Ark van Noach (schip)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bouw van de ark, anonieme Franse schilder rond 1675
Bouw van de ark, Jacopo Bassano
Bouw van de ark uit de Kroniek van Neurenberg
Het laden van de ark, Edward Hicks
Noach en zijn metgezellen brengen God een offer, Joseph Anton Koch
De wereld wordt verzwolgen door de zondvloed, Gustave Doré
Noach zendt een duif uit, Gustave Doré

De Ark van Noach is volgens het bijbelverhaal in Genesis, het schip waarmee Noach en zijn gezin, en vele dieren met hen, de zondvloed overleefden. Het woord ark (letterlijk: "kist") kan behalve naar het schip van Noach ook verwijzen naar de Ark van Mozes (het rieten of biezen 'kistje'/'mandje' waarin Mozes te vondeling werd gelegd wordt, Exodus 2:3-5) of naar de Ark van het Verbond (de 'kist' waarin de stenen tafelen met daarop de tien geboden werden bewaard, Exodus 25:10).

Het verhaal van de zondvloed en de Ark van Noach toont gelijkenissen met andere Mesopotamische mythen zoals het Gilgamesj-epos, en heeft veel latere verhalen geïnspireerd. Hoewel behoudende gelovigen (joden, christenen en moslims) menen dat er echt een Ark van Noach heeft bestaan en er al veel zoektochten zijn ondernomen om deze te vinden, is dit nog nooit gelukt. Anderzijds hebben wetenschappers aangetoond dat het aan boord nemen van minstens twee dieren van elke soort en deze gedurende 150 dagen levend houden onmogelijk is.

Bijbels relaas[bewerken]

Genesis 6-9[bewerken]

Noach bouwde dit vaartuig volgens de bijbelse overlevering op last van God, die hem hiervoor nauwkeurige aanwijzingen gaf. Toen de vloed aanstaande was liet God van alle basissoorten van de landdieren en vogels een mannetje en een vrouwtje (Genesis 6:19-20) naar de ark komen (volgens Genesis 7:2 van de reine dieren zeven paartjes). Ook moest er van al het eetbare voedsel een hoeveelheid worden meegenomen. Als laatsten gingen Noach, zijn vrouw, hun drie zonen en hun vrouwen de ark binnen. Toen begon het veertig dagen en veertig nachten hevig te regenen en kwam de vloed. Honderdvijftig dagen gingen voorbij voordat het water zakte en de ark vastliep op het Araratgebergte. Na een raaf en driemaal een duif erop uit te hebben gestuurd om te achterhalen of de aarde opgedroogd was, verlieten Noach en zijn gezin, en de dieren die met hen waren, de ark.

Soortgelijke verhalen[bewerken]

Het verhaal over een zondvloed en de bouw van een ark komt niet alleen in de bijbel voor. Het Gilgamesj-epos kent een soortgelijk verhaal. Ook in de Koran, het heilige boek van de moslims, kan men talloze verzen terugvinden die verwijzen naar Noach en de Ark vb.Koran (071:surah Nooh) en surah Hoed waarin gesteld wordt dat de ark gestrand was op de berg Al-Djoedie.

Berekeningen[bewerken]

Met de opkomst van de moderne wetenschap is men gaan analyseren of de gegeven afmetingen van de ark en haar bewoners zowel theoretisch als praktisch mogelijk zouden zijn geweest.

Afmetingen[bewerken]

Volgens de Bijbel was de ark van Noach 300 el lang, 50 el breed en 30 el hoog. Uitgaande van een el van 45 cm is dat 135 meter lang bij 22 meter breed bij 13 meter hoog. De maatverhoudingen van de ark volgens Genesis zijn opmerkelijk modern: 30:5:3. Dit is een zeer stabiele vorm voor een schip, mammoettankers hebben ook deze verhoudingen.[bron?] Deze schepen danken hun stabiliteit echter aan de motorische aandrijving. Een schip zonder aandrijving in deze verhoudingen zou juist erg instabiel zijn.

Huisvesting dieren[bewerken]

Twee of zeven exemplaren van alle diersoorten huisvesten en deze meer dan een jaar voeden lijkt een onmogelijke opgave. Wanneer het Bijbelse gegeven 'naar hun/haar aard/soort' (zoals tienmaal omschreven in Genesis 1; verschillende vertalingen mogelijk)[1] geïnterpreteerd wordt als diersoorten, zou de Ark van Noach ruwweg één miljoen officieel geregistreerde diersoorten (waaronder afgerond 4000 zoogdieren, evenveel amfibieën, ruim 6000 reptielen, een kleine 10.000 vogels, 50.000 weekdieren of mollusken en meer dan 750.000 insecten). [2]

De meeste creationisten verklaren echter dat de huidige diersoorten voortgekomen zijn uit zogenaamde baramins die overeenkomen met de huidige families en geslachten in het dierenrijk. De Bijbelse norm 'naar hun aard' duidt op de "basissoorten". Dit zijn er veel minder dan soorten en dan zouden er wellicht enige duizenden plaatsen in de ark benodigd zijn geweest.[bron?]

Zoektochten naar de ark[bewerken]

Er zijn diverse pogingen gedaan de ark van Noach te vinden; dit wordt ook wel (spottend) "arkeologie" genoemd, door de woorden archeologie en ark te combineren[3]. De meeste "arkeologen" trachtten het schip op het in Genesis genoemde Araratgebergte (oostgrens van Turkije) te lokaliseren. Anderen[bron?] menen dat het Araratgebergte op een gebied duidt en niet op een specifieke bergtop. Latere bijbelschrijvers geven bovendien niet de indruk dat zij wisten dat de ark nog ergens lag. De huidige berg Ararat kreeg zijn naam pas in de Middeleeuwen.[bron?] De ark van Noach en de zoektocht ernaar heeft verschillende schrijvers geïnspireerd hierover te schrijven.

  • De eerste westerling die over de ark van Ararat begon was Marco Polo, die in 1271 tijdens zijn reis naar China over het schip van Noach hoorde en er in de gevangenis in Genua over schreef in zijn beroemde reisboek:
Aanhalingsteken openen

In het hart van Groot-Armenië bevindt zich een zeer hoge berg, geschapen als een kubus, waar naar verluidt de Ark van Noach zou liggen, zodat men spreekt van de Berg van Noachs ark. De berg is zo groot en zo lang dat het meer dan twee dagen duurt om er omheen te trekken. Op de top ligt sneeuw, zoveel dat niemand hem kan beklimmen; deze sneeuw smelt nooit helemaal, maar ieder jaar valt er weer nieuwe sneeuw, zodat het niveau telkens weer stijgt.[4]

Aanhalingsteken sluiten
  • In september 1960 publiceerde Life Magazine een artikel waarin een luchtfoto werd afgebeeld waarop de contouren van een schip zichtbaar waren. De foto was door de Turkse luchtmacht genomen 20 km ten zuiden van de berg Ararat. Het schip was herkend door de Turkse kapitein Ilhan Durupinar. Hoewel de afmetingen van de vondst overeenkwamen met de omschrijving in Genesis, werd aanvankelijk geconcludeerd dat er geen tekenen zichtbaar waren van menselijk handelen.
  • In 1977 onderzocht de Amerikaanse, christelijk geïnspireerde amateurarcheoloog Ron Wyatt de vindplaats opnieuw. Hij beweerde klassieke stenen zeeankers te hebben gevonden. In de daarop volgende jaren werden in de Verenigde Staten diverse tests op resten van de vondst uitgevoerd en werd geclaimd dat het ijzeren en gefossiliseerde bootstructuren waren. Dit werd op 21 juni 1987 door de Turkse regering bevestigd en de vindplaats, genaamd Durupinar naar de Turkse kapitein, werd door de Turken geopend voor bezoekers. Naderhand is uit geologisch onderzoek echter gebleken dat het om een natuurlijke formatie gaat[5].
  • In de jaren 1980 leidde James Irwin -als voormalig Apollo 15-astronaut wellicht de bekendste speurder- twee expedities naar de ark, maar vond niets.
  • In 2003 begon een nieuw onderzoek naar de ark van Noach. Een Chinees team vertrok naar de berg Ararat voor onderzoek. In 2004 bereikten zij de hoogte van 4200 meter, maar zij slaagden er niet in om monsters te nemen.
  • In 2006 vonden Turkse klimmers een grot met een houten wand op 4000 meter hoogte en namen contact op met het Chinese onderzoeksteam. Zij waren wel in staat om een monster te nemen en na onderzoek werd het monster geclassificeerd als gefossiliseerd hout.[bron?]
  • Begin 2007 werd weer geprobeerd te vindplaats te benaderen, maar door weersomstandigheden lukte dit niet. In augustus werd de plek alsnog gevonden. Diverse opnames werden gemaakt en monsters worden meegenomen.[bron?]

Onderzoeksjournalist en schrijver Frank Westerman laat zich in zijn boek Ararat (2007) buitengewoon kritisch uit over de zoektocht naar de historische ark van Noach. Hij beschrijft dit soort expedities als gedreven door geloof in plaats van door wetenschap, met gevolg voor de onderzoeksresultaten. Het feit dat de zogenaamde vondst van de historische ark van Noach nog nooit tot de wereldpers is doorgedrongen, is een teken aan de wand.

Populaire cultuur[bewerken]

Boeken[bewerken]

Verschillende schrijvers lieten zich inspireren door het thema.

Films[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties