Wallace Smith Broecker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Wallace Smith ("Wally") Broecker (Chicago, 29 november 1931) is een Amerikaans aardwetenschapper. Momenteel is hij als hoogleraar in de geologie verbonden aan het Lamont-Doherty Earth Observatory van de Columbia-universiteit in New York. Broecker is als onderzoeker actief in een aantal verschillende disciplines, hij heeft onder andere gepubliceerd over de geochronologie van het Pleistoceen, chemische oceanografie en koolstofdatering.

Broecker wordt gezien als de bedenker van het concept van de thermohaliene circulatie en heeft baanbrekend onderzoek gedaan naar de wisselwerking tussen oceaan en klimaat. Hiervoor ontving hij in 2006 de Crafoord Prize in Geosciences, die wel beschouwd wordt als de "Nobelprijs van de aardwetenschappen".[1][2] Tevens heeft hij in 1975 de term Global Warming geïntroduceerd, als onderdeel van de titel van een artikel in Science.[3] De New York Times noemde hem een "Iconoclastische goeroe van het klimaatdebat" vanwege zijn invloedrijke en onconventionele optreden.[4]. In 2008 werd hij onderscheiden met de Balzan Prijs. Broecker is een voorstander van mitigatie als het gaat om het oplossen van het klimaatvraagstuk, waarbij hij sceptisch tegenover het opslaan van CO2 op de zeebodem staat.[5][6] Hij pleit voor het binden en opslaan van CO2 in silo's of in ondergrondse reservoirs.[7]

Bronnen, noten en/of referenties

Externe link