Mina (zangeres)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mina
Mina4 407px.jpg
Algemene informatie
Land Vlag van Italië Italië
Portaal  Portaalicoon   Muziek
Mina en Pino Presti, 1978

Mina Anna Mazzini (Busto Arsizio, 25 maart 1940) is een Italiaans zangeres.

Ze is de enige Italiaanse artiest die in vijf verschillende decennia met een album de 1ste plaats haalde in de nationale hitparade [bron?].

Ster van de jaren zestig en zeventig en afscheid[bewerken]

Mina Mazzini werd op 25 maart 1940 te Busto Arsizio geboren en groeide op in Cremona. Daar houdt ze haar bijnaam Tigre di Cremona (Tijgerin van Cremona) aan over. Ze breekt in 1958 door in de muziek. In die tijd treedt ze op onder de artiestennaam Baby Gate en zingt ze Rock-'n-roll-nummers. In 1959 komt ze voor het eerst op de televisie. In het programma "Il Musichiere" zingt ze Nessuno. In datzelfde jaar scoort ze haar eerste hit in Italië met Tintarella di luna, wat daar een nummer 3-hit wordt (in België ook een hit in de versie van Jo Lemaire). De twee daaropvolgende jaren neemt ze deel aan het San Remo festival. In 1960 eindigt ze achtste met È vero en in 1961 vierde met Io amo tu ami. Haar andere deelname van 1961, Le mille bolle blu, wordt vijfde. Dat jaar scoort ze zelfs een klein hitje in de Verenigde Staten met Il cielo in una stanza (This world we love in), een nummer in het Italiaans.

In 1962 breekt Mina door in Nederland en de Duitssprekende landen. In Duitsland staat Mina negen weken op nummer 1 met haar hit Heißer Sand. In Nederland staat ze twee weken op nummer 1 met, mede dankzij de populaire vertaling Brandend zand van Anneke Grönloh, waarvan de verkopen bij de single van Mina worden opgeteld. In Nederland en Vlaanderen scoort ze daarna nog een kleinere hit met Fiesta Brasiliana. Daarna verdwijnt ze uit de Vlaamse en Nederlandse hitlijsten. In Duitsland weet ze haar succes echter wel voort te zetten met enkele Duitstalige liedjes, maar in 1964 heeft ze ook daar haar laatste hit met Ja, die Liebe lebe hoch.

In haar eigen land Italië is Mina altijd populair gebleven. Meerdere keren hield ze er zelfs de Beatles van de 1ste plaats in de hitparade. De grootste Italiaanse songschrijvers schreven songs voor haar, terwijl ze zelf steeds haar repertoire koos en soms onbekende songschrijvers uitkoos. Ze was de ster van de televisieshows in de jaren zestig en zeventig, en had ook haar eigen shows toen de Italiaanse staatstelevisie RAI nog de enige Italiaanse tv-zender was. In 1963 raakt ze echter verwikkeld in een schandaal, waardoor ze een tijd lang van de Italiaanse televisie geweerd wordt. Ze weigerde toe te geven dat ze zwanger was van de getrouwde acteur Corrada Pani. Het kind, Massimiliano Pani, wordt op 18 april 1963 geboren en wordt later muzikant en producer. Na minder dan twee jaar mocht ze toch weer voor de televisie werken.

Tot in de jaren tachtig scoort ze met regelmaat hits. Zeven daarvan bereiken de eerste plaats in Italië: Il cielo in una stanza (1960), Moliendo Cafè (1962), E' l'uomo per me (He walks like a man) (1964), Un anno d'amore (C'est irreparable) (1965), Grande grande grande (1972) (werd een wereldhit in de Engelse versie Never never never door o.a. Shirley Bassey, later als duet in 1998 heropgenomen als I Hate You Then I Love You door Céline Dion en Luciano Pavarotti), Parole parole (duet met acteur Alberto Lupo) (1972) (nadien ook een grote hit in het Frans door Dalida en Alain Delon) en E poi (1974). Daarnaast zorgt ze met La canzone di Marinella van het album Dedicato a mio padre uit 1967 voor de doorbraak van singer-songwriter Fabrizio de Andrè, die het voor haar schreef. In 1985 scoort haar duet met Riccardo Cocciante, Questione di feeling nog de tweede plaats (tevens ook een radiohitje in België).

In 1966 gaat Mina in het Zwitserse Lugano wonen, (in 1989 krijgt ze ook de Zwitserse nationaliteit). Vanaf 1978 trekt ze zich volledig terug uit het publieke leven in Lugano, waar ze ook haar eigen platenstudio heeft. Vanaf dan geen interviews meer, geen concerten, geen televisieoptredens.

Ze blijft wel singles en albums uitbrengen. Na 1986 brengt ze nauwelijks nog singles uit, maar haar albums blijven uiterst succesvol. Ze heeft sinds het begin van de Italiaanse albumhitlijst in 1965 tot 2008, elk jaar met een album in de hitlijst genoteerd gestaan.[1]

Jaren 1990-2000[bewerken]

Het album "Mina Celentano", een samenwerking met de bestverkopende Italiaanse artiest, haalt in 1998 op korte tijd anderhalf miljoen verkochte exemplaren. Aangezien Mina niet meer in beeld verschijnt, wordt een animatiefilm gemaakt als videoclip.

In 2001 worden voor het eerst sinds 1978 recente beeldopnamen van Mina vertoond, opnamen in haar muziekstudio, onder andere met groot orkest. Ze worden uitgezonden op 30 maart 2001, op de portaalsite van Wind op het internet, er zijn miljoenen site-bezoekers die ene avond. Kort later verschijnt ook de dvd Mina in Studio.

In 2002 maakt ze op 63-jarige leeftijd ook een comeback in de singles-hitlijst met de nummer 3-hit Succhiando l'uva (geschreven door Zucchero). In bereikt de single Don't call me baby (Can't take my eyes off you), een cover van de hit van Frankie Valli, de vierde plaats. In 2007 haalt Alibi van het rocky album Bau nog steeds de top 10.

Vanaf 1996 maakt Mina steeds vaker conceptalbums rond één thema, gaande van de Napolitaanse liederenschat (Napoli I-II), popsuccessen van Renato Zero (N0), religieuze of sacrale klassieke muziek (Dalla terra), de composities van Domenico Modugno (Sconcerto), de jazzy standards van Sinatra (L'allieva, volledig in het Engels), maar ook nog steeds nieuwe songs, met een rauwere, rocky, jazzy of soulvolle ondertoon.

Sinds enige jaren schrijft ze ook voor haar vaste rubrieken in de Italiaanse krant La Stampa en in het tijdschrift Vanity Fair.

In 2004 wordt de drievoudige verzamel-cd The Platinum Collection een enorm verkoopsucces en blijft meer dan een jaar hoog in de hitparade.

Mina heeft ook een sterke fanbasis in de Spaanstalige wereld; regisseur Pedro Almodovar is een fan en integreerde songs van Mina in zijn filmsoundtracks. In 2001 brengt ze een verzamelalbum uit met Spaanstalige nummers Colección latina, met zowel Spaanstalige klassiekers als vertalingen van haar successen. In 2005 creëert men in Argentinië een succesvolle musical, opgebouwd rond de successen van Mina, later bereikt de tournee ook enkele Italiaanse steden. En in 2007 verschijnt Todavía, een volkomen Spaanstalig album met nieuwe vertalingen van haar meer recente successen, in duet met Spaanse en Latijns-Amerikaanse sterren. Een succesformule: dit album bereikt zowel in Spanje als in Italië de 1ste plaats in de hitparade.

Trivia[bewerken]

  • Mina is geroemd, niet enkel om haar intense interpretaties, maar ook om haar krachtige en wendbare stem, die iets meer dan vier octaven aankan. In de jaren zestig werd een lied gecomponeerd, Brava, om haar kunnen te tonen.
  • Mina zong duetten met vele andere artiesten, onder wie de Italiaanse sterren Adriano Celentano, Lucio Battisti, Lucio Dalla, Riccardo Cocciante, Giorgia, Renato Zero en Tiziano Ferro en diverse Spaanse en Latijns-Amerikaanse artiesten, zoals Miguel Bosé, Joan Manuel Serrat, Diego Torres en Chico Buarque. Ze nam bovendien muziek op met grote internationale namen uit de muziek als Toots Thielemans, Astor Piazzolla, Ennio Morricone en Mick Hucknall (zanger van Simply Red).
  • Behalve in het Italiaans, en enkele Italiaanse streektalen zoals het Napolitaans, zingt Mina ook in het Spaans, Engels, Portugees en Frans, en in de jaren zestig bovendien in het Duits, Turks en Japans.
  • Met haar bigband- en jazzy repertoire werd Mina ook bewonderd door Amerikaanse artiesten als Frank Sinatra en Louis Armstrong. Ondanks een uitnodiging van Sinatra zelf, eind jaren zestig, maakt ze, mogelijk mede vanwege haar vliegangst, toch nooit de stap naar de Verenigde Staten.

Discografie[bewerken]

Singles[bewerken]

Single met hitnotering(en)
in prehistorische hitlijsten
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
maanden
Opmerkingen Bron
Heißer Sand 21-7-1962 1 18 Platennieuws
Fiesta Brasiliana jan 1963 21 2M Muziek Expres Top 30
Fiesta Brasiliana jan 1963 20 1M Muziek Parade
Single met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Fiesta Brasiliana nov 1962 19 1M in de Juke Box Top 20

Referenties[bewerken]

  1. Top Annuali Album. Hit Parade Italia

Externe link[bewerken]