829 sloeg minister Josef von Werklein echter een meer reactionaire richting in. Een opstand in Parma in 1831 werd door Oostenrijkse troepen de kop ingedrukt.
Marie Louise hertrouwde op 17 februari 1834 met haar opperkamerheer graaf Charles-René de Bombelles. Ze stierf in 1847 aan borstvliesontsteking, waarna Parma en Piacenza weer aan het huis Bourbon-Parma toevielen.
