Kurt Zeitzler

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kurt Zeitzler
Kurt Zeitzler als kolonel in 1941
Kurt Zeitzler als kolonel in 1941
Geboren 9 juni 1885
Heideblick, Duitse Keizerrijk
Overleden 25 september 1963
Aschau im Chiemgau, West-Duitsland
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Keizerrijk
Flag of Germany.svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg Nazi-Duitsland
Onderdeel Balkenkreuz.svg Heer
Dienstjaren 1914 - 1945
Rang General Kragenspiegel.jpg Generaloberst Epaulette.jpg Generaloberst
Leiding over 60th Regiment
XXII Korps
Panzergruppe von Kleist, Frankrijk
1. Panzergruppe, Joegoslavië en Oostfront
1. Panzerarmee, Oostfront
Staff Army Group D, Frankrijk
Chef Staf van de OKH
In reserve
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog
Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Ridderkruis

Kurt Zeitzler (Heideblick 9 juni 1895 - Aschau im Chiemgau 25 september 1963) was een Duits generaal tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Familie[bewerken]

Kurt Zeitzler komt voort uit een familie van dominees in Spreewald. Na zijn middelbare school te Luckau tekende hij op 23 maart 1914 in het 4e Thüringse infanterieregiment nr. 72 in Torgau.

Eerste Wereldoorlog[bewerken]

Bij die eenheid begon hij in de Eerste Wereldoorlog. Vanaf december 1914 voerde hij als luitenant het bevel over een compagnie pioniers. Bij het einde van de oorlog was hij eerste luitenant en adjudant van het regiment.

Weimar Republiek[bewerken]

Na zijn overgang naar de Reichswehr diende hij als batallionsadjudant in het 18e Infanterieregiment. In januari 1928 werd hij na bijkomende opleiding bevorderd tot kapitein. Vanaf 1929 diende hij drie jaar bij de staf van de 3e divisie te Berlijn. Aansluitend werd hij compagniechef in het 9e Pruisische infanterieregiment te Berlijn-Lichterfelde.

Nazi tijd[bewerken]

In februari 1934 ging hij voor het ministerie van landsverdediging werken. Hij werd bevorderd tot majoor. Vanaf januari 1937 werd hij kolonel. In april 1939 kreeg hij het bevel over het 60e infanterieregiment te Lüdenscheid.

Tweede Wereldoorlog[bewerken]

Bij de mobilisatie voor de veldtocht tegen Polen einde augustus 1939 werd hij stafchef van het 22e leger onder Ewald von Kleist. Dit vocht op de rechterflank van het 14e leger. In de veldtocht tegen Frankrijk in 1940 organiseerde hij de „Panzergruppe Kleist“.

In november 1940 organiseerde hij onder von Kleist de Panzergruppe 1 waarmee hij in april 1941 aan veldtocht tegen de Balkan begon. Hij kreeg hiervoor op 18 mei het Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes.

In de aanval tegen de Sovjet-Unie vormde die tankeenheid de spits van de Heeresgruppe Süd die in de Oekraïne doorstootte.

Op 1 februari 1942 werd hij bevorderd tot Generaal-majoor. In april 1941 werd hij samen met Gerd von Rundstedt chef van de generale staf van Heeresgruppe D in het bezette Frankrijk.

Na het ontslag van Franz Halder in september 1942 als chef van de generale staf benoemde Adolf Hitler Zeitzler als diens opvolger.

Bij Operatie Uranus waarbij het 6e Leger te Stalingrad omsingeld en vernietigd werd, steunde Zeitzler de verzoeken van Friedrich Paulus tegen Hitler in.

Op 30 januari 1944 werd hij samen met Alfred Jodl bevorderd tot luitenant-generaal. Na de nederlaag in de slag bij Koersk en Operatie Bagration diende hij zijn ontslag in bij Hitler. Hitler weigerde het ontslag. Begin juli meldde Zeitzler zich ziek. Tijdens die ziekte nam Adolf Heusinger de taken waar tot hij bij de mislukte aanslag van 20 juli 1944 gewond raakte. Daarna nam Heinz Guderian zijn taken waar.

Zijn adjudant Günther Smend had tevergeefs geprobeerd om Zeitzler in de aanslag tegen Hitler te betrekken. Zeitzler schreef een persoonlijke brief aan Hitler om zijn trouw te betuigen. Midden augustus 1944 werd hij naar de reserve verwezen. In november 1944 liet generaal Wilhelm Burgdorf weten dat Zeitzler niet meer ingezet zou worden. Op 31 januari 1945 werd hij uit de Wehrmacht ontslagen en werd hem verboden om zijn uniform te dragen. Hij probeerde langs von Rundstedts en nadien Albert Speer om dit ongedaan te maken, maar tevergeefs.

Na het einde van de oorlog zat Zeitzler tot einde februari 1947 in Britse krijgsgevangenschap. Hij getuigde op de Processen van Nürnberg.

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

  • Ridderkruis op 18 mei 1941 als Oberst i.G. en Chef des Generalstabes Panzer-Gruppe 1
  • IJzeren Kruis 1914
    • Eerste Klasse
    • Tweede Klasse
  • Gesp bij het IJzeren Kruis 1939
    • Eerste Klasse op 27 september 1939
    • Tweede Klasse op 21 september 1939
  • Gewondeninsigne 1914
    • Zwart
  • Orde van het Vrijheidskruis (Finland), Eerste Klasse met Ster en Zwaarden op 18 december 1943
  • Wehrmacht-Dienstauszeichnung)
    • 25-jährige Dienstzeit in der Wehrmacht
  • Das Ehrenkreuz des Weltkriegs 1914/1918)
  • Frederikskruis
Bronnen, noten en/of referenties