Regering-Di Rupo (federaal)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Regering-Di Rupo
Zetelverdeling in de Kamer van volksvertegenwoordigers voor de bestuursmeerderheid van Di Rupo.
Zetelverdeling in de Kamer van volksvertegenwoordigers voor de bestuursmeerderheid van Di Rupo.
Coalitie PS, sp.a, MR, Open Vld, CD&V en cdH
Zetels Kamer 26 + 13 + 16 + 13 + 17 + 9 = 94
Premier Elio Di Rupo
Beëdiging 6 december 2011
Ontslagnemend 26 mei 2014
Ontslagdatum 11 oktober 2014
Voorganger Leterme II
Opvolger Michel
Portaal  Portaalicoon   België

De regering-Di Rupo was de federale regering van België die aan de macht was tussen 6 december 2011 en 11 oktober 2014.[1] De regering was een klassieke tripartite met christendemocraten (CD&V/cdH), socialisten (sp.a/PS) en liberalen (Open Vld/MR). De regering werd geleid door Elio Di Rupo.

Vorming[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Regeringsformatie België 2010-2011 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Na de val van de regering-Leterme II werden er vervroegde verkiezingen uitgeschreven op 13 juni 2010. Aan Vlaamse kant werd de N-VA de grootste partij en aan Franstalige kant was dat de PS. De onderhandelingen duurden buitengewoon lang. Koning Albert II stuurde als staatshoofd achtereenvolgens Bart De Wever (N-VA), André Flahaut (PS), Danny Pieters (N-VA), Johan Vande Lanotte (sp.a), Didier Reynders (MR) en Wouter Beke (CD&V) het veld in om te bemiddelen. Op 16 mei 2011 stelde hij Elio Di Rupo aan als formateur. De N-VA kon zich niet vinden in de voorstellen van de formateur en Di Rupo onderhandelde daarom verder zonder de Vlaams-nationalisten.

Op 11 oktober 2011 stelde Di Rupo de communautaire nota publiek voor in het parlement. Twee dagen later werd beslist dat de groene partijen geen deel zouden nemen aan verdere onderhandelingen.[2]

Op 26 november 2011 bereikten de zes overblijvende partijen een akkoord over de begroting. De verschillende partijcongressen keurden het volledige regeerakkoord goed op 3 en 4 december.

Op 5 december werd de samenstelling van de regering bekend: 13 ministers en 6 staatssecretarissen.[3] Qua aantal ministers is de Regering-Di Rupo een van de kleinste, maar met de staatssecretarissen in acht genomen is dat niet het geval. Bart De Wever bekritiseerde deze "obesitasregering".[4] Nochtans is de regering kleiner dan de regering die zij opvolgt, die 22 bewindslieden telde. Hoewel het communautaire akkoord is gesloten met een meerderheid in beide taalgroepen beschikt de uiteindelijke coalitie aan Vlaamse zijde niet over een meerderheid in de Kamer, als gevolg van het niet opnemen in de coalitie van Groen, dat communautair wel mee onderhandelde.[5]

Op 10 december 2011 kreeg deze regering het vertrouwen in het parlement.

Samenstelling[bewerken]

De regering bestond uit 13 ministers (12 + 1 eerste minister) en 6 staatssecretarissen. Het kernkabinet telde 6 vicepremiers.

Functie en bevoegdheden Naam Termijn Partij
Eerste Minister
Algemeen beleid en voorzitter van het kernkabinet en de ministerraad
Elio Di Rupo 6 december 2011 - 11 oktober 2014 PS
Vicepremier en minister
Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Europese Zaken
Didier Reynders 6 december 2011 – 11 oktober 2014 MR
Vicepremier en minister
Pensioenen
Vincent Van Quickenborne 6 december 2011 – 22 oktober 2012 Open Vld
Alexander De Croo 22 oktober 2012 - 11 oktober 2014 Open Vld
Vicepremier en minister
Economie, Consumentenzaken en Noordzee
Johan Vande Lanotte 6 december 2011 – 11 oktober 2014 sp.a
Vicepremier en minister
Sociale Zaken en Volksgezondheid, belast met Beliris en de Federale Culturele Instellingen
Laurette Onkelinx 6 december 2011 – 11 oktober 2014 PS
Vicepremier en minister
Binnenlandse Zaken
Joëlle Milquet 6 december 2011 – 22 juli 2014 cdH
Melchior Wathelet 22 juli 2014 – 11 oktober 2014 cdH
Vicepremier (tot 5 maart 2013) en minister
Financiën en Duurzame Ontwikkeling (tot 5 maart 2013), belast met Ambtenarenzaken
Steven Vanackere 6 december 2011 - 5 maart 2013 CD&V
Koen Geens 5 maart 2013 - 11 oktober 2014 CD&V
Vicepremier (vanaf 5 maart 2013) en minister
Landsverdediging
Pieter De Crem 6 december 2011 - 11 oktober 2014 CD&V
Minister
Justitie
Annemie Turtelboom 6 december 2011 - 25 juli 2014 Open Vld
Maggie De Block 25 juli 2014 - 11 oktober 2014 Open Vld
Minister
Middenstand, KMO's, Zelfstandigen en Landbouw
Sabine Laruelle 6 december 2011 - 11 oktober 2014 MR
Minister
Overheidsbedrijven, Wetenschapsbeleid (tot 17 januari 2013) en Ontwikkelingssamenwerking, belast met Grote Steden
Paul Magnette 6 december 2011 - 17 januari 2013 PS
Jean-Pascal Labille 17 januari 2013 - 11 oktober 2014 PS
Minister
Begroting en Administratieve Vereenvoudiging
Olivier Chastel 6 december 2011 - 11 oktober 2014 MR
Minister
Werk
Monica De Coninck 6 december 2011 - 11 oktober 2014 sp.a
Staatssecretaris
Leefmilieu, Energie, Mobiliteit en Staatshervorming
Melchior Wathelet 6 december 2011 - 22 juli 2014 cdH
Catherine Fonck 22 juli 2014 - 11 oktober 2014 cdH
Staatssecretaris
Staatshervorming, Regie der Gebouwen en Duurzame Ontwikkeling (vanaf 5 maart 2013)
Servais Verherstraeten 6 december 2011 - 11 oktober 2014 CD&V
Staatssecretaris
Ambtenarenzaken en Modernisering van de Openbare Diensten
Hendrik Bogaert 6 december 2011 - 11 oktober 2014 CD&V
Staatssecretaris
Asiel, Immigratie en Maatschappelijke Integratie
Maggie De Block 6 december 2011 - 11 oktober 2014 Open Vld
Staatssecretaris
Sociale Zaken, Wetenschapsbeleid (vanaf 17 januari 2013), Gezinnen en Personen met een handicap, belast met Beroepsrisico's
Philippe Courard 6 december 2011 - 15 september 2014 PS
Staatssecretaris
Bestrijding van de sociale en de fiscale fraude
John Crombez 6 december 2011 - 22 september 2014 sp.a

Herschikkingen[bewerken]

Andere functies[bewerken]

Mandaat Naam Partij
Vlag van Europa Europees commissaris
bevoegd voor Handel (Commissie-Barroso II)
Karel de Gucht Open Vld
Vlag van België Voorzitter
Kamer van Volksvertegenwoordigers
André Flahaut PS
Vlag van België Voorzitter
Senaat
Sabine de Bethune CD&V

Maatregelen[bewerken]

De regering-Di Rupo wil het bereikte Vlinderakkoord strikt uitvoeren. Tot in het najaar van 2012 is vooral het deel over Brussel uitgevoerd, waaronder de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, de hervorming van het gerechtelijk arrondissement Brussel en de oprichting van een hoofdstedelijke gemeenschap van Brussel.

Bijzonderheden[bewerken]

Het is de eerste keer in de Belgische geschiedenis dat er een premier is van allochtone origine. Di Rupo is daarnaast de eerste Belgische premier die openlijk homoseksueel is. België is daarmee het tweede land wereldwijd - na IJsland - met een openlijk homoseksuele premier. Bovendien is hij de eerste Franstalige premier sinds 1979 en de eerste Waal in die positie sinds 1974.[8]