Al-Nakba

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Warning icon.svg De neutraliteit van dit artikel wordt betwist.
Zie de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie.
Palestijnse families vluchten uit Galilea, oktober - november 1948

Al-Nakba/Al-Naqba (Arabisch: النكبة - 'de ramp' of 'de catastrofe') is de naam die de Arabische bevolking van het toenmalige Britse mandaatgebied Palestina gaf aan de voor hen negatieve afloop van de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948, waarbij de term gebruikt wordt voor de scheidslijn tussen het leven vóór en na 1948.[1]

Voorgeschiedenis[bewerken]

Na jaren van onlusten in het Britse Mandaatgebied Palestina tussen de Arabische en de Joodse bevolking van Palestina vanwege de Joodse immigratie besloot de Britse regering de toekomst van Palestina voor te leggen aan de Verenigde Naties. Deze bevalen op 29 november 1947 met resolutie 181 de opdeling aan van het land in een Arabische en een Joodse staat. Deze resolutie werd door de Arabische bevolking onder leiding van Mohammad Amin al-Hoesseini (groot moefti van Jeruzalem) afgewezen, aangezien ze van mening waren dat Joden in Palestina moesten kunnen samenleven met de Palestijnen. Er kwam nog geen overeenstemming over de toekomst van Palestina. Joodse milities als de Hagana, Irgun en Lechi hadden intussen de verovering van Palestina voorbereid.

Toen de Britten op 15 mei 1948 het mandaat over Palestina zouden beëindigen, riepen in de nacht van 14 mei Joodse zionisten onder leiding van David Ben-Goerion de staat Israël uit. Daarop trokken legers van de Arabische buurlanden het gebied binnen om de Palestijnse bevolking te steunen in de strijd tegen de Joden. Na de wapenstilstand in 1949 waren er driekwart miljoen Palestijnse vluchtelingen uit het door Joodse troepen veroverde gebied verdreven, of gevlucht voor het geweld. Van de 850.000 Palestijnse Arabieren die binnen de grenzen van de aangewezen Joodse staat woonden, konden 160.000 in het gebied blijven.[2][3]

De vluchtelingen kwamen terecht in Palestina zelf en in de omliggende landen en zijn sindsdien gehuisvest in vluchtelingenkampen. Hiermee ontstond het Palestijnse vluchtelingenprobleem. De UNRWA, de hulporganisatie van de Verenigde Naties]] is voor deze vluchtelingen opgericht. In resolutie 194 van december 1948, op grond van het rapport van VN.-bemiddelaar Folke Bernadotte, riepen de VN de strijdende partijen op tot verzoening, waarin in paragraaf 11 de terugkeer van en schadevergoeding aan de vluchtelingen werd opgenomen. Israël wenste resolutie 194 als één geheel te implementeren, terwijl de Arabische landen eisten dat eerst punt 11, de terugkeer van vluchtelingen, zou worden uitgevoerd. De resolutie is door geen van de betrokken landen nageleefd.

Voor Palestijnen en Arabieren wordt de stichtingsdag van de Israëlische staat en de periode erna jaarlijks herdacht op 15 mei als Nakba-dag.

Wetten in Israël[bewerken]

Na 1948 nam de Israëlische regering wetten aan waarmee het de Palestijnse vluchtelingen onmogelijk werd gemaakt terug te keren, en waarmee al hun achtergebleven bezittingen werden geconfisqueerd.

Onderwijsminister Gideon Sa'ar gelastte in juli 2009 dat tekstboeken in de Arabische sector niet mogen vermelden dat de stichting van de staat Israël een catastrofe betekende voor Arabieren.[4]

Onderzoek naar Palestijnse plaatsen[bewerken]

Verschillende auteurs hebben studies verricht naar het aantal Palestijnse plaatsen die werden verlaten, geëvacueerd en/of vernietigd tijdens de periode 1947–1949. Op basis van hun respectievelijke berekeningen geeft de onderstaande tabel een vergelijkend overzicht van verlaten, geëvacueerde en/of verwoeste Palestijnse plaatsen in wat Israël werd.

Auteurs Steden Dorpen Stammen Totaal
Morris 10 342 17 369
Khalidi 1 400 17 418
Abu Sitta 13 419 99 531

[5]

In 2002 werd in Tel Aviv de Joods-Israëlische organisatie Zochrot (Hebreeuws: זוכרות; "Herinnering"), opgericht met als doel de Al-Nakba bij Israëli in herinnering terug te brengen en ruimer bekend te maken om daarmee een kans te creëren op een beter leven voor alle inwoners van Israël. Zij doen dit door middel van historisch onderzoek, geografische publicaties, tentoonstellingen, onderwijsprojecten etc.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Beluister

(info)