Hortense de Beauharnais

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Koningin Hortense met haar oudste zoon Napoleon Karel.
Villa Arenenberg in Salenstein aan de Bodensee
Haar graftombe in Rueil-Malmaison

Hortense Eugénie Cécile de Beauharnais (Parijs, 10 april 1783 — Slot Arenenberg in Thurgau, 5 oktober 1837) was koningin van Holland en de moeder van keizer Napoleon III. Ze was de dochter van Alexandre de Beauharnais en Joséphine Tascher de la Pagerie, die na de executie van haar echtgenoot hertrouwde met Napoleon Bonaparte.

Biografie[bewerken]

In 1802 werd zij uitgehuwelijkt aan Napoleons broer Lodewijk Napoleon en werd zo in 1806 de eerste koningin van Holland. Het was een zeer ongelukkig huwelijk. In 1810 gingen de twee uit elkaar. Wel werden er drie zoons uit geboren, onder wie de latere keizer Napoleon III (van wie echter ook wel wordt beweerd dat graaf Carel Hendrik Ver Huell de eigenlijke vader is). Met haar minnaar Charles Joseph de Flahaut kreeg ze nog een zoon, Charles Auguste Louis Joseph, die door zijn halfbroer Napoleon III in 1862 tot hertog van Morny werd verheven.

Van 1 juli tot 13 juli 1810 was zij regentes voor haar zoon Napoleon Lodewijk die door zijn vader tot koning van Holland benoemd was.

Na de verbanning van Napoleon in 1814 kon Hortense onder bescherming van tsaar Alexander I in Parijs blijven maar - ondanks het feit dat haar moeder en Napoleon waren gescheiden - steunde zij haar stiefvader na zijn terugkeer van Elba in 1815. Na diens definitieve ondergang ontvluchtte ze Frankrijk. Ze reisde door Duitsland en Italië en kocht uiteindelijk het slot Arenenberg in het Zwitserse kanton Thurgau waar ze tot haar dood in 1837 zou blijven wonen.

Hortense kreeg samen met Lodewijk Napoleon drie kinderen:

De componiste[bewerken]

Zij is ook als componiste bekend, en schreef ± 140 'Romances', voor sopraan en piano of harp, waaronder het in de eerste helft van de negentiende eeuw erg populaire "Partant pour la Syrie".[1] Partant pour la Syrie was van 1852 tot 1870 het Franse volkslied. De kunstzinnige koningin kon ook goed tekenen; zij portretteerde Charles de la Bédoyère en ontwierp de versierselen van de Orde van de Unie[2].

Publicaties[bewerken]

  • Dominik Gügel en Christina Egli: Was für ein Theater! : Krönungen und Spektakel in napoleonischer Zeit, Arenenberger Kataloge, Frauenfeld ; Stuttgart ; Wien, 2004,136 p., ISBN 3 71931352 2
  • Heinz Bothien: Napoleons Liebesschwüre und andere Köstlichkeiten aus den Hofbibliotheken der Königin Hortense, Napoleonmuseum Arenenberg <Salenstein> Fondation Napoléon, Frauenfeld ; Stuttgart ; Wien, 2003, 152 p., ISBN 3 71931312 3 en ISBN 3 71931313 1 (De Luxe uitgave)
  • Pierre Grellet en Dominik Gügel: Les saisons et les jours d'Arenenberg - Königin Hortense auf Arenenberg, Frauenfeld ; Stuttgart ; Wien, 2001, 285 p., ISBN 3 71931262 3
  • Hortense Eugénie de Beauharnais, Napoleon, Prinz Victor; Jean Hanoteau; Paul Fohr: Um Napoleon : Memoiren der Königin Hortense, F. Bruckmann, München, 1928, 387 p.
  • Thera Coppens:Hortense De vergeten koningin van Holland, Meulenhoff, 2006, paperback, 380 p.,ISBN 90-290-7787-5

Externe link[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties
  1. Partant pour la Syrie
  2. Toeschrijving door George Sanders in "Lodewijk Napoleon, Aan het hof van onze eerste koning 1806 - 1810" Tentoonstellingscatalogus 2006