Merlene Ottey

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Merlene Ottey
Tijdens de Europacup voor landenteams 2011, Izmir
Tijdens de Europacup voor landenteams 2011, Izmir
Volledige naam Merlene Joyce Ottey
Bijnaam Queen of the Track
Geboortedatum 10 mei 1960
Geboorteplaats Cold Spring - Jamaica
Nationaliteit Vlag van Jamaica Jamaica (1960-2002)
Vlag van Slovenië Slovenië
Lengte 1,73 m
Gewicht 59 kg
Sportieve informatie
Discipline sprint
Trainer/coach Henk Kraaijenhof, Srdjan Djordjevic
Eerste titel Gemenebestkampioene 200 m 1982
OS 1980, 1984, 1988, 1992, 1996, 2000
Extra Wereldindoorrecordhoudster 200 m
Portaal  Portaalicoon   Atletiek

Merlene Joyce Ottey (Cold Spring - Hanover Parish, 10 mei 1960) is een Jamaicaans-Sloveense atlete. Sinds 1984 voert Merlene de naam Merlene Ottey-Page.

Ottey is één van de meest succesvolle atletes in de geschiedenis van de atletiek, alhoewel ze nooit olympisch kampioene werd. Ze won in totaal 34 medailles op grote internationale toernooien waarvan veertien op een WK. Dit aantal is meer dan van welke andere atleet dan ook op een WK. Door haar prestaties kreeg ze de bijnaam Queen of the Track.

Biografie[bewerken]

Wedstrijden op blote voeten[bewerken]

Ottey werd geboren als vierde van zeven kinderen van Hubert en Joan Ottey. Haar moeder gaf haar op jonge leeftijd een boek over atletiek, geschreven door een Amerikaanse sprinter, Charly Green. 'Dat volgde ik slaafs, al was het in de straten van Hanover wel uitkijken voor het verkeer. Om halfzes stond ik op, samen met mijn oudere zus Beverly. We moesten immers lopen voor we naar school gingen.'[1] Ze studeerde af aan de Ruseas and Vere Technical high schools. Daar deed ze ook regelmatig wedstrijden op blote voeten.

Haar atletiekinspiratie kwam na het luisteren van het verslag van de Jamaicaanse atleet Don Quarrie tijdens de finale op de Olympische Spelen van Montréal in 1976.[1] Haar sportcarrière kwam op gang, toen ze door de Universiteit van Nebraska een studiebeurs kreeg aangeboden en in 1979 naar de Verenigde Staten emigreerde. 'Als ik het allemaal mocht overdoen, zou ik het anders spelen', zegt ze. 'Ik wist niet eens waar Nebraska lag en schrok me een hoedje toen ik in de winter moest trainen op een bevroren ondergrond. Wat een verschil met Jamaica! Ik was echter zo overdonderd door het aanbod dat het niet eens in me opkwam dat er misschien nog andere, en waarschijnlijk interessantere, mogelijkheden waren.'[1] Vier jaar studeerde Ottey er kunst en design. Na haar studies trok ze naar Californië, waar ze in 1984 huwde met Nat Page, een 400 m hordeloper. Het huwelijk liep na drie jaar op de klippen.[1]

Ottey vertegenwoordigde Jamaica op de Pan-Amerikaanse Spelen 1979, waar ze een bronzen medaille won op de 200 m.

Gemenebestkampioene[bewerken]

In 1982 won ze op de Gemenebestspelen goud op de 200 m en zilver op de 100 m. Bijna tien jaar later zou ze op beide onderdelen goud halen tijdens de Gemenebestspelen van 1990. In dat jaar werd ze ook verkozen tot IAAF atlete van het jaar.

Toen ze in 1993 op de 100 m bij het WK in Stuttgart met een neuslengte verschil verloor dreigde ze als Eeuwige tweede de geschiedenisboeken in te gaan. Op de 200 m ging het uiteindelijk wel goed hetgeen het publiek beloonde met een minuten durende staande ovatie. Voor deze prestatie werd ze uitgeroepen tot Ambassadeur van Jamaica. Tussen 1979 en 1997 werd ze vijftienmaal sportvrouw van het jaar.

In 1999 werd ze tijdens een wedstrijd in Luzern beschuldigd van het gebruik van doping, nadat in haar urine het verboden middel nandrolon was aangetroffen. Ook de B-staal bevatte een te hoge waarde van dit middel. Ottey werd door de IAAF geschorst en mocht niet meedoen aan het WK 1999 in Sevilla en de Olympische Spelen van 2000 in Sydney. Ottey bleef vechten tegen deze beschuldigingen en noemde deze aanklacht een "terrible mistake". In de zomer van 2000 werd ze officieel door de IAAF en de Jamaicaanse atletiekbond van doping vrijgesproken. Het laboratorium dat haar urinemonster had getest kwam onder grote kritiek te staan.

Controversiële olympische deelname[bewerken]

Tot 2000 vertegenwoordigde ze haar moederland Jamaica op internationale wedstrijden. Op de olympische selectiewedstrijden in 2000 eindigde ze op de 100 m als vierde. Volgens de regels van de Jamaicaanse atletiekbond (JAAA) mochten alleen de beste drie beste atleten afreizen naar de Spelen. Hierdoor zou Ottey alleen mogen deelnemen aan de 4 x 100 m estafette. Ottey gaf aan dat ze alleen wilde starten in het estafetteteam als ze ook de 100 m mocht lopen in plaats van een andere atlete, een vorm van hoffelijkheid die wel vaker voorkwam. De Jamaicaanse atletiekbond besloot om Peta-Gaye Dowdie (nationaal kampioene 100 m) te vervangen door Ottey. Deze beslissing werden door de teamgenoten van Dowdie als controversieel ervaren[2] en zij geloofden dat Ottey haar zin had doorgedreven. De andere leden van het estafette-team gaven op hun beurt aan, dat ze niet wilden starten als Dowdie niet in de estafetteploeg mee zou lopen. Na een gesprek met het Jamaicaanse Olympisch Comité werden de protesten gestaakt en werd er toch gelopen in de opstelling zoals eerder besloten. Op de 100 m eindigde ze als vierde. Maar liefst acht jaar later bleek dat dit alsnog goed was voor een bronzen medaille. Door de diskwalificatie van Marion Jones, die in december 2007 verklaarde jarenlang doping te hebben gebruikt, heeft ze het brons toegekend gekregen door de IAAF.

Slovenië[bewerken]

Ottey, die sinds 1998 in de Sloveense hoofdstad Ljubljana woonde, nam in 2002 de Sloveense nationaliteit aan en vertegenwoordigde dit land op de Olympische Spelen van 2004 in Athene. Op de 100 m behaalde de 44-jarige de halve finale, maar wist zich met een vijfde plaats niet voor de finale te kwalificeren. Op de 200 m behaalde ze verrassend genoeg ook de halve finale, maar blesseerde zij zich onmiddellijk na de start. Dit was haar 52e Olympisch wedstrijd. Zij zou als oude garde een plaats hebben afgedwongen van een even goede jongere atlete.

In juli 2006 liep ze de 100 m in Maribor in 11,45 en liep daarmee een nieuw wereldrecord voor vrouwen ouder dan 45 jaar. Diezelfde maand verbeterde ze op 28 juli 2006 het wereldrecord tot 11,41. Op het EK 2006 behaalde ze op de 100 m een vierde plaats in de halve finale, waardoor ze niet door mocht naar de finale.

Standbeeld[bewerken]

Ondanks haar overstap naar Slovenië is geboorteland Jamaica altijd trots gebleven op Merlene Ottey. Een bewijs hiervan vormt het bronzen standbeeld van Ottey in het Independence Park in de Jamaicaanse hoofdstad Kingston. Het beeld is meer dan twee meter hoog en werd begin 2006 onthuld door de premier van Jamaica.

In 2008 deed ze een poging zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen van Peking, haar achtste Olympische deelname. Op de 100 m kwam ze echter 0,28 seconde te kort voor de limiet.

Titels[bewerken]

  • Wereldkampioene 200 m - 1993, 1995
  • Wereldindoorkampioene 60 m - 1995
  • Wereldindoorkampioene 200 m - 1989, 1991
  • Gemenebestkampioene 100 m - 1990
  • Gemenebestkampioene 200 m - 1982, 1990
  • Amerikaans kampioene 100 m - 1984, 1985
  • Jamaicaans kampioene 100 m - 1988, 1991, 1993, 1995, 1996, 1997
  • Jamaicaans kampioene 200 m - 1992, 1993, 1996
  • Sloveens kampioene 100 m - 2006, 2007
  • Sloveens kampioene 200 m - 2003
  • Sloveens indoorkampioene 60 m - 2003, 2004

Medailles[bewerken]

Olympische Spelen[bewerken]

  • 1980 in Moskou: brons op de 200 m (22,20 s)
  • 1984 in Los Angeles: brons op de 100 m (11,16 s), brons op de 200 m (22,09 s) en 8e op de 4 x 100 m met het Jamaicaanse team
  • 1992 in Barcelona: brons op de 200 m (22,09 s).
  • 1996 in Atlanta: zilver op de 100 m (10,94 s) en zilver op de 200 m (22,24 s) brons op de 4 x 100 m met het Jamaicaanse team
  • 2000 in Sydney: zilver op de 4 x 100 m met het Jamaicaanse team.

WK Outdoor[bewerken]

  • 1983 in Helsinki: zilver op de 200 m, brons op de 4 x 100 m.
  • 1987 in Rome: brons op de 100 m en 200 m.
  • 1991 in Tokio: goud op de 4 x 100 m, brons op de 100 en 200 m.
  • 1993 in Stuttgart: goud op de 200 m, zilver op de 100 m en brons op de 4 x 100 m.
  • 1995 in Göteborg: goud op de 200 m, zilver op de 100 m en 4 x 100 m.
  • 1997 in Athene: brons op de 200 m.

WK Indoor[bewerken]

  • 1987 in Indianapolis: zilver op de 200 m
  • 1989 in Boedapest: goud op de 200 m en brons op de 60 m
  • 1991 in Sevilla: goud op de 200 m en zilver op de 60 m
  • 1995 in Barcelona: goud op de 60 m

Golden League[bewerken]

  • 2000 in Zürich: brons op de 100 m
  • 2003 in Brussel: brons op de 200 m

Persoonlijke records[bewerken]

Outdoor
Onderdeel Prestatie Datum Plaats
60 m 6,96 s (ex-WR) 14 februari 1992 Madrid
100 m 10,74 s 7 september 1996 Milaan
200 m 21,64 s 13 september 1991 Brussel
Indoor
Onderdeel Tijd Datum Plaats
50 m 6,00 s 4 februari 1994 Moskou
60 m 6,96 s 14 februari 1992 Madrid
100 m 11,21 s 12 februari 2001 Tampere
200 m 21,87 s (WR) 13 februari 1993 Liévin

Onderscheidingen[bewerken]

  • IAAF atlete van het jaar - 1990
Bronnen, noten en/of referenties
  • Tuch, G. (1997) De Koningen van de piste - Twintig jaar Memorial Ivo Van Damme Standaard Uitgeverij nv, voor Nederland: Van Buuren Uitgeverij ISBN 90-76077-02-9
  • Kerkhof, B. (2006) Women only: Standbeeld Ottey Atletiek Magazine nr. 1: KNAU

  1. a b c d Uit Merlene Ottey: gezonde opwinding door Diederik Van Vaerenbergh, gepubliceerd in De Koningen van de piste - Twintig jaar Memorial Ivo Van Damme, bron: zie hierboven
  2. Atleten protesteren tegen startbewijs Ottey

Externe links