Philippa York

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Robert Millar)
Ga naar: navigatie, zoeken
Philippa York
Robert Millar in de Ronde van Frankrijk van 1993.
Robert Millar in de Ronde van Frankrijk van 1993.
Persoonlijke informatie
Bijnaam "De Vliegende Schot"
Geboortenaam Robert Millar
Geboortedatum 13 september 1958
Geboorteplaats Vlag van Verenigd Koninkrijk Ewell, Verenigd Koninkrijk
Sportieve informatie
Huidige ploeg gestopt
Specialisatie(s) Klimmer
Ploegen
1980-1981
1982-1985
1986
1987
1988
1989
1990-1991
1992
1993-1994
1995
Peugeot-Esso-Michelin
Peugeot-Shell-Michelin
Panasonic
Panasonic-Isostar
Fagor-MBK
Z-Peugeot
Z
TVM-Sanyo
TVM-Bison Kit
Le Groupement
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Philippa York, geboren als Robert Millar (Ewell, 13 september 1958), is een voormalig Schots wielrenner die actief was tussen 1980 en 1995.

Tot 2017 ging York als man door het leven onder de naam Robert Millar. In 2017 maakte ze bekend dat haar geslachtsverandering van man naar vrouw -reeds begonnen in het jaar 2000- inmiddels voltooid was en dat ze haar naam veranderd had in Philippa York.[1][2] In zijn wielercarrière als man behaalde Millar in 1984 de vierde plek in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk en won het bergklassement. Ook werd hij de beste Brit ooit in de Ronde van Italië met een tweede plaats in de eindrangschikking van 1987 en het winnen van het bergklassement.

Beginjaren[bewerken]

Millar groeide op in Glasgow en leek bestemd de fabriek in te gaan. Als amateurwielrenner, bij de Glasgow Wheelers Cycling Club, bleek hij echter een talent. Hij werd Schots juniorenkampioen in 1976 en werd klimkampioen in het volgende jaar.

In 1978 werd Millar 21e in de Milk Race en wegkampioen bij de amateurs. In 1979 ging Millar naar Frankrijk om lid te worden van de ACBB (Athletic Club Boulogne-Billancourt). Niet zonder succes want hij won vijf wedstrijden in Frankrijk en werd vierde bij het wereldkampioenschap wielrennen. Hierdoor kreeg hij een profcontract bij de Peugeot-ploeg.

Professionele carrière[bewerken]

Al direct bij zijn start tussen de profs behaalde Millar ereplaatsen in de Ronde van de Vaucluse (derde in 1980), de Dauphiné Liberé (zevende in 1981 en tweede in 1983), de Ronde van Romandië (zevende in 1981 en 1982) en de Ronde van de Toekomst (tweede in 1982). Zijn debuut in de Ronde van Frankrijk kwam in 1983. Hij won een bergetappe en werd veertiende in het eindklassement. In 1984 verbeterde hij zichzelf en werd hij zesde in Parijs-Nice en vijfde in Romandië. In de Tour won hij het bergklassement, werd hij vierde in de eindrangschikking en won opnieuw een bergetappe.

In 1986 won hij een etappe in de Ronde van Spanje: aankomst bergop op de mythische klim naar de Meren van Covadonga. Een jaar later ging hij voor de Nederlandse ploeg Panasonic rijden en nam hij voor het eerst deel aan de Ronde van Italië. Ook hier kwam hij goed voor de dag met een tweede plaats in de eindrangschikking en een eerste in het bergklassement. Met de overwinning in de 21e etappe behoorde hij vanaf dan tot het selecte groepje renners die een etappe konden winnen in de drie Grote Rondes. Het jaar daarop behaalde Millar zijn beste klassering in een klassieker: derde in Luik-Bastenaken-Luik.

Millar behaalde in 1990 eindelijk een overwinning in een belangrijke etappewedstrijd, de Dauphiné Liberé. De laatste jaren van zijn professionele carrière waren betrekkelijk weinig succesvol. In 1992 tekende hij op voorspraak van Gert-Jan Theunisse bij de Nederlandse wielerploeg TVM. In de Ronde van Spanje van dat jaar werd hij betrapt op het gebruik van testosteron. Hij kreeg een voorwaardelijke schorsing van drie maanden en een geldboete. Hij werd in 1992 twintigste in de Ronde van Spanje en achttiende in de Ronde van Frankrijk. Een jaar later werd hij respectievelijk vijftiende en vierentwintigste in deze wielerkoersen. Zijn laatste belangrijke overwinning behaalde hij in 1995 toen hij Brits kampioen wielrennen op de weg werd. Kort daarna echter ging zijn laatste ploeg, het Franse Le Groupement, failliet en Millar verliet daarop het professionele wielrennen.

Na de wielercarrière[bewerken]

In 1997 kwam Millar terug in het wielrennen als coach van de Britse ploeg en in 1998 was hij ploegleider van de Schotse ploeg in de PruTour, een achtdaagse Britse wielerwedstrijd. Daarnaast werd Millar journalist, waarbij hij voornamelijk producten testte.[3] In 2002 verscheen hij op de Commonwealth Games, maar daarna leek hij alle banden met de sportwereld te verbreken. In 2003 kreeg hij een plek in de Schotse Sports Hall of Fame, maar hij was afwezig bij de ceremonie. Zijn langdurige afwezigheid in de publiciteit leidde tot speculaties in de media. Sinds 2000 ging het gerucht dat hij een geslachtsverandering had ondergaan.[4]

In 2007 werd een biografie over Millar uitgebracht door HarperCollins, geschreven door Richard Moore (In Search of Robert Millar).[5] Moore was erin geslaagd met Millar contact te leggen via e-mail, maar had hem niet direct gesproken.[6]

Tijdens de Ronde van Frankrijk 2012 schreef Millar een wekelijkse column voor de website Cyclingnews en van tijd tot tijd schreef hij een artikel voor Rouleur.[7][8] Op 21 juli 2012 schreef hij een artikel in de The Guardian waarin hij commentaar gaf op de aanstaande overwinning van Bradley Wiggins in de Tour de France:

"So, after 28 years of having the best general classification performance by a British rider at the Tour de France, I'll be trumped by not one but two riders. Am I disappointed? Not really, that's what sport is all about, doing your best, succeeding, failing at times, ultimately putting yourself up there and inspiring others to do better. Now there will be three British riders with a Tour classification jersey at home and although each is a different colour and the yellow is the ultimate, it's not exactly a long list. I'm in good company." [9]

Privéleven[bewerken]

Millar was een van de weinige wielrenners die vegetariër is. Na 2000 leefde hij grotendeels in de anonimiteit. In juli 2017 trad Millar naar buiten met de bekendmaking dat hij, na een geslachtsveranderende behandeling, voortaan officieel door het leven gaat als vrouw, onder de naam Philippa York. In een interview met The Guardian zei York te hopen dat haar coming-out zou bijdragen aan een verandering van de, in haar ogen, behoudende ideeën omtrent gender en seksualiteit, in de sport in het algemeen en in de wielersport in het bijzonder.[10] In de Ronde van Frankrijk 2017 was York namens de Britse televisiezender ITV4 actief als commentator.

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

1983

1984

1985

1986

1987

1989

1990

  • 4e etappe Ronde van Romandië
  • Eindklassement Dauphiné Libéré

1991

1995

  • MaillotReinoUnido.PNG Brits kampioenschap op de weg

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1983 14e (1) 
1984 4e (1)Jersey polkadot.svg 
1985 11e   Zilver ↑  
1986 opgave   Zilver ↑ (1) 
1987 Zilver ↑ (1)Jersey green.svg  19e  
1988 opgave   6e  
1989 10e (1) 
1990 opgave  
1991 72e  
1992 18e  
1993 24e   15e  
1994 opgave  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Ronde van Lombardije Clásica San Sebastián Waalse Pijl WK op de weg Wereld- ranglijst
1980 99e 11e
1981 78e 14e
1982
1983 44e 25e 37e
1984 27e 15e 37e 9e 6e
1985 76e 41e 10e
1986 31e 13e 38e
1987 5e 21e 12e 52e
1988 30e Brons 19e 48e
1989 62e 29e 31e 82e 52e 30e
1990 15e 4e 142e 9e 36e
1991 95e 47e 48e
1992 126e 32e 9e 21e 26e
1993 75e 28e 22e 46e
1994 16e 108e 51e
Voorganger:
Lucien Van Impe
Vlag van België
1983
Jersey polkadot.svg Winnaar bergklassement van de Ronde van Frankrijk Jersey polkadot.svg
Robert Millar
Vlag van Verenigd Koninkrijk
1984
Opvolger:
Luis Herrera
Vlag van Colombia
1985