Escargot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Escargots eet men met een typische 'slakkentang' (links op het bord) en een smalle vork om het vlees te uit de slak te krijgen (rechts op het bord).
Escargots op de barbecue.

De escargot, gekookte landslak, is oorspronkelijk een specialiteit uit de Franse keuken en is in de loop der jaren ook in Nederland en België een exclusieve lekkernij geworden. Het woord escargot is afkomstig uit het Frans en betekent dan ook letterlijk slak.

Kweek[bewerken]

Bepaalde soorten slakken kunnen worden gekweekt om als voedsel te dienen. Ze zijn pas geschikt voor consumptie als de darmkanalen schoon zijn en geen zandkorrels of andere ongewenste inhoud meer bevatten. Dit kan bijvoorbeeld door het voeren van meel, dat de lediging van het darmkanaal stimuleert, waarna ze enkele dagen geen voer meer krijgen. Als de slakken helemaal leeg zijn, trekken ze zich terug, sluiten ze hun huisje af en zijn ze geschikt voor consumptie.[1]

Bereiding[bewerken]

Escargots zijn meestal een voorgerecht, en worden over het algemeen gegeten met (stok)brood. Vaak zijn allerlei kruiden aan de slak toegevoegd, waarbij een kruidenboter van knoflook en peterselie het meest gebruikt wordt. Dit wordt meestal in de opening van het huisje gesmeerd. De slakken worden met de opening van het huisje naar boven op een bakplaat gelegd en moeten dan enkele minuten worden verhit. De slak wordt als het ware in het eigen huisje gefrituurd. Slakken bevatten naar schatting 15% proteïne, 2.4% vet en ruim 80% water.

Consumptie[bewerken]

Escargots eet men met een typische 'slakkentang' en een smalle vork om het vlees te uit de slak te krijgen. Ook kan er een speciaal bordje worden gebruikt met kuiltjes waarin de slakken gelegd kunnen worden. Zodoende kunnen ze niet van het bord vallen.

Soorten[bewerken]

Er zijn ongeveer twintig Europese slakkensoorten die worden gegeten in restaurants en ze worden gezien als een delicatesse. Er zijn echter veel meer soorten die het restaurant nooit halen omdat dat commercieel niet interessant is maar die wel door veel mensen gegeten worden (meestal zelf 'gevangen').

Met name in Frankrijk is de wijngaardslak zeer populair op de menukaart. In landen als Servië, Bosnië, Montenegro, Roemenië, Bulgarije, Macedonië en Kroatië worden tegenwoordig wijngaardslakken gekweekt voor de export. Door ontsnapping hebben enkele soorten zich buiten hun natuurlijke areaal verspreid waar zij zich vaak als een plaag ontwikkelen.

De meest gangbare slakken die worden geconsumeerd:

Hoewel de wijngaardslak officieel op de Nederlandse rode lijst staat vermeld, worden er toch escargots in de winkel te koop aangeboden. Dit is een donkerbruine variant, afkomstig uit Roemenië en Bulgarije, speciaal voor de Nederlandse en Franse markt gekweekt. De schelpen worden los in zakken verpakt, de eetbare dieren ingeblikt.

In België worden vaak zogenaamde escargots aangeboden in kraampjes. Het gaat hier echter niet om escargots, maar om wulken, dit zijn zeeslakken.

Geschiedenis[bewerken]

Uit archeologische opgravingen is gebleken dat slakken al in de prehistorie als voedsel dienden voor mensen.[2][3]

In het Oude Rome werden escargots gezien als voedsel voor de elite.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Joël Broekhart - (Ont)slakken. NRC-next. 12 november 2010.
  2. Prehistoric edible land snails in the circum-Mediterranean: the archaeological evidence., D. Lubell. In J-J. Brugal & J. Desse (eds.), Petits Animaux et Sociétés Humaines. Du Complément Alimentaire Aux Ressources Utilitaires. XXIVe rencontres internationales d'archéologie et d'histoire d'Antibes, pp. 77-98. Antibes: Éditions APDCA.
  3. Are land snails a signature for the Mesolithic-Neolithic transition? In, M. Budja (ed.), Neolithic Studies 11. Documenta Praehistorica XXXI: 1-24. D. Lubell.