Olympische Zomerspelen 1976

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken
Spelen van de XXIe Olympiade
Olympischespelen van 1976

Gehouden in Montréal, Canada
Deelnemende landen 92
Deelnemende atleten 6.028 (4.781 mannen, 1.247 vrouwen)
Evenementen 198 in 21 sporten
Openingsceremonie 17 juli 1976
Sluitingsceremonie 1 augustus 1976
Officiële opening door Koningin Elizabeth II
Atleteneed Pierre Saint-Jean (gewichtheffen)
Jury-eed Maurice Forget (atletiek)
Olympische vlam Stéphane Préfontaine en Sandra Henderson
Vorige Spelen 1972: München (West-Duitsland)
Volgende Spelen 1980: Moskou (Sovjet-Unie)

De Olympische Zomerspelen van de XXIe Olympiade werden in 1976 gehouden in Montréal, Canada. Andere steden die kandidaat waren voor het organiseren van de Spelen in dit jaar waren Moskou en Los Angeles. Moskou was de grote favoriet voor de Spelen van 1976, maar toch besloot het Internationaal Olympisch Comité in 1969 in Amsterdam om de Spelen toe te wijzen aan Montréal, nadat de toenmalige burgemeester, Jean Drapeau, had beloofd 'eenvoudige Spelen' te zullen organiseren.

Montréal trok 350 miljoen dollar uit voor de Spelen. De Franse architect Roger Taillibert ontwierp het stadion, dat enig in zijn soort was: het was open tijdens de zomermaanden en kon overdekt worden tijdens de wintermaanden. Het dak werd bevestigd aan een overhellende toren waarin ook sportzalen aanwezig waren. De plannen voor de bouw van het zwembad en de wielerbaan duidden op dezelfde bouwkundige durf. Toch was de uitvoering van deze plannen moeilijker dan aanvankelijk gedacht. De harde Canadese winters vertraagden het proces; er waren stakingen van de bouwvakkers, de kosten waren zeer onderschat en er was nog de bijkomende last van de veiligheidsmaatregelen waaraan moest worden voldaan. Dit alles zorgde voor een enorme achterstand die op een gegeven moment zelfs de organisatie van de Spelen in het gedrang bracht. Uiteindelijk moest de provincie Québec zich financieel borg stellen om een fiasco te vermijden. Toen Elizabeth II de Spelen opende, waren enkele bouwwerken, waaronder het stadion, zelfs nog niet voltooid. Uiteindelijk werd de toren van het stadion pas na de Spelen voltooid en heeft het stadion nooit echt een efficiënt uitschuifbaar dak gehad.

Olympisch stadion van Montréal
Olympisch stadion van Montréal

Inhoud

[bewerk] Hoogtepunten

  • Enkele dagen voor de opening van de Spelen was er politieke spanning. De lidstaten van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid eisten dat Nieuw-Zeeland zou worden uitgesloten omdat zijn vermaarde rugbyploeg, de 'All Blacks', was aangetreden in Zuid-Afrika, dat omwille van zijn apartheidsregime was uitgesloten. Het IOC zwichtte niet, mede omdat rugby geen olympische sport was. Nadat dit verzoek verworpen was, verlieten alle Afrikaanse landen, op Senegal en Ivoorkust na, de Spelen. De Spelen hadden veel te lijden onder deze boycot. Vele grote kampioenen, vooral in de atletiek, waren er niet bij.
  • De Olympische mascotte van deze Spelen was Amik de bever.
  • Voor het eerst in de Olympische geschiedenis wist het organiserende land, Canada, geen enkele gouden medaille te halen. De Canadezen moesten het doen met 5 zilveren en 6 bronzen medailles.
  • Na het gijzelingsdrama op de vorige spelen in München werden er strikte veiligheidsmaatregelen genomen.
  • De spelen waren een financiële ramp en de stad bleef zitten met grote schulden.
  • De olympische vlam werd elektronisch verstuurd van Athene naar Ottawa en vandaar werd het in een estafette naar Montréal gebracht. Tijdens een hevige regenbui werd het Olympisch vuur bij het stadion gedoofd. Een official stak het vuur weer aan met een aansteker. Omdat dit "not-done" was, werd dit vuur opnieuw gedoofd en werd met een reserve van de originele vlam het vuur weer aangestoken.
  • Bij de vrouwen werden basketbal, handbal en roeien nieuw op het programma gezet.
  • De veertien jaar oude gymnaste Nadia Comăneci uit Roemenië zorgde voor een sensatie door haar prestatie op de brug met ongelijke liggers, zij kreeg voor het eerst de perfecte score 10.0. Uiteindelijk zou zij zevenmaal een 10.0 scoren. Zij behaalde in totaal driemaal goud, eenmaal zilver en eenmaal brons. De Sovjet-gymnaste Nelli Kim won eveneens driemaal goud, op de sprong, de grondoefening en in de meerkampfinale voor teams. De Sovjet-gymnast Nikolay Andrianov deed nog beter met viermaal goud: de meerkamp-individueel, de grondoefening, aan de ringen en bij de sprong. Hij haalde verder nog zilver op de meerkamp voor teams en de brug, en brons bij de voltige.
  • De Japanner Shun Fujimoto hielp zijn team aan de gouden medaille in het turnen in de meerkampfinale voor teams en dat ondanks een gebroken knie. Fujimoto brak zijn been tijdens de oefening op de grond en verborg zijn blessure omdat het verschil met de score van de Sovjet-Unie miniem was. Hij deed zijn oefening aan de ringen én maakte zijn sprong af - hij scoorde 9.7 - met zijn gebroken knie. Zijn verbetenheid gaf Japan het goud.
  • De Cubaan Alberto Juantorena was de eerste atleet die op dezelfde Spelen de 800 en de 400 meter wist te winnen. Juantorena, die nog maar de derde 800 meter in zijn carrière liep, won in een nieuwe wereldrecordtijd: 1.43.47. Hij droeg zijn overwinningen op aan Fidel Castro en de Cubaanse revolutie.
  • De Fin Lasse Virén zorgde eveneens voor een dubbelslag in de atletiek. Net zoals in 1972 won hij de 5000 en de 10.000 meter. De vraag blijft echter of Viren dit ook had gekund indien de Afrikaanse landen aanwezig waren geweest.
  • Viktor Sanjejev (Sovjet-Unie) won voor de derde opeenvolgende keer het hink-stap-springen. De Italiaan Klaus Dibiasi was ook aan zijn derde openvolgende zege toe in het schoonspringen (10 m-plank).
  • De moderne vijfkamp werd getroffen door een schandaal. De Sovjet Boris Onischenko had bij het schermen met zijn degen geknoeid zodat er voor hem een 'touche' werd geregistreerd wanneer er geen was. Dit leidde tot zijn diskwalificatie en de vijandigheid van de rest van het Olympische Sovjetteam (het USSR volleybalteam had er zelfs me gedreigd hem uit het venster te gooien als ze hem zouden tegenkomen).
  • De Verenigde Staten kaapten vijf gouden medailles weg in het boksen. Leo Randolph, Howard Davis Jr., Sugar Ray Leonard, Michael Spinks en Leon Spinks waren de gouden atleten. Allen, behalve Davis, werden later ook wereldkampioen.
  • De damesatleten waren verplicht een geslachtstest te ondergaan. De enige die hiervan was ontslagen, was Prinses Anne van het Verenigd Koninkrijk, die voor haar land in het paardrijden uitkwam.
  • De West-Duitse ruiter Alwin Schockemöhle won goud op het springconcours en werd zo de tweede ruiter in de Olympische geschiedenis die zonder strafpunten goud won.
  • Voor het eerst in de olympische geschiedenis werd een vrouwelijke atlete op doping betrapt. De dubieuze eer viel te beurt aan de Poolse discuswerpster Panuta Rosani.

[bewerk] Nederlandse prestaties

Zie Nederland op de Olympische Zomerspelen 1976 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Zie ook Lijst van Nederlandse deelnemers aan de Zomerspelen van 1976

[bewerk] Nederlandse medailles

Medaille Winnaar Onderdeel
Zilver Zilver (2) Eric Swinkels schietsport, kleiduifschieten
Herman Ponsteen wielrennen, achtervolging
Brons Brons (3) Heren waterpoloteam waterpolo
Enith Brigitha zwemmen, 100m vrije slag
Enith Brigitha zwemmen, 200m vrije slag

[bewerk] Belgische prestaties

Zie ook Lijst van Belgische deelnemers aan de Zomerspelen van 1976
  • Ivo Van Damme zorgde voor een mooi Belgisch succes in de atletiek. De tweeëntwintigjarige Belg won verrassend de zilveren medaille op de 800 meter, achter de Cubaan Alberto Juantorena in een nieuwe Belgische recordtijd: 1.43.86. Enkele dagen later liep hij ook de finale van de 1500 meter, waarop hij eigenlijk niets te verliezen had. Van Damme liep ontspannen en finishte in zilveren positie, na de favoriet, de Nieuw-Zeelander John Walker.
  • Op de laatste dag van het atletiekprogramma haalde Karel Lismont nog brons op de marathon.
  • Zilver was er ook in het wielrennen, dankzij Michel Vaarten op de tijdrit over 1 kilometer.
  • De Belgische ruiterploeg viel ook in de prijzen: François Mathy haalde met het in Belgisch Limburg gefokt paard Gay Luron (V. Flügel van la Roche) brons in het individuele springconcours en de Belgische ruiterploeg bestaande uit diezelfde François Mathy met Edgard Cupper, Stany van Paeschen en Eric Wauters haalde brons als team.

[bewerk] Belgische medailles

Medaille Winnaar Onderdeel
Zilver Zilver (3) Ivo Van Damme atletiek, 800 meter
Ivo Van Damme atletiek, 1500 meter
Michel Vaarten wielrennen, 1000 m tijdrit
Brons Brons (3) François Mathy paardrijden, Grote Prijs der Naties - individueel
Ruiterteam paardrijden, Grote Prijs der Naties - teams
Karel Lismont atletiek, marathon

[bewerk] Disciplines

Tijdens de Olympische Zomerspelen van 1976 werd er gesport in 24 disciplines binnen in totaal 21 sporten:

[bewerk] Medaillespiegel

Er werden 613 medailles uitgereikt. Het IOC stelt officieel geen medailleklassement op, maar geeft desondanks een medailletabel ter informatie. In het klassement wordt eerst gekeken naar het aantal gouden medailles, vervolgens de zilveren medailles en tot slot de bronzen medailles.

In de volgende tabel staat de top-10 en het Belgische en Nederlandse resultaat. Het grootste aantal medailles in elke categorie is vetgedrukt.

Zie de medaillespiegel van de Olympische Zomerspelen 1976 voor de volledige weergave.

 Plaats  Land NOC Goud Goud Zilver Zilver Brons Brons Totaal
1 Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie URS 49 41 35 125
2 Vlag van Oost-Duitsland Oost-Duitsland GDR 40 25 25 90
3 Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten USA 34 35 25 94
4 Vlag van West-Duitsland West-Duitsland FRG 10 12 17 39
5 Vlag van Japan Japan JPN 9 6 10 25
6 Vlag van Polen Polen POL 7 6 13 26
7 Vlag van Bulgarije Bulgarije BUL 6 9 7 22
8 Vlag van Cuba Cuba CUB 6 4 3 13
9 Vlag van Roemenië Roemenië ROM 4 9 14 27
10 Vlag van Hongarije Hongarije HUN 4 5 13 22
28 Vlag van België België BEL 0 3 3 6
29 Vlag van Nederland Nederland NED 0 2 3 5

[bewerk] Deelnemende landen

Deelnemende landen. Blauw: debuterend land. Groen: al eerder deelgenomen.
Deelnemende landen. Blauw: debuterend land. Groen: al eerder deelgenomen.

92 landen namen deel aan de Spelen. Vier landen maakten hun debuut: Andorra, Antigua en Barbuda, Caymaneilanden en Papoea-Nieuw-Guinea


[bewerk] Boycottende landen

Boycottende landen in geel, groen en oranje)
Boycottende landen in geel, groen en oranje)

De volgende 28 landen boycotten officieel de Spelen vanwege de Afrikaanse kwestie.[2] De Afrikaanse boycot was het resultaat van de deelname van Nieuw-Zeeland: het rugbyteam van Nieuw-Zeeland had zich niets aangetrokken van de internationale (sport)boycot van Zuid-Afrika en speelde wedstrijden tegen het Zuid-Afrikaans nationale team. Als protest hiertegen trokken de meeste Afrikaanse landen zich terug.[3] Een aantal van deze landen staat ook op de lijst van deelnemende landen omdat de landen zich pas terugtrokken nadat al een aantal van hun deelnemers aan wedstrijden hadden meegedaan.

Naast deze boycot deed Zaïre niet mee, maar het gaf aan dat dit om financiële en niet om politieke redenen was. China en Taiwan deden niet mee omdat beide landen elkaar niet erkenden.

[bewerk] Referenties

  1. ^ a b c d Atleten uit Egypte, Kameroen, Marokko en Tunesië namen deel aan de Spelen tussen 18 en 20 juli voordat deze landen zich terugtrokken.
  2. ^ (en) Africa and the XXIst Olympiad. Olympic Review. IOC (1976).
  3. ^ (en) 1976: African countries boycott Olympics op news.bbc.co.uk

[bewerk] Externe links


 
Persoonlijke instellingen