Tour de France Femmes

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf La Grande Boucle Féminine)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

De Tour de France Femmes of Ronde van Frankrijk voor vrouwen is een meerdaagse wielerwedstrijd voor vrouwen in Frankrijk. Tussen 1984 en 2009 waren er diverse wedstrijden die gezien werden als de Ronde van Frankrijk voor vrouwen. Van 2014 tot en met 2021 werd tijdens de Ronde van Frankrijk voor mannen een eendaagse wedstrijd voor vrouwen (La Course) georganiseerd door de ASO. Vanaf 2022 is er weer een meerdaagse etappekoers.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

In 1955 werd eenmalig een Ronde van Frankrijk voor vrouwen verreden, waaraan 41 rensters deelnamen. De wedstrijd bestond uit vijf etappes en werd gewonnen door Millie Robinson.[1]

1984 - 2009[bewerken | brontekst bewerken]

Van 1984 tot en met 1989 werd de race onder de naam Tour de France féminin (Ronde van Frankrijk voor vrouwen) gehouden, op dezelfde dagen en over hetzelfde parcours als de mannen. Directeur Jean-Marie Leblanc besloot de wedstrijd na 1989 te stoppen omdat het volgens hem economisch niet rendabel was. De wedstrijd werd vanaf 1990 niet meer gelijk met de mannen verreden en heette tot en met 1993 Tour de la CEE féminin. Daarna stopte de wedstrijd, omdat er problemen waren met het aantrekken van sponsoren en gaststeden, waardoor er vaak lange transfers waren tussen de etappes.

La Grande Boucle Féminine in 1999 in Mussidan

Tegelijkertijd werd vanaf 1992 de Tour cycliste féminin in augustus georganiseerd door Pierre Boué, een concurrent van Société du Tour de France. In 1998 moest de wedstrijd van naam veranderen, omdat de oude naam te veel leek op de Tour de France en heette vanaf toen La Grande Boucle féminine (naar La Grande Boucle, de bijnaam van de Tour de France). Mede door de Festina-affaire bij de mannen in de Tour van 1998 werd het aantrekken van sponsoren alleen maar moeilijker. In 2004 werd de wedstrijd niet gehouden. Voorheen telde de ronde tussen de 10 en 15 etappes, maar sinds 2005 nog slechts vijf (in één regio) en daardoor werd de ronde niet meer geclassificeerd door de UCI en kreeg het een voornamelijk nationaal deelnemersveld. In 2008 telde de wedstrijd zeven etappes op zes dagen en in 2009 bestond de laatste editie nog uit slechts vier etappes door het annuleren van de eerste drie etappes in Bretagne. De winnares van de laatste editie, Emma Pooley,[2] grapte dat het nog slechts een "Petite Boucle" was in plaats van een Grande Boucle. Nadat de Tour de l'Aude in 2010 en de Route de France in 2016 ophielden te bestaan, was de Giro Donne de enige overgebleven Grote Ronde voor vrouwen.

De Tour de France féminin werd vanaf 1987 drie maal op rij gewonnen door de Française Jeannie Longo. In 1992 won Leontien van Moorsel zowel de Tour de la CEE féminin als de eerste editie van de Tour cycliste féminin. Tweede werd Jeannie Longo na een spannende surplace op de Alpe d'Huez in de slotrit.[3] Vanaf 1995 werd de wedstrijd drie maal op rij gewonnen door de Italiaanse Fabiana Luperini. Ook de Spaanse Joane Somarriba won in totaal drie keer.

2014 - 2021[bewerken | brontekst bewerken]

Zie La Course by Le Tour de France voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Na een petitie van Marianne Vos, Emma Pooley, Kathryn Bertine en Chrissie Wellington werd er op 27 juli 2014, de laatste dag van de Ronde van Frankrijk voor mannen, een eendaagse wedstrijd met de naam La Course by Le Tour de France geïntroduceerd.[4] Vos won de eerste editie en is daardoor de enige renster die in zowel La Grande Boucle féminine als La Course op het podium stond. De eerste drie jaren werd gereden op de Champs Élysées in Parijs. In 2017 en 2018 vond de wedstrijd plaats in de Alpen, met aankomst op respectievelijk de Col d'Izoard en Le Grand-Bornand. Beide edities werden gewonnen door Annemiek van Vleuten. In 2019 was Pau de gaststad met wederom Vos als winnares. De laatste twee edities werden verreden tijdens het Grand Départ van de Tour in Nice en Bretagne. De laatste editie in 2021 werd gewonnen door Demi Vollering.

2022 -[bewerken | brontekst bewerken]

Op 12 mei 2021 maakte de Amaury Sport Organisation bekend dat er in 2022 weer een Ronde van Frankrijk voor vrouwen zal zijn met de naam Tour de France Femmes avec Zwift. Het definitieve parcours werd in oktober 2021 bekend gemaakt: de ronde zal acht dagen duren, met de start tijdens de laatste dag voor de mannen op 24 juli in Parijs en de slotrit finisht op La Planche des Belles Filles.[5]

Eindstanden[bewerken | brontekst bewerken]

Tour de France féminin en de Tour de la CEE féminin[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Eerste Tweede Derde
Tour de France féminin
1984 Vlag van de Verenigde Staten Marianne Martin Vlag van Nederland Heleen Hage Vlag van de Verenigde Staten Deborah Schumway
1985 Vlag van Italië Maria Canins Vlag van Frankrijk Jeannie Longo Vlag van Frankrijk Cecile Odin
1986 Vlag van Italië Maria Canins Vlag van Frankrijk Jeannie Longo Vlag van de Verenigde Staten Inga Thompson
1987 Vlag van Frankrijk Jeannie Longo Vlag van Italië Maria Canins Vlag van Duitsland Ute Enzenauer
1988 Vlag van Frankrijk Jeannie Longo Vlag van Italië Maria Canins Vlag van Oostenrijk Elizabeth Hepple
1989 Vlag van Frankrijk Jeannie Longo Vlag van Italië Maria Canins Vlag van de Verenigde Staten Inga Thompson
Tour de la CEE féminin
1990 Vlag van Frankrijk Catherine Marsal Vlag van Nederland Leontien van Moorsel Vlag van Nederland Astrid Schop
1991 Vlag van Nederland Astrid Schop Vlag van Nederland Leontien van Moorsel Vlag van Italië Roberta Bonanomi
1992 Vlag van Nederland Leontien van Moorsel Vlag van België Heidi Van De Vijver Vlag van Italië Roberta Bonanomi
1993 Vlag van België Heidi Van De Vijver Vlag van Nederland Leontien van Moorsel Vlag van Rusland Alexandra Koliasseva

Tour cycliste féminin en La Grande Boucle féminine[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Eerste Tweede Derde
Tour cycliste féminin
1992 Vlag van Nederland Leontien van Moorsel Vlag van Frankrijk Jeannie Longo Vlag van België Heidi Van De Vijver
1993 Vlag van Nederland Leontien van Moorsel Vlag van Frankrijk Marion Clignet Vlag van België Heidi Van De Vijver
1994 Vlag van Rusland Valentina Polkhanova Vlag van Litouwen Rasa Polikevičiūtė Vlag van Frankrijk Cécile Odin
1995 Vlag van Italië Fabiana Luperini Vlag van Frankrijk Jeannie Longo Vlag van Zwitserland Luzia Zberg
1996 Vlag van Italië Fabiana Luperini Vlag van Litouwen Rasa Polikevičiūtė Vlag van Frankrijk Jeannie Longo
1997 Vlag van Italië Fabiana Luperini Vlag van Zwitserland Barbara Heeb Vlag van Canada Linda Jackson
La Grande Boucle féminine
1998 Vlag van Litouwen Edita Pučinskaitė Vlag van Italië Fabiana Luperini Vlag van Italië Alessandra Cappellotto
1999 Vlag van Litouwen Diana Žiliūtė Vlag van Rusland Valentina Polkhanova Vlag van Litouwen Edita Pučinskaitė
2000 Vlag van Spanje Joane Somarriba Vlag van Litouwen Edita Pučinskaitė Vlag van Frankrijk Geraldine Loewenguth
2001 Vlag van Spanje Joane Somarriba Vlag van Italië Fabiana Luperini Vlag van Duitsland Judith Arndt
2002 Vlag van Wit-Rusland Zinaida Stahurskaya Vlag van Zweden Susanne Ljungskog Vlag van Spanje Joane Somarriba
2003 Vlag van Spanje Joane Somarriba Vlag van Zwitserland Nicole Brändli Vlag van Duitsland Judith Arndt
2004 Geen wedstrijd
2005 Vlag van Zwitserland Priska Doppmann Vlag van Frankrijk Edwige Pitel Vlag van Oostenrijk Christiane Soeder
2006 Vlag van Verenigd Koninkrijk Nicole Cooke Vlag van Frankrijk Maryline Salvetat Vlag van Wit-Rusland Tatsjana Sjarakova
2007 Vlag van Verenigd Koninkrijk Nicole Cooke Vlag van Zwitserland Priska Doppmann Vlag van Verenigd Koninkrijk Emma Pooley
2008 Vlag van Oostenrijk Christiane Soeder Vlag van Zwitserland Karin Thürig Vlag van Verenigd Koninkrijk Nicole Cooke
2009 Vlag van Verenigd Koninkrijk Emma Pooley Vlag van Oostenrijk Christiane Soeder Vlag van Nederland Marianne Vos

Tour de France Femmes[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Eerste Tweede Derde
2022
Zie de categorie Grande boucle féminine internationale van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.