Prinsenvlag
De prinsenvlag is een Nederlandse historische vlag, volgens A.A. Zijlstra uit 1572.[1] Ze werd oorspronkelijk gevoerd door de orangisten tijdens de Tachtigjarige Oorlog. De eerste maal gebeurde dat waarschijnlijk bij de inname van Den Briel. De vlag is gebaseerd op de livreikleuren van Prins Willem I van Oranje-Nassau, stadhouder van een aantal van de 17 Nederlandse gewesten en leider van de Nederlandse Opstand tegen de regerende Filips II, Heer der Nederlanden.
De kleuren zijn in het Frans orange-blanc-bleu. Dit werd in het Nederlands 'vertaald' als oranje-blanje-bleu.
Inhoud |
[bewerken] Betekenis
 |
Er wordt getwijfeld aan de juistheid van een of meer onderdelen van dit artikel.
Raadpleeg de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie, en pas na controle desgewenst het artikel aan. Opgegeven reden: Platonische interpretatie zonder enige onderbouwing dat deze op de Prinsenvlag van toepassing is Dit sjabloon is geplaatst op 18 augustus 2011. |
|
Oranje, wit en blauw kunnen gezien worden als symbolische kleuren met een achterliggende gedachte. In cultureel-historisch opzicht zijn dit de identiteit, de soevereiniteit en de traditie van de Nederlanden:[bron?]
- (Bellatores) Oranje
Straalt krachtigheid uit, de openbare macht en de verdedigende geest - (Oratores) Wit
Heeft een tamelijk neutrale en culturele functie, politiek, godsdienst en heiligdom, is de kleur van het oppergezag (oratores) - (Laboratores) Blauw
vertegenwoordigt het volk, het werk en de economische functie (laboratores).
[bewerken] Geschiedenis
Toen de watergeuzen Den Briel veroverden, droegen ze banieren met deze kleuren mee. In 1587 bestelde de Admiraliteit van Zeeland deze vlaggen voor de Zeeuwse oorlogsschepen. Al snel was het een symbool van de opstand en de vlag van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Later werd het oranje door rood vervangen. Er zijn drie theorieën in omloop die de overgang naar het rood verklaren:[bron?]
- De oranje kleurstof die gebruikt werd zou een rode schijn hebben, waardoor men uiteindelijk definitief besliste om de kleur rood te nemen
- De antioranje-gevoelens zouden de aanleiding geven tot het gebruik van rood. In de twisten tussen patriotten en prinsgezinden kwam deze strijd tussen rood en oranje duidelijk tot uiting. Zo besloten de Orangistische Staten van Utrecht dat oranje-blanje-bleu de Nederlandse kleuren zijn. Een week later bepaalden de Patriottistische Staten dat het rood-wit-blauw moet zijn
- De oorspronkelijke kleuren zouden te licht zijn om van afstand herkend te worden. Het azuurblauw werd kobaltblauw en het (licht)oranje werd (feller)rood
Hoewel deze drie factoren waarschijnlijk een rol hebben gespeeld, wordt nog een andere factor genoemd.[bron?] De Fransen hebben met de stichting van de Bataafse Republiek namelijk het rood officieel ingevoerd, naar analogie van de kleuren van hun eigen vlag.
Tijdens de periode van de Bataafse Republiek verloor het oranje het: men koos duidelijk voor de "Franse" kleuren en tegen Oranje en dus ook tegen die kleur. Uiteraard was ook in het door de broer van Napoleon geleide Koninkrijk Holland geen plaats voor Oranje en koos de Bonapartistische koning Lodewijk Napoleon voor rood. In 1813, toen de Fransen verjaagd waren, kwam de prinsenvlag maar even boven water. Koning Willem I liet echter alles bij het oude en behield de Franse kleuren: rood-wit-blauw. Wel stak men in dat jaar voor de eerste keer de vlag uit met een oranje wimpel.
[bewerken] Herwaardering
In de jaren 30 van de 20e eeuw, was er enige discussie over de herwaardering van de prinsenvlag maar kozen alleen de aanhangers van de NSB radicaal voor het oranje-blanje-bleu van de prinsenvlag. Koningin Wilhelmina ondertekende in 1937, mede als signaal in de richting van de NSB, een Koninklijk Besluit waarmee de kleuren rood-wit-blauw werden vastgesteld als de kleuren van de Nederlandse vlag. Na de Tweede Wereldoorlog was er weinig belangstelling voor de vlag. De prinsenvlag is wel als symbool gebruikt door Groot-Nederlands- en Heel-Nederlandsgezinden. Ook werd de vlag in Nederland af en toe in geschriften, op websites en bij demonstraties getoond of gepropageerd door organisaties die op de rechterflank van het politieke spectrum opereren. Voorbeelden zijn Voorpost, de Nederlandse Volks-Unie, de Nationalistische Volks Beweging en Stormfront .[4][5][6] Het PVV-kamerlid Martin Bosma suggereerde in 2010 deze vlag als teken voor van de islam "bevrijd gebied" in Nederland te gebruiken. [7] In 2011 was er kortstondig veel belangstelling voor de prinsenvlag toen de krant Sp!ts een foto publiceerde van twee van deze vlaggen achter de ramen van de werkkamers van PVV-Tweede Kamerleden Wim Kortenoeven en Johan Driessen. [8][9] Na enige discussie vanwege de nog steeds gevoelige associatie met de NSB zijn de vlaggen verwijderd.[10]
[bewerken] Zuid-Afrika
 Zie Lijst van vlaggen gebaseerd op de Nederlandse vlag voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
De Prinsenvlag diende ook als basis voor de vroegere Zuid-Afrikaanse vlag. Deze werd aangenomen in 1928 en is geïnspireerd door de voormalige Nederlandse vlag. In de witte baan van de vlag staan de vlaggen van (van links naar rechts) Groot-Brittannië, de Oranje Vrijstaat [11] en de Transvaal. De vlag werd in 1994 na de invoering van het algemeen kiesrecht vervangen door de huidige vlag van Zuid-Afrika.
Bronnen, noten en/of referenties:
- ↑ bosvlaggen bezocht 15-6-2011
- ↑ Monitor Racisme & Extremisme: Extreemrechts in Amsterdam. amsterdam.nl. Geraadpleegd op 28-6-2011.
- ↑ Demonstratie extreem-rechts tegen pedofilie. Volkskrant. Geraadpleegd op 28-6-2011.
- ↑ logo N.V.B. hoofdpagina, geraadpleegd op 16-6-2011
- ↑ vraag- en aanbod Stormfront forum, bezocht 16-6-2011
- ↑ http://www.nvu.info/winkel/3.html, geraadpleegd 29 juni 2011
- ↑ Martin Bosma, De Schijn-élite van de valse munters, Prometheus-Bert Bakker, (2010)
- ↑ Debat in de Digitale Hofstad bezocht 15-6-2011
- ↑ verwijdering nrc.nl, bezocht 15-6-2011
- ↑ argument Spitsnieuws, bezocht 16-6-2011
- ↑ Die Roepstem af = De Roepstem, bezocht 15-6-2011
