Johan Vande Lanotte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Johan Vande Lanotte
Johan-vande-lanotte-1338926669.jpg
Volledige naam Johan Cyrille Corneel Vande Lanotte
Geboren Poperinge, 6 juli 1955
Kieskring Flag of West Flanders.svg West-Vlaanderen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij SP / sp.a
Functies
1987 - 1990 (Adjunct-)auditeur Raad van State
1988 - 1991 Kabinetschef v/d Minister
van Binnenlandse Zaken
1991 - 1994 Volksvertegenwoordiger
1994 - 1998 Minister van Binnenlandse Zaken
1994 - 1995 Minister van Ambtenarenzaken
1995 - heden Gemeenteraadslid Oostende
1995 - 1998 Vicepremier
1999 - 2005 Vicepremier
1999 - 2003 Minister van Begroting, Maatschappelijke Integratie en Sociale Economie
2003 - 2005 Minister van Begroting en Overheidsbedrijven
2005 - 2007 Partijvoorzitter sp.a
2011 - 2014 Vicepremier
2011 - 2014 Minister van Economie, Consumenten en Noordzee
2014 Minister van Fraudebestrijding
2014 - heden Volksvertegenwoordiger[1]
2015 - heden Burgemeester van Oostende
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Johan Cyrille Corneel Vande Lanotte (Poperinge, 6 juli 1955) is een Belgische politicus voor de sp.a en burgemeester van Oostende. Hij is ook minister van staat en buitengewoon hoogleraar Grondwettelijk Recht en Mensenrechten aan de Universiteit Gent.

Levensloop

Opleiding

Zijn middelbare studies volgde hij aan het Sint-Stanislascollege van Poperinge. In 1974 trok hij naar de Universitaire Instelling Antwerpen waar hij in 1978 met grote onderscheiding afstudeerde in de politieke en sociale wetenschappen. In 1981 kwam er een licentiaat in de rechten bij, opnieuw met grote onderscheiding, deze keer aan de Vrije Universiteit Brussel.

Vanaf 1986 doctoreerde Vande Lanotte in de rechtsgeleerdheid aan de Rijksuniversiteit Gent. Zijn dissertatie ging over decentralisatie in de Belgische politieke context en werd bekroond met de Prijs van het Belgisch Instituut voor Bestuurswetenschappen. In 1984 studeerde hij voor zijn doctoraat een jaar met de gerenommeerde Von Calckenbeurs van de Raad van Europa aan het Zwitsers Instituut voor Vergelijkend Recht van Lausanne. In 1985 kan hij voor zijn doctoraat met een beurs van het Ministerie van Onderwijs naar de Universiteit van Rijsel. Zonder beurs deed hij nog de Universiteit van Leiden aan en met een NWFO-beurs kon hij naar de Universiteit van Sherbrooke in de Canadese provincie Quebec. In 1987 wordt hij voor een onderzoeksproject van het Ministerie van Binnenlandse Zaken afgevaardigd naar de Universiteit van Amsterdam.

Academische loopbaan

Vande Lanotte werd docent Recht aan de Vrije Universiteit Brussel (1988-1991). In 1991 werd hij buitengewoon hoogleraar Grondwettelijk Recht & Mensenrechten aan de Rijksuniversiteit Gent. Hij werd ook diensthoofd voor het Vakgebied Grondwettelijk Recht aan de Universiteit Gent (sinds 1991) en directeur van het Human Rights Centre aan dezelfde universiteit (sinds 2004) en codirecteur van de International Human Rights Academy, een - intussen uitgedoofde - internationale mensenrechtencursus.

Doorheen de jaren bleef Vande Lanotte voortdurend actief op wetenschappelijk vlak, was hij promotor van vele scripties en studies, zat hij in de redactie van verscheidene gespecialiseerde tijdschriften, hield hij referaten op colloquia.

Hij werd advocaat aan de balie van Gent (1986-1987) en was in 1989-1990 adjunct-auditeur en auditeur bij de Belgische Raad van State.

Politieke carrière

Van de Lanotte begon aan een politieke carrière als kabinetschef van minister van Binnenlandse zaken Louis Tobback (1988-1991).

In Oostende is hij gemeenteraadslid sinds 1995. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 was hij lijstduwer voor de sp.a-lijst in Oostende.[2]

Hij was voorzitter van de Socialistische Partij Anders (sp.a) van 2005 tot 2007.

Hij werd verkozen tot volksvertegenwoordiger voor de SP (later sp.a) voor het arrondissement Oostende in 1991 en vervulde dit mandaat tot in 2007. Hij werd vervolgens, in 2007, verkozen tot senator voor het kiesdistrict West-Vlaanderen. Van 2009 tot zijn aanstelling als minister in 2011 was hij er fractieleider. Sinds 2014 is hij opnieuw volksvertegenwoordiger.

Hij werd:

  • Minister van Binnenlandse Zaken en Ambtenarenzaken (1994-1998) en Vicepremier (1995-1998);
  • Vicepremier en Minister van Begroting, Maatschappelijke Integratie en Sociale Economie (1999-2003);
  • Vicepremier en Minister van Begroting en Overheidsbedrijven (2003-2005).

In 2006 werd hij benoemd tot minister van staat.

Op 21 oktober 2010 werd hij door Koning Albert II aangesteld als reanimator om alsnog de federale regeringsformatie nieuw leven in te blazen. Hij kreeg van de vorst een drieledige opdracht mee: het herstellen van het vertrouwen tussen de 7 partijen; op basis van de koninklijke verduidelijker Bart De Wever, de bemiddelaars en de preformateur Elio Di Rupo verschillende hypothesen aangaande de financieringswet testen, teneinde de financiële gevolgen te voorspellen, in samenwerking met de Nationale Bank en het Federaal Planbureau; alle andere domeinen behandeld door de 7 onder ogen nemen. Op 24 november stelde hij zijn voorstel voor. 5 van de 7 partijen keurden dit voorstel goed als basis voor nieuwe onderhandelingen. Op 11 januari 2011 werd hij door Koning Albert II gevraagd om samen met Bart De Wever en Elio Di Rupo verder te onderhandelen met de 7 partijen. Op 26 januari 2011 werd duidelijk dat Vande Lanottes bemiddelingspogingen mislukt waren en diende hij zijn ontslag in bij de koning. Dit ontslag werd door de koning aanvaard.

Later dat jaar werd hij vicepremier in de regering-Di Rupo. Om die reden gaf hij diverse andere functies op, onder meer het voorzitterschap van Electrawinds, Telenet Oostende, EKO nv en AGHO Oostende.[3][4] Hij bleef beheerder van het Casino-Kursaal Oostende. Binnen de regering werd hij minister van Economie, Consumenten en Noordzee. In september 2014, terwijl de regering ontslagnemend was, nam hij de bevoegdheden Bestrijding van de Sociale en Fiscale Fraude van staatssecretaris John Crombez over.[5]

In 2015 werd hij door de Oostendse sp.a-afdeling aangeduid als burgemeester van die stad. Hij volgde Jean Vandecasteele op eind augustus dat jaar.[6][7] Dat jaar werd hij door de Partij van de Europese Sociaaldemocraten aangeduid als leider van de Europese High Level Group over energie, dat van energie een topprioriteit wil maken in Europa.[8]

Omdat hij actiever werd in de Oostendse lokale politiek, plant Vande Lanotte in 2016 de nationale politiek te verlaten.[9]

Controverses

In mei 2012 verscheen het boek De Keizer van Oostende, dat een beeld schetste van Van de Lanotte als een zeer machtig man in Oostende die zich zou schuldig maken aan belangenvermenging. Het boek beschrijft hoe Vande Lanotte als minister van de Noordzee het pad effende voor het bedrijf Electrawinds om de offshore windconcessies binnen te halen. Door het invoeren van een subsidieregeling met groenestroomcertificaten, het invoeren van speciale belastingregels voor windmolenparken,[10] en het bemoeilijken van andere partijen die al langer met Belgische offshore projecten bezig waren (samenwerking van Electrabel en Jan De Nul), kon Vande Lanotte de positie van Electrawinds versterken en hen naar de felbegeerde concessies leiden. Hier zou Vande Lanotte door zijn voorzitterschap van Electrawinds rechtstreeks voordeel uit gehaald hebben.[11]

Het boek veroorzaakte veel beroering in de Vlaamse media. De auteurs, twee VRT-journalisten die onder eigen naam opereerden, werden voor een paar weken op non-actief gezet door hun werkgever.[12] Van de Lanotte reageerde met de publicatie van een lijst onjuiste of insinuerende verklaringen in het boek, en hij sprak de beschuldiging van belangenvermenging tegen.[13] De auteurs bleven evenwel overtuigd van de verklaringen in het boek.[14]

Hiermee was de geest van belangenvermenging uit de fles. Door de problemen bij Electrawinds, de regelmatige columns van Koen Meulenaere in De Tijd en de "open brieven" van zijn streekgenoot Jean-Marie Dedecker bleef de zaak Vande Lanotte jarenlang achtervolgen. In een opgemerkte aflevering van Terzake ontkende hij elke zweem van belangenvermenging in het dossier, en dreigde hij met juridische stappen tegen mensen die 'insinuaties blijven verspreiden'.[15] Begin 2014 kwam er dan inderdaad een eerste rechtszaak, tegen Jean-Marie Dedecker,[16] die zich in het dossier meermaals kritisch uitliet over zijn streekgenoot.

Midden maart 2014 publiceerde Van Halewyck het boek Dwarsligger waarin Marc Descheemaecker als ex-spoorbaas een vergelijkbaar verhaal schetst.[17]

Publicaties

  • De nieuwe gemeentelijke comptabiliteit (met Jean Dujardin, 1990, 1994, 1999)
  • Inleiding tot het publiek recht (1994, 1997, 2001, 2003, 2007 en 2010)
  • Overzicht van het Belgisch Administratief Recht (met André Mast, Jean Dujardin en Marnix Van Damme, 1996, 1998, 2000 en 2002)
  • Het Europees verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens. In Hoofdlijnen (met Yves Haeck, Jan Lathouwers, Bruno Tobback en Mieke Van de Putte, 1997)
  • België voor beginners. Wegwijs in het Belgisch labyrint (met Siegfried Bracke en Geert Goedertier, 1998, 2000 en 2003)
  • Handboek Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (met Yves Haeck, 2004)

Literatuur

Externe link

Voorganger:
Erik Derycke
Vice-eersteminister
1995-1998
Opvolger:
Louis Tobback
Voorganger:
Louis Tobback
Minister van Binnenlandse Zaken
1994-1998
Opvolger:
Louis Tobback
Voorganger:
Luc Van den Bossche
Vice-eersteminister
1999-2005
Opvolger:
Freya Van Den Bossche
Voorganger:
Herman Van Rompuy
Minister van Begroting
1999-2005
Opvolger:
Freya Van den Bossche
Voorganger:
Rik Daems
Minister van Overheidsbedrijven
2003-2005
Opvolger:
Bruno Tuybens
Voorganger:
n.v.t.
Minister van de Noordzee
2003-2005
Opvolger:
Renaat Landuyt
Voorganger:
Steve Stevaert
Partijvoorzitter van de sp.a
2005-2007
Opvolger:
Caroline Gennez
Vice-eersteminister
2011-2014
Voorganger:
Vincent van Quickenborne
Minister van Economische Zaken
2011-2014
Opvolger:
Kris Peeters
Voorganger:
n.v.t.
Minister van Consumentenzaken
2011-2014
Opvolger:
Kris Peeters
Voorganger:
n.v.t.
Minister van de Noordzee
2011-2014
Opvolger:
Bart Tommelein
Voorganger:
John Crombez
Minister voor Fraudebestrijding
2014
Opvolger:
Elke Sleurs / Bart Tommelein
Voorganger:
Jean Vandecasteele
Burgemeester van Oostende
2015 -