Kirlianfotografie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Kirlianfotografie is het fotograferen van objecten in een hoogfrequent hoogspanningsveld met een spanning van meer dan 1000 volt. Deze methode is genoemd naar het Russische echtpaar dat deze manier van fotografie 'ontdekte': Semjon en Valentina Kirlian, twee Russische wetenschappers, die in de jaren 1930 toevalligerwijze deze manier van fotograferen ontdekten.

Inhoud 1 Opstelling 2 Betekenis 2.1 Aurafotografie 3 Externe link

[bewerken] Opstelling

Het (eventueel geaarde) te fotograferen object wordt dicht bij de elektrode gebracht, waardoor het blootgesteld wordt aan een sterk elektrisch veld. Er ontstaan rondom dit object kleine ontladingen, die gefotografeerd kunnen worden. In de praktijk kiest men vaak de volgende opstelling: op een vlakke metalen plaat die als elektrode fungeert, plaatst men de fotofilm en daar direct bovenop (of vlakbij) het te fotograferen object.

[bewerken] Betekenis

Er wordt verondersteld dat een Kirlianfoto een doorsnede laat zien van fysieke, emotionele en mentale energie. Deze energie vormt de aura van alle levende wezens. Deze methode werd verder ontwikkeld en verfijnd door Peter Mandel, een Duitse homeopaat/acupuncturist. Hij vergeleek gedurende jaren ruim 1 miljoen kirlianfoto's van zieke mensen met de uitslagen van regulier laboratoriumonderzoek. Aan bepaalde kleuren die op de foto aldus zichtbaar zijn, worden door sommigen bepaalde persoonlijke eigenschappen gekoppeld, maar ook ziekten of aandoeningen.

[bewerken] Aurafotografie

Kirlianfotografie wordt ten onrechte ook wel aurafotografie genoemd. De enig bekende mogelijke reden om de Kirlianfoto met de aura te associëren, is een oppervlakkige uiterlijke gelijkenis tussen de stralingspatronen op de Kirlianfoto en de uitstralingen die de helderziende meent waar te nemen als aura.

[bewerken] Externe link

• technische schema's e.d. (Engelstalig)
• Kirlian Photography Explanation