Napoleon II

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Napoleon II
1811-1832
Nap-receis 50.jpg
Keizer der Fransen

Co-vorst van Andorra

Periode 1815
Voorganger Napoleon I
Opvolger Lodewijk XVIII (koning)
Vader Napoleon Bonaparte
Moeder Marie Louise van Oostenrijk
Dynastie Bonaparte

Napoleon Frans Karel Jozef Bonaparte, koning van Rome (Parijs, 20 maart 1811 - Wenen, 22 juli 1832), na 1818 bekend als Franz, hertog van Reichstadt, was de zoon van Napoleon I, keizer der Fransen, en zijn tweede vrouw, Marie Louise van Oostenrijk. Volgens Titel III, artikel 9 van de Franse grondwet van die tijd, was hij keizerlijke prins, maar hij stond vanaf zijn geboorte ook bekend als de koning van Rome, Napoleon I had verklaard dat dit de hoffelijkheidstitel was voor de Franse kroonprins. Zijn vader deed in 1814 en 1815 troonsafstand waardoor de vierjarige keizer der Fransen werd.

Biografie[bewerken]

Napoleon Frans Karel Jozef werd geboren in het Tuilerieënpaleis in Parijs in 1811. Hij was de zoon van Napoleon I en zijn tweede vrouw, Marie Louise van Oostenrijk. Als Napoleons enige wettige zoon was hij al grondwettelijk keizerlijke prins en kroonprins, maar de keizer gaf zijn zoon ook de aanspreekvorm Zijne Majesteit de Koning van Rome. Napoleon liet door Charles Percier en Pierre Fontaine plannen maken voor een reusachtig "Palais du Roi de Rome" dat op de heuvel van Chailly, net buiten het toenmalige Parijs, zou komen te staan. Door de voortdurende oorlogen waarin het keizerrijk was verwikkeld kon het plan niet worden uitgevoerd[1].

Napoleon heeft zijn enige wettige erfgenaam bij de geboorte het grootlint van het Legioen van Eer in de wieg gelegd. Na de val van het keizerrijk werd de jongen in Oostenrijk opgevoed. Hij heeft het Legioen van Eer waarvan hij na de abdicatie van zijn vader als Napoleon II enige dagen de Grootmeester was in zijn ballingschap niet gedragen. Op latere portretten draagt hij twee sterren van de ridderorden van Parma, de Constantijnse Orde van Sint-Joris en de Orde van Sint-George voor Militaire Verdienste, waar zijn moeder enige tijd regeerde.

Drie jaar na de geboorte van Napoleon Frans Karel Jozef stortte het Eerste Franse Keizerrijk -waarvan hij de erfgenaam was- in. Napoleon wilde troonsafstand doen ten gunste van zijn kleuterzoon, maar de geallieerden, op aandringen van tsaar Alexander I van Rusland, weigerden deze opvolging te erkennen.

Op 29 maart 1814 verliet de keizerin, vergezeld door haar suite, het Tuilerieënpaleis met haar zoon. Hun eerste stop was het Kasteel van Rambouillet; omdat ze bang waren voor de oprukkende vijandelijke troepen, gingen ze daarna verder naar het Kasteel van Blois. Op 13 april, met haar verminderde suite, waren Marie Louise en haar drie jaar oude koning van Rome terug in Rambouillet waar ze haar vader, keizer Frans II, en de tsaar Alexander I ontmoetten. Op 23 april, begeleid door een Oostenrijks regiment, verlieten moeder en zoon Rambouillet en Frankrijk voorgoed, voor hun ballingschap in Oostenrijk.

In 1815, na zijn nederlaag in Waterloo, deed Napoleon troonsafstand ten gunste van zijn zoon, die hij niet meer had gezien sinds zijn ballingschap in Elba.

De dag na de troonsafstand van Napoleon, nam een commissie van de regering de heerschappij over Frankrijk over, in afwachting van koning Lodewijk XVIII die in Le Cateau-Cambrésis was. De commissie bestuurde het land twee weken lang, en het riep Napoleon II niet uit tot keizer der Fransen; er werd evenmin een regent benoemd. De intocht van de geallieerden in Parijs op 7 juli bracht een snel einde aan de macht van de aanhangers van de Bonapartes. Napoleon II, inmiddels vier jaar oud, verbleef op dat ogenblik met zijn moeder in Oostenrijk en was waarschijnlijk niet op de hoogte van zijn keizerschap en de troonsafstand van zijn vader. De volgende Bonaparte die op de troon van Frankrijk zou komen (in 1852) nam de naam Napoleon III aan uit eerbied voor de theoretische heerschappij van zijn neef.

Na 1815, leefde de jonge prins, nu bekend als "Franz" (naar zijn grootvader aan moeders kant, keizer Frans II), in Oostenrijk. Hij ontving in 1818 de titel van hertog van Reichstadt.

Na de dood van zijn stiefvader, Neipperg, en de onthulling dat zijn moeder voor haar huwelijk met Neipperg twee onwettige kinderen van hem had gedragen, zei Franz tegen zijn vriend, Prokesch von Osten, "Als Joséphine mijn moeder was geweest, zou mijn vader niet begraven zijn op Sint-Helena, en zou ik niet in Wenen zijn. Mijn moeder is vriendelijk maar zwak, zij was niet de vrouw die mijn vader verdiende."

Hij stierf aan tuberculose in Schloss Schönbrunn in Wenen op 22 juli 1832. Het lichaam werd zoals in het Huis Habsburg gebruik was gebalsemd en bijgezet in de Kapuzinergruft. Zijn ingewanden en hart werden apart begraven.

Resten en nalatenschap[bewerken]

Het graf in Parijs

De resten van Napoleon I werden in december 1840, tijdens de Julimonarchie, teruggebracht naar Frankrijk. Op 15 december 1940 werd de kist van Napoleon II overgebracht naar Parijs en bijgezet onder de koepel van het Hôtel des Invalides. De herbegrafenis en de vereniging van vader en zoon Napoleon waren een vriendelijk gebaar van de Duitse dictator Adolf Hitler die het verslagen Frankrijk met zijn Europese hegemonie wilde verzoenen. Een tijd lang lag de jonge prins naast zijn vader. Later werden de resten van Napoleon II verplaatst naar de crypte van de kerk. Hoewel het grootste deel van zijn resten werden overgebracht naar Parijs bleven zijn hart en ingewanden in Wenen achter. Het hart bevindt zich in urn 42 in de "hartcrypte" (Herzgrufft) en zijn ingewanden worden in urn 76 van de hertogelijke crypte onder de Stephansdom bewaard.

Napoleon II stond ook bekend als "Het Arendsjong" (L'Aiglon). Edmond Rostand schreef een toneelstuk, L'Aiglon, over zijn leven. De Servische componist Petar Stojanović componeerde de operette Napoleon II: Herzog von Reichstadt, die in de jaren 1920 in Wenen in première ging. Arthur Honegger en Jacques Ibert werkten samen aan een opera, L'aiglon, die in in 1937 in première ging. De Pet Shop Boys gebruikt hem als een symbool van eenzaamheid te midden van rijkdom in hun nummer van 2009 "King of Rome," op hun album Yes. De journalist Henri Rochefort maakte een grap over Napoleon II, omdat hij nooit echt regeerde, was hij "de beste leider van Frankrijk, omdat hij geen oorlog, belastingen of tirannie bracht".

Bronnen[bewerken]

  • Welshinger, Le roi de Rome, 1811-32, (Parijs, 1897)
  • Wertheimer, The Duke of Reichstadt, (Londen, 1905)
  1. Zie [1] 2012