Olympische Zomerspelen 1956

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Spelen van de XVIe Olympiade
Olympische Zomerspelen 1956
Locatie Vlag van Australië Melbourne, Australië
Deelnemende landen 67
Deelnemende atleten 3.384 (2.813 mannen, 371 vrouwen)
Evenementen 145 in 17 sporten
Openingsceremonie 22 november 1956
Sluitingsceremonie 8 december 1956
Officiële opening door Prins Philip
Atleteneed John Landy (atletiek)
Olympische vlam Ron Clarke (atletiek)
Vorige Spelen 1952: Helsinki (Finland)
Volgende Spelen 1960: Rome (Italië)
Portaal  Portaalicoon   Olympische Spelen
Sport

De Olympische Zomerspelen van de XVIe Olympiade werden in 1956 gehouden in Melbourne, Australië. Melbourne werd verkozen boven Mexico-Stad, Buenos Aires en zes Amerikaanse steden op 28 april, 1949 op het drieënveertigste IOC-congres. Vanwege de Australische quarantaineregels konden de paardensportonderdelen daar niet plaatsvinden. Deze onderdelen werden daarom afgewerkt in Stockholm, Zweden. Daarmee waren dit de eerste en tot dusver enige Spelen, waarbij evenementen werden afgewerkt in verschillende landen.

Hoogtepunten[bewerken]

  • Een aantal internationale crises heeft een aantal boycots tot gevolg. Vanwege de Suezcrisis besluiten Egypte, Libanon en Irak de spelen aan zich voorbij te laten gaan. De manier waarop de Sovjet-Unie de Hongaarse Opstand onderdrukte was voor Spanje, Nederland en Zwitserland reden de spelen te boycotten. Hongarije en de Sovjet-Unie nemen echter wel gewoon deel aan de spelen. Dit leidt onder andere tot een zeer gewelddadige waterpolofinale, die uiteindelijk door Hongarije met 4-0 wordt gewonnen. De Volksrepubliek China weigert ook deel te nemen als protest tegen de deelname van Formosa, het gebied dat nu bekendstaat als Taiwan.
  • Door de lange afstand besloten heel wat nationale olympische comités, waaronder het Belgisch Olympisch Comité, om een beperkte afvaardiging naar de Spelen te sturen. Tezamen met de internationale onrust zorgde dit ervoor dat het deelnemersaantal lager lag dan vier jaar eerder.
  • De 'Melbourne Cricket Ground' was voor de gelegenheid omgetoverd tot een atletiekstadion en deed dienst als olympisch stadion. Toch was de belangstelling voor de atletiek mager. De meeste aandacht van de Australiërs ging uit naar het zwemmen, waarin de Australiërs, dankzij revolutionaire trainingstechnieken, een voorsprong hadden ontwikkeld op hun concurrenten. Bij de mannen won Australië vijf van de zeven titels. Bij de vrouwen was er aandacht voor Dawn Fraser, de eerste zwemster die de 100 meter in minder dan één minuut aflegde, en voor Lorraine Crapp.
  • De Amerikaanse Pat McCormick won beide onderdelen bij het schoonspringen net als ze dat had gedaan bij de spelen van 1952.
  • Nadat op de spelen van 1952 alleen atleten uit de Bondsrepubliek Duitsland deelnamen, is er dit jaar een gezamenlijk team met de DDR.
  • De lokale favoriet Betty Cuthbert wordt de Golden Girl van de spelen door haar drie overwinningen bij het hardlopen. Ook de sprinter Bobby Morrow weet drie gouden medailles te winnen.
  • Ook bij de wedstrijden in het zwembad is er driemaal Australisch goud voor Murray Rose.
  • De Amerikanen waren weer heer en meester in de atletiekonderdelen. Zij behaalden vijftien overwinningen op vierentwintig wedstrijden bij de mannen. Bob Morrow won de 100 en de 200 meter. Dit was niet meer gebeurd sinds Jesse Owens' dubbelslag in 1936.
  • Op de halve fond was de grote held van de Spelen de Sovjet Vladimir Koets. Hij won de 5000 en de 10.000 meter. In beide loopnummers vocht hij een verbeten duel uit met de Brit Gordon Pirie. Op de 10.000 meter, het openingsnummer van de atletiek, was dit duel voor Pirie te hard geweest. Pirie kon het tempo van Koets niet aan en zou uiteindelijk slechts als achtste eindigen. Tijdens de 5000 m had Pirie zijn lesje duidelijk geleerd: hij wist dat hij het moordende tempo van Koets niet kon bijhouden en liep voor de tweede plaats.
  • Emil Zátopek was er in Melbourne opnieuw bij en probeerde zijn olympische marathontitel te verdedigen. Zátopek was echter niet meer zo sterk als vroeger en moest zijn kroon op de marathon afstaan aan de zesendertigjarige Fransman Alain Mimoun, die al sinds 1948 deelnam aan de Spelen.
  • Andere grote helden van deze Spelen waren de Hongaar László Papp, die voor de derde opeenvolgende keer de titel greep in de boksklasse superweltergewicht, en de Sovjet Lev Yachine, de doelman van het winnende Sovjet-voetbalteam.
  • Naar aanleiding van een suggestie van een Australische tiener, wordt de olympische traditie begonnen waarbij de deelnemers tijdens de sluitingsceremonie niet langer achter hun nationale vlag binnenkomen, maar door elkaar, dit als symbool van eenheid.

Sporten[bewerken]

Tijdens deze Spelen werd er gesport in 19 disciplines binnen 17 sporten. Australian Football en honkbal waren demonstratiesporten.

Olympische sporten[bewerken]

Atletiek
Basketbal
Boksen
Gewichtheffen
Hockey

Kanovaren
Moderne vijfkamp
Paardensport
Roeien
Schermen

Schietsport
Turnen
Voetbal
Wielersport
Worstelen

Zeilen
Zwemsport
0 Baanzwemmen
0 Schoonspringen
0 Waterpolo

Deelnemende landen[bewerken]

Deelnemende landen. Blauw: debuterend land op de Zomerspelen. Groen: al eerder deelgenomen aan de Zomerspelen.

Er namen 67 landen deel aan de Spelen in Melbourne. Ethiopië, Fiji, Kenia, Liberia, Malaya, Noord-Borneo en Oeganda debuteerden. Atleten uit Oost- en West-Duitsland kwamen samen uit als een verenigd Duits team, iets dat tot en met 1964 zou gebeuren.

Vijf landen namen deel aan de paardensport-onderdelen die werden gehouden in Stockholm, maar namen niet deel aan de Spelen in Melbourne. Van deze vijf landen nam Cambodja voor het eerst aan de Spelen deel.

Vlag van Cambodja Cambodja
Vlag van Egypte Egypte

Vlag van Nederland Nederland

Vlag van Spanje Spanje

Vlag van Zwitserland Zwitserland

De onderstaande landen deden mee aan de Spelen in Melbourne en eventueel aan de onderdelen in Stockholm.

Vlag van Afghanistan Afghanistan
Vlag van Argentinië Argentinië
Vlag van Australië Australië
Vlag van Bahama's Bahama's
Vlag van België België
Vlag van Bermuda Bermuda
Vlag van Myanmar Birma
Vlag van Brazilië Brazilië
Vlag van Guyana Brits-Guiana
Vlag van Bulgarije Bulgarije
Vlag van Canada Canada
Vlag van Sri Lanka Ceylon
Vlag van Chili Chili
Vlag van Colombia Colombia
Vlag van Cuba Cuba
Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Duitsland Duits eenheidsteam

Vlag van Ethiopië Ethiopië
Vlag van Fiji Fiji
Vlag van Filipijnen Filipijnen
Vlag van Finland Finland
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Griekenland Griekenland
Vlag van Verenigd Koninkrijk Groot-Brittannië
Vlag van Hongarije Hongarije
Vlag van Hongkong Hongkong
Vlag van Ierland Ierland
Vlag van IJsland IJsland
Vlag van India India
Vlag van Indonesië Indonesië
Vlag van Iran Iran
Vlag van Israël Israël
Vlag van Italië Italië
Vlag van Jamaica Jamaica

Vlag van Japan Japan
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië
Vlag van Kenia Kenia
Vlag van Liberia Liberia
Vlag van Luxemburg Luxemburg
Vlag van Malaya 1950-1963 Malaya
Vlag van Mexico Mexico
Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland
Vlag van Nigeria Nigeria
Vlag van Noord-Borneo Noord-Borneo
Vlag van Noorwegen Noorwegen
Vlag van Oeganda Oeganda
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Vlag van Pakistan Pakistan
Vlag van Peru Peru
Vlag van Polen Polen
Vlag van Portugal Portugal

Vlag van Puerto Rico Puerto Rico
Vlag van Roemenië Roemenië
Vlag van Singapore Singapore
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie
Vlag van Chinees Taipei Taiwan
Vlag van Thailand Thailand
Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en Tobago
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije
Vlag van Turkije Turkije
Vlag van Uruguay Uruguay
Vlag van Venezuela Venezuela
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Vlag van Vietnam Vietnam
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea
Vlag van Zweden Zweden

Belgische prestaties[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie België op de Olympische Zomerspelen 1956 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
  • In België had men maandenlang de hoop op een gouden medaille gezet op Roger Moens. Moens had een half jaar voor de Spelen tijdens een wedstrijd in Oslo, in het Bisletstadion, het wereldrecord op de 800 meter verbeterd en op 1.45.7 gebracht. De Oost-Vlaming had als het ware niets van zijn concurrenten te vrezen. Maar het noodlot sloeg toe in september 1956, toen Moens tijdens een training op een tennisveld tegen een paaltje liep en er een spierletsel aan overhield. Moens moest afzeggen voor de Spelen. De 800 meter werd uiteindelijk gewonnen door de Amerikaan Tom Courtney.
  • België haalde uiteindelijk twee zilveren medailles, gewonnen door de worstelaar Jozef Mewis en de zeiler André Nelis.
Medailles
Medaille Winnaar Onderdeel
Zilver Zilver (2) Jozef Mewis worstelen, vedergewicht
André Nelis zeilen, finn

Nederlandse prestaties[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Nederland op de Olympische Zomerspelen 1956 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Nuvola single chevron right.svg Zie ook Lijst van Nederlandse deelnemers aan de Zomerspelen van 1956
  • Naar aanleiding van het bloedige ingrijpen van de Sovjet-Unie in Hongarije in de herfst van 1956 besloot het Nederlandse NOC - samen met Spanje en Zwitserland als enige Westerse landen - om geen team te sturen naar de spelen in Melbourne. Acties van de hockeyers en de zeilers om het NOC op andere gedachten te brengen leidden tot niets. Een halve eeuw later bood voorzitter Erica Terpstra namens het NOC*NSF haar verontschuldigingen aan de betrokken sporters aan voor deze beslissing en de botte wijze waarop deze aan de atleten was meegedeeld. In een uitzending van Netwerk (uitgezonden op 8 augustus 2008) bood de oud-secretaris van het NOC Claas van den Houten zijn excuses aan voor het telegram dat hij in 1956 verstuurd waarin hij de atleten opriep om zich terug te trekken.
  • Het paardensporttoernooi had al in juni plaatsgevonden in Stockholm. Daar deed Alexei Pantchoulidzew aan mee op het onderdeel dressuur. Hij was dus de enige Nederlandse deelnemer aan de Spelen van 1956.

Medaillespiegel[bewerken]

Er werden 469 medailles uitgereikt. Het IOC stelt officieel geen medailleklassement op, maar geeft desondanks een medailletabel ter informatie. In het klassement wordt eerst gekeken naar het aantal gouden medailles, vervolgens de zilveren medailles en tot slot de bronzen medailles.

In de volgende tabel staat de top-10 en het Belgische resultaat. Het gastland heeft een blauwe achtergrond en het grootste aantal medailles in elke categorie is vetgedrukt.

Zie de medaillespiegel van de Olympische Zomerspelen 1956 voor de volledige weergave.

 Plaats  Land NOC Goud Goud Zilver Zilver Brons Brons Totaal
1 Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie URS 37 29 32 98
2 Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten USA 32 25 17 74
3 Vlag van Australië Australië AUS 13 8 14 35
4 Vlag van Hongarije Hongarije HUN 9 10 7 26
5 Vlag van Italië Italië ITA 8 8 9 25
6 Vlag van Zweden Zweden SWE 8 5 6 19
7 Vlag van Duitsland Duits eenheidsteam EUA 6 13 7 26
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Groot-Brittannië GBR 6 7 11 24
9 Vlag van Roemenië Roemenië ROM 5 3 5 13
10 Vlag van Japan Japan JPN 4 10 5 19
28 Vlag van België België BEL 0 2 0 2
Bronnen, noten en/of referenties