LUKoil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
LUKoil
Beurs LSE: LKOD
NASDAQ: LUKOY
Oprichting Moskou, Rusland in 1991
Sleutelfiguren Vagit Alekperov
Hoofdkantoor Sretenski Boelvar 11
101000 Moskou
Producten aardgas en aardolie
Omzet Green up.png$ 139,2 miljard (2012)
Winst Green up.png$ 11,0 miljard (2012)
Website LUKoil (ru)
Portaal  Portaalicoon   Economie

LUKoil (Russisch: ЛУКОЙЛ; Loekoil) is de tweede oliemaatschappij van Rusland (na Gazprom) en de grootste producent van aardolie van Rusland. Het bedrijf heeft een dochterbedrijf genaamd LUKOIL Overseas Holding voor internationale bedrijfsactiviteiten. LUKoil is na ExxonMobil het grootste onafhankelijke oliebedrijf in termen van olie- en gasreserves (ongeveer 29,6 miljard boe naar standaarden van de SPE) en een van de eerste Russische bedrijven dat verticaal geïntegreerd is. Het bedrijf staat bekend als loyaal aan de Russische regering.

De belangrijkste aandeelhouders zijn (januari 2006): Topmanagement van LUKoil: 20,1% (Vagit Alekperov: 13%); ConocoPhillips: 16,1%; Russische rechtspersonen: 3,9%. In maart 2010 maakte ConocoPhillips bekend het belang in LUKoil te willen verkopen om de schuldpositie te verbeteren. Deze verkoop werd in 2011 afgerond.

Kerngegevens[bewerken]

Kerngegevens (2011) [1]

  • olie- en gasreserves: 29,6 miljard boe
  • oliereserves: 23,6 miljard vaten
  • olieproductie: 671 miljoen vaten
  • gasreserves: 36.125 miljard kubieke voet
  • gasproductie: 12,8 miljard kubieke meter
  • aantal tankstations 5.994
  • werknemers: 120.300

LUKoil is een belangrijk energiebedrijf. Per jaareinde 2011 bezat het 14,5% van alle Russische oliereserves en nam het 16,6% van de nationale olieproductie voor haar rekening. In Rusland is West-Siberië, de laagvlakte ten noordoosten van de Oeral, de belangrijkste regio voor de oliewinning van LUKoil. Hier in 2011 circa 54% van de totale olieproductie plaats.[1] De productie in deze regio loopt achteruit; van een piek in 2007 van 59,5 miljoen ton naar 49,1 miljoen ton in 2011. Timan-Petsjora is het op een na belangrijkste oliewinningsgebied, gevolgd door de velden in de Oeral en aan de Wolga. In de onderstaande figuur een overzicht van de olieproductie naar regio vanaf 2004.

in duizenden tonnen olie
Regio[2] 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011
West-Siberië 56.351 58.469 59.764 59.917 56.187 52.962 50.934 49.102
Oeral 10.082 10.307 10.923 11.257 11.625 12.042 12.500 12.937
Wolga 3.175 3.210 3.214 3.240 3.263 3.072 3.137 3.203
Timan-Petsjora 11.732 12.476 13.601 14.576 16.685 21.662 21.175 17.547
Overig 1.380 1.815 2.059 2.110 2.185 2.130 2.021 1.953
Totaal Rusland 82.720 86.277 89.561 91.100 89.945 91.868 89.767 84.966
Internationaal 3.480 3.881 5.674 5.545 5.295 5.747 6.225 5.951
Totaal LUKoil 86.200 90.158 95.235 96.645 95.240 97.615 95.992 90.917

In 2011 produceerde LUKoil verder nog 18 miljard m3 aardgas. Gazprom is veruit de grootste gasproducent in Rusland; het aandeel van LUKoil in de nationale gasproductie lag tussen de 2% en 2,5% in de periode 2007-2011. De gasreserve van LUKoil bedroeg iets meer dan 1% van het nationale totaal in 2011.

LUKoil benzinestation

LUKoil beschikt over een vijftal raffinaderijen in Rusland en nog eens vijf buiten Rusland; in 2011 verwerkten deze in totaal 65 miljoen ton olie.[1] De capaciteit was zo'n 75 miljoen ton op jaarbasis in 2011, waarvan 45 miljoen ton in Rusland. De grootste drie Russische raffinaderijen van LUKoil staan in Nizhny Novgorod (capaciteit 17 miljoen ton op jaarbasis), Perm (13 miljoen ton) en Wolgograd (11 miljoen ton).

LUKoil heeft wereldwijd ongeveer 6.000 tankstations, waarvan 40% gevestigd in Rusland en ongeveer een gelijk aantal in Europa. In Rusland had het een marktaandeel van 23% in 2011. In datzelfde jaar had LUKoil in Finland een marktaandeel van 41% en in België was dit 8%.

Buiten Rusland is het bedrijf ook - onder andere - actief in de Azerbeidzjan, Turkmenistan, Tadzjikistan, Iran, Irak, Egypte, Algerije, Cyprus, Servië, Roemenië, Hongarije, Baltische staten, Wit-Rusland, Colombia, Nederland, België en de VS.

Geschiedenis[bewerken]

Vagit Alekperov

Het bedrijf werd gesticht op 25 november 1991 door besluit nr. 18 van de Raad van Ministers van de Sovjet-Unie als staatsoliebedrijf LangepasOerajKogalymneft (ЛангепасУрайКогалымнефть) en was een vrijwillige fusie tussen drie olie- en gasbedrijven uit West-Siberië; Langepasneftegaz (Лангепаснефтегаз) uit Langepas, Oerajneftegaz (Урайнефтегаз) uit Oerajne (Urajne) en Kogalymneftegaz (Когалымнефтегаз) uit Kogalym en de olieraffinaderijen van Perm, Novoufimsk en Wolgograd. Vagit Alekperov werd met hulp van vicepremier Oleg Soskovets directeur van dit bedrijf. Op 5 april 1993 werd onder het privatiseringsprogramma van Anatoly Tsjoebajs het bedrijf LUKoil opgericht en werden de eerste aandelen uitgegeven. De naam van het bedrijf werd gevormd uit de voorletters van de drie steden waaruit de fuserende olie- en gasbedrijven kwamen (LUK).

In 2000 kocht LUKoil het Amerikaanse oliebedrijf Getty Oil en begon vanaf 2003 met het openen van LUKoil-tankstations in de VS en met het omvormen van Getty-tankstations naar LUKoil-tankstations.

In de lente van 2004 kocht LUKoil 779 Mobil gastankstations op in New Jersey en Pennsylvania (VS) en begon in 2005 met het omzetten van deze tankstations naar het merk LUKoil.

In september 2004 kocht ConocoPhillips een aandelenpakket ter waarde van 7,6% in LUKoil en tekende een contract waarmee dit in de toekomst op kan lopen tot 20%.[3] De beide oliemaatschappijen hebben besloten om gezamenlijk een olie- en gasveld te gaan exploiteren in de noordelijke Timan-Petsjora van Rusland en zijn van plan om de rechten te verkrijgen voor het exploiteren van het olieveld West-Qurna-2 in Irak, een van de grootste van dat land. LUKoil had deze al in 1997 verkregen van Saddam Hoessein, maar deze ontnam de rechten nadat LUKoil weigerde om te beginnen met boren naar olie toen de VN een embargo hadden ingesteld tegen Irak. LUKoil is sinds de Tweede Golfoorlog bezig om voor de nieuwe regering oliespecialisten op te leiden en heeft enkele miljoenen geschonken voor humanitaire hulp aan het land, waardoor het wat meer krediet verkregen heeft bij de regering.

Op 25 januari 2005 maakte LUKoil bekend dat het een nieuw olie- en gasveld had gevonden op 220 kilometer van Astrachan. LUKoil maakte ook bekend dat het Primorieneftegaz had gekocht, het bedrijf dat de exploitatierechten heeft in de regio ten noorden van de Kaspische Zee, waar het nieuwe veld ligt. De mogelijke opbrengsten van dit Filanovski-veld worden geschat op 600 miljoen vaten olie en 34 miljard m³ aardgas. Dit gebied werd pas in 1995 opengesteld voor onderzoek naar delfstoffen, toen Kazachstan hier ook mee begon. Eerder was het een reservaat voor migrerende Steur (waarvan de eitjes gebruikt worden voor kaviaar).[4]

Op 1 juni 2007 nam LUKoil in 7 Europese landen 376 JET-tankstations van ConocoPhillips over. De 157 Belgische en Luxemburgse JET-pompstations samen met 49 stations in Finland, 44 in Tsjechië, 30 in Hongarije, 83 in Polen en 14 in Slowakije transformeerden hierdoor naar LUKoil-benzinestations.

In 2008 kocht LUKoil de Russische regionale elektricteitsproducent TGK-8. Deze producent en de eigen centrales die bij de olie- en gasvelden van het bedrijf liggen, zijn gecombineerd in de nieuwe divisie Power Generation. In 2011 produceerde LUKoil in totaal 12,6 miljard kilowattuur aan elektriciteit.[1]

Medio 2010 maakte de Amerikaanse partner ConocoPhillips een strategische heroriëntatie bekend. Een van de onderdelen van dit programma was de verkoop van het aandelenbelang van 20% in LUKoil.[5] Circa 40% van deze aandelen werd gekocht door LUKoil zelf voor een bedrag van $ 3,4 miljard. De rest van de LUKoil aandelen in handen van ConocoPhillips zijn in 2010 en 2011 verkocht.

LUKoil in Nederland en België[bewerken]

In september 2009 kocht LUKoil een belang van 45% in de raffinaderij van Total in Vlissingen. Deze aankoop heeft de onderneming 700 miljoen dollar gekost. LUKoil zal de raffinaderij, met een verwerkingscapaciteit van 147.000 vaten per dag van ruwe olie voorzien en krijgt daarvoor geraffineerde olieproducten voor terug die door LUKoil verkocht zullen worden in de diverse afzetmarkten.

In april 2012 tekende LUKoil een intentieverklaring om 46 tankstations in Nederlands Limburg te kopen, alsmede 13 tankstations in België. Al deze tankstations zullen worden omgebouwd tot LUKoil tankstations. De laatste transactie betekent dat LUKoil 181 tankstations in België in handen heeft.

Financiële resultaten[bewerken]

LUKoil is een uitermate winstgevende onderneming. In de onderstaande figuur staat de belangrijkste financiële informatie. In de periode van 2007 tot en met 2011 was de olie- en gasproductie relatief stabiel en bedroeg iets meer dan 800 miljoen boe op jaarbasis. De fluctuaties in de omzet zijn vooral het gevolg van de veranderingen in de olieprijs.

bedragen luiden in miljoenen
Jaar Omzet Nettoresultaat Beurswaarde Olieprijs[6]
2002 $ 15.449 Gestegen $ 1.843 $ 13.116 $ 24 per vat
2003 $ 22.118 Gestegen $ 3.701 $ 19.776 $ 27 per vat
2004 $ 33.845 Gestegen $ 4.248 $ 25.815 $ 35 per vat
2005 $ 55.774 Gestegen $ 6.443 $ 50.523 $ 51 per vat
2006 $ 67.684 Gestegen $ 7.484 $ 74.807 $ 61 per vat
2007 $ 81.891 Gestegen $ 9.511 $ 71.802 $ 69 per vat
2008 $ 107.680 Gestegen $ 9.144 $ 27.389 $ 95 per vat
2009 $ 81.083 Gestegen $ 7.011 $ 47.688 $ 61 per vat
2010 $ 104.956 Gestegen $ 9.006 $ 48.338 $ 78 per vat
2011 $ 133.650 Gestegen $ 10.357 $ 44.937 $ 109 per vat
2012 $ 139.171 Gestegen $ 11.004 $ 56.019 $ 110 per vat

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c d Jaarverslag 2011
  2. (en) LUKoil Analyst Databook 2012. Lukoil.com Geraadpleegd op 16 september 2012
  3. (en) marketwatch.com Analysts laud Conoco-Lukoil deal - 29 september 2004
  4. Herald Tribune Kramer, A. E., Timmons, H. Big oil and gas field found in Caspian Sea
  5. (en) ConocoPhillips gaat belang in LUKoil verkopen Geraadpleegd op 2012-09-16
  6. Olieprijs van Ural kwaliteit (CIF Middellandse Zee)