Nova Zembla

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Voor de film uit 2011, zie Nova Zembla (film).
Nova Zembla
Eiland van Rusland
Russia - Nova Zembla.PNG
Locatie
Land Rusland
Locatie Noordelijke IJszee
Algemeen
Oppervlakte 90.665 km²
Foto's
NovayaZemlya.A2001222.0835.250m.jpg

Nova Zembla (Russisch: Новая Земля, Novaja Zemlja; "Nieuw Land") is een Russische archipel ten noorden van de oblast Archangelsk, waartoe het behoort. In 2009 werd ruim 80 000 van de 90 665 km² grote archipel aangewezen als onderdeel van het nieuwe nationaal park Roesskaja Arktika, waaronder ook Frans Jozefland en het eiland Victoria vallen.[1]

Beschrijving[bewerken]

De archipel bestaat uit twee grote eilanden; het noordelijke Severny-eiland (grootste Russische eiland na Sachalin) en het zuidelijke Joezjny-eiland (met het kleinere eiland Mezjdoesjarski), van elkaar gescheiden door de nauwe zeestraat Matotsjkin Sjar. De archipel wordt gescheiden van het zuidelijker gelegen eiland Vajgatsj door de Karische Poort. De eilanden scheiden op hun beurt de Barentszzee van de Karazee. De totale oppervlakte is ongeveer 90 650 km², meer dan twee keer zo groot als Nederland. In de buurt van Nova Zembla ligt het eiland Kolgoejev.

Het gebied is erg bergachtig. Geologisch is Nova Zembla een voortzetting van de Oeral. De bergen bereiken een hoogte van 1070 meter. Het noordelijke eiland bevat veel gletsjers, terwijl het zuidelijke eerder een toendraklimaat heeft. Men vindt er natuurlijke mineralen als koper, lood en zink.

Bevolking[bewerken]

De eilanden hebben een kleine populatie van 2716 mensen (2002), waarvan formeel meer dan 95% leeft in de gesloten plaats Beloesja Goeba en bij de vliegbasis Rogatsjovo ten noordoosten daarvan. Beide plaatsen zijn verbonden aan de terreinen waar kernproeven worden gehouden. De plaats Severny aan de zuidoever van de Matotsjkin Sjar vormt de derde plaats op Joezjny-eiland en is het commandocentrum van Testterrein Matotsjkin Sjar (Zone 2). Op het noordereiland bevinden zich twee poolstations.[2] Daarnaast wonen er nog ongeveer 100 nomadische Nenetsen op de eilanden, die vooral leven van visvangst en de jacht op pelsdieren. Zij werden ten tijde van het Russische Rijk naar Nova Zembla gedeporteerd, maar toen het in de sovjetperiode als testterrein voor kernproeven werd aangewezen, werden ze weer verbannen van het eiland. Op Joezjny-eiland liggen vier plaatsen die niet meer bewoond zijn; Basjmatsjny, Krasino, Roesanovo en Pankovo. Aan de westkust ligt het poolstation Malye Karmakoely, het oudste reguliere weerstation van Rusland (1896) en het op een na oudste ter wereld.[3]

Op Severny-eiland ligt aan de noordoever van de Matotsjkin Sjar het voormalige kamp Lagernoje, waar de inwoners van de handelsplaatsen Beloesja, Litke en Krasino en de visgebieden Abrosimovo, Lilje, Pomorka, Balkovo en Kroegloje werden geconcentreerd tussen 1955 en 1957, alvorens te worden gedeporteerd naar het vasteland in verband met de kernproeven die er plaatsvonden. Door de kernproeven werd Lagernoje nog voor 1962 met de grond gelijk gemaakt.[4]

Geschiedenis[bewerken]

Kaart van Nova Zembla uit 1601 met daarop de route van Barentsz

De Russen kennen Nova Zembla sinds de 11e of 12e eeuw, toen handelaars van Novgorod het eiland al aandeden. West-Europeanen ontdekten de eilanden in de 16e eeuw tijdens de zoektocht naar een noordoostelijke doorgang naar de Stille Oceaan.

De eerste bekende westerse bezoeker was Hugh Willoughby in 1553. Willem Barentsz en Jacob van Heemskerck voeren in 1596 rond het noordelijkste punt van de eilanden en overwinterden noodgedwongen aan de oostelijke kust, dichtbij de noordelijke top. Hun expeditie overwinterde in een zelfgemaakt onderkomen, het Behouden Huys. Gedurende de reis werden de eilanden voor het eerst in kaart gebracht. Gerrit de Veer maakte van deze tocht een reisverslag. Hij beschreef op 24 januari 1597 een zonsopgang, twee weken eerder dan verwacht. Ter verklaring van dit verschijnsel werd door Johannes Kepler al lichtbreking voorgesteld. Tegenwoordig wordt het beschouwd als een arctische luchtspiegeling en staat het bekend als het Nova Zembla-effect.

Kernproeven[bewerken]

In de Sovjet-tijd was Nova Zembla een zeer belangrijke locatie voor het uitvoeren van atoomproeven. In de periode van september 1955 tot oktober 1990 zijn in totaal 132 kernbommen tot ontploffing gebracht, waarvan 87 in de atmosfeer, 3 onder water en 42 ondergrondse proeven.[5] In 1961 werd hier de waterstofbom Tsar Bomba tot ontploffing gebracht, met een kracht van 50 megaton is dit de krachtigste door mensen veroorzaakte explosie ooit. Van alle radioactieve straling die in de Sovjet-Unie is vrijgekomen bij kernproeven is 94% van proeven op of nabij Nova Zembla afkomstig.[5] Ondanks dit hoge aandeel blijkt de radioactieve verontreiniging op het eiland en omgeving niet veel hoger te zijn dan in de rest van het land. De atmosferische proeven vonden plaats ruim 1 kilometer boven het aardoppervlak waardoor de verontreiniging werd meegevoerd door de heersende oostenwind en niet lokaal is neergeslagen.[5] Die van 1990 waren de laatste kernexplosies van de hele Sovjet-Unie en Rusland. Sindsdien worden alleen subkritische kernproeven gedaan.

Naast kernproeven was het eiland ook een plaats waar nucleair materiaal als afval werd gedumpt. Vanaf 1959 werd nucleair afval gedumpt in de fjorden aan de oostkust van Nova Zembla en in de nabijgelegen Karazee. Het afval bestond uit containers, schepen en nucleair aangedreven onderzeeboten met of zonder brandstofstaven in de reactor.[6]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (ru) Владимир Путин учредил национальный парк "Русская Арктика". Lenta.ru (15 juni 2009)
  2. (ru) Ядерное и термоядерное оружие СССР 1949-1990 годы, Том II. nationalsecurity.ru
  3. (ru) Полярная станция Малые Кармакулы
  4. (ru) viceadmiraal J.A. Sjitikov. Создание полигона на Новой земле. Всякая всячина Geraadpleegd op 4 mei 2008
  5. a b c (en) Nuclear Wastes in the Arctic, blz 42, september 1995 klik hier voor document, geraadpleegd op 11 maart 2013
  6. (en) Nuclear Wastes in the Arctic, blz 42, september 1995 Geraadpleegd op 2013-03-11