Judas Taddeüs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Judas Taddeüs, zoals afgebeeld door Georges de La Tour. Te herkennen aan zijn attribuut, de hellebaard.

Judas Taddeüs is een van de twaalf discipelen en apostelen van Jezus. 'Taddeüs' betekent zachtaardig. Hij moet niet worden verward met een andere discipel van Jezus, diens verrader Judas Iskariot. Soms wordt hij geïdentificeerd met Judas de broer van Jakobus de Mindere (en daardoor misschien een broer van Jezus).

Levensloop[bewerken]

Taddeüs was waarschijnlijk een visser. Na Jezus' hemelvaart zou hij samen met Simon het evangelie in Syrië, Mesopotamië en Perzië hebben gepredikt. Volgens de katholieke traditie zou hij dezelfde zijn als de auteur van het canonieke epistel de Brief van Judas, die zichzelf omschrijft als een apostel van Jezus, en als broer van Jakobus.

Van hem wordt verteld dat hij mensen kon genezen en demonen uit afgodenbeeldjes kon uitdrijven waardoor deze wegvluchtten en de beeldjes afbrokkelden. Uiteindelijk zou hij in Perzië zijn doodgeslagen met een knuppel en daarna onthoofd met een bijl. Op zijn graf werd de Zwarte Kerk gebouwd.

Naamdag en attribuut[bewerken]

Zijn naamdag is op 28 oktober in de Rooms-katholieke Kerk en de Lutherse Kerk en op 19 juni in de Orthodoxe Kerk. Hij is de patroon van Goslar en wordt aangeroepen bij zware nood en bij twijfel. In de christelijke iconografie is een hellebaard het attribuut van de Judas Taddeüs.[1]

Zie ook[bewerken]

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Hall, J. (2000). Hall's Iconografisch Handboek. Leiden: Primavera Pers.