Gazprom

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gazprom
Beurs LSE: OGZD
Oprichting Moskou, Rusland in 1989/1993
Sleutelfiguren Viktor Zoebkov voorzitter toezichtsraad
Aleksandr Medvedev, vicevoorzitter bestuursraad
Aleksej Miller, CEO en vicevoorzitter toezichtsraad
Hoofdkantoor oelitsa nametkina 16
V-420, GSP-7 117997 Moskou
Werknemers 431.200 (2012)
Producten onder andere aardgas en aardolie
Omzet Gestegen RUR 5.003 miljard (2012])
Winst Gestegen RUR 745 miljoen (2012)
Website Gazprom (en)
Portaal  Portaalicoon   Economie

Gazprom (Russisch: Открытое Акционерное Общество «Газпром»; Otkrytoje Aktsionernoje Obsjtsjestvo "Gazprom") of Gasprom (afkorting van het Russische: газовая промышленность, gazovaja promysjlennost) is het grootste bedrijf in Rusland en het grootste aardgasbedrijf ter wereld. Het levert aardgas aan veel landen in Europa, met name aan ex-Sovjetstaten en landen in Centraal- en Oost-Europa.

De Russische federale overheid verkreeg in 2005 een meerderheidsbelang in het bedrijf en heeft per ultimo 2008 nog 50.002% van de aandelen in handen.

Naar beurswaarde gemeten, was Gazprom in maart 2008 het 4e bedrijf ter wereld, na Exxon Mobil, PetroChina en General Electric met een totale waarde van bijna 300 miljard dollar. Als gevolg van de kredietcrisis daalde de aandelenkoers fors en tegen het einde van 2008 was het gezakt naar de 47e positie.[1]

Kerngegevens[bewerken]

  • 72% van de Russisch aardgas reserves (2011)
  • aandeel in de Russische gasproductie was 77% (2011)
  • gasreserves: 33.120 km³: 17% van de wereldaardgasreserves (2008)[2]. Oudere data beschikbaar op de Gazprom website [3]
  • na de overname van Sibneft 116 mln. ton aardgas en aardolie: 3e van de wereld in olie- en gasproductie na Saoedi-Arabië (263 mln. ton) en Iran (133 mln. ton)[4]
  • aandeel van 17% in de Russische elektriciteitsproductie (2011)
  • medewerkers: 431.200 (2012) - grootste werkgever van Rusland. In 2011 had Gazprom 25.900 werknemers buiten Rusland
  • aandeelhouders: meer dan 460.000
  • langste leidingnetwerk voor aardgas ter wereld: 159.500 kilometer aardgaspijpleidingen met 179 verdelingsstations die in Rusland 80.000 plaatsen voorzien van gas over een leidingnetwerk van 428.000 kilometer.

Activiteiten[bewerken]

Russische gasleidingen naar Europa

Gazprom is de grootste producent van aardgas in de wereld en een belangrijke producent van aardolie en aardgascondensaat. De belangrijkste klanten zijn Russische afnemers en export naar voornamelijk Europa. De activiteiten zijn als volgt ingedeeld:

  • productie van aardgas;
  • transport van aardgas via een groot pijpleidingsysteem;
  • distributie van gas in binnen- en buitenland;
  • opslag van gas in ondergrondse opslagplaatsen;
  • productie van ruwe aardolie en aardgascondensaat;
  • raffinage van olie naar aardolieproducten;
  • opwekking en verkoop van elektriciteit en warmte en
  • overige activiteiten waaronder financiële dienstverlening.

Geschiedenis[bewerken]

De productie en export van aardgas in de Sovjet-Unie kreeg na de Tweede Wereldoorlog meer belangstelling. Reeds in 1946 werd het eerste gas geëxporteerd naar Polen. Tot 1958 bedroeg de export van gas nooit meer van 200 miljoen m3 op jaarbasis. In 1967 kwam de export in een stroomversnelling door de aanleg van een grote export pijpleiding naar Bratislava in Tsjecho-Slowakije, de zogenaamde Droezjba-pijpleiding. Deze had een capaciteit van 1 miljard m3 per jaar en meer gas stroomde naar Polen en een jaar later naar Tsjecho-Slowakije. Op 1 september 1968 werd Oostenrijk aangesloten. Het Oostenrijkse energiebedrijf OMV tekende als eerste West-Europese onderneming een langjarig contract voor de levering van aardgas uit de Sovjet-Unie. In 1969 tekende het Italiaanse Eni een nog groter contract voor de levering van 6 miljard m3 per jaar voor een periode van 20 jaar. Het eerste gas onder dit contract werd op 1 mei 1974 aan Italië geleverd. Midden 70-er jaren waren Bulgarije, de DDR, de Bondsrepubliek, Hongarije, Frankrijk, Italië en Finland aangesloten op het Sovjet gas netwerk[5].

Einde Sovjettijdperk[bewerken]

In de jaren '70 en '80 van de twintigste eeuw was de Sovjet-Unie een belangrijke gasproducent geworden door de vondsten van aardgas in de Oeral, de Wolgaregio en in Siberië. De exploratie, ontwikkeling en distributie van aardgas werden daarop ondergebracht in een apart ministerie voor gas.

1989 - 1993: Ontstaan[bewerken]

Gazprom ontstond op 8 augustus 1989 als staatsbedrijf Gazprom (ГГК "Газпром") toen sovjetpresident Michail Gorbatsjov de ministeries van olie en gas liet fuseren als onderdeel van zijn economische hervormingsprogramma. Gazprom werd vervolgens als orgaan aangewezen voor de productie, distributie en verkoop van gas. De eerdere minister van gas en olie Viktor Tsjernomyrdin werd benoemd tot president van dit orgaan. Gazprom verloor in 1991 door het uiteenvallen van de Sovjet-Unie een deel van haar bezittingen: ongeveer een derde van haar pijpleidingen en een vierde van haar compressiecapaciteit.

1993 - 1997: Privatisering[bewerken]

President Boris Jeltsin benoemde Tsjernomyrdin in december 1992 tot premier van Rusland, waardoor de politieke invloed van Gazprom groeide en verving hem door Rem Vjachirev. Iets eerder, in november 1992 werd Gazprom geprivatiseerd, na het besluit hiertoe van de Russische president op 5 november 1992 ("over de omvorming van het staatsbedrijf Gazprom in een nationale corporatie"), door middel van een voucherprivatisering tot een naamloze vennootschap. Er waren echter voorwaarden verbonden aan deze privatisering: de verkoop van deze vouchers was aan strenge regels onderworpen en het werd buitenlandse aandeelhouders door de bedrijfsregels verboden meer dan 9% van de aandelen kopen. Het bedrijf zelf geeft 25 februari 1993 als startdatum (ОАО "Газпром"). Kort daarop sloot het concern de eerste partnerschapsverdragen met buitenlandse ondernemingen, namelijk het Franse Gaz de France en het Finse Neste.

Vanaf 1996 wist Gazprom wat vertrouwen te winnen op de westerse kapitaalmarkten. In oktober 1996 werd 1% van de aandelen opengesteld voor buitenlandse investeerders in de vorm van London Depository Receipts (LDR's: certificaten die aandelen van buitenlandse bedrijven vertegenwoordigen en worden aangehouden bij banken in Londen) In 1997 werd een succesvolle obligatieuitgifte ter waarde van 2,5 miljoen dollar verricht.

1998 - 2000: Schandalen[bewerken]

In 1998 werd de regering van Tsjernomyrdin door Jeltsin ontbonden en vervangen door Sergej Kirijenko. Op hetzelfde moment begon de federale regering plotseling miljarden dollars aan belastinggeld terug te eisen van Gazprom. Het bedrijf werd daarop gedwongen te betalen, toen belastingaanklagers beslag legden op eigendommen van het bedrijf.

Gazprom begon daarop voor het eerst verlies te lijden. De redenen voor dit verlies waren onduidelijk en werden gegeven als ofwel het steeds corrupter wordende management van het bedrijf, ofwel een verouderd pijpleidingennetwerk ofwel reeds bestaande verliezen die aan het licht waren gekomen door transparantere boekhoudkundige praktijken.

In 2000 kwam aan het licht dat Gazprom dubieuze transacties verrichtte met de in Florida geregistreerde Itera-groep die haar hoofdkantoor in Moskou heeft. Ook zou de Gazprom-Itera joint venture Purgaz het management van Gazprom en hun familieleden mogelijk bevoordelen. Hiernaast verloor Gazprom op grote schaal activa door corrupte leden van het management en leden van de raad van bestuur, die via de dochteronderneming Stroitansgaz en het regionale gasbedrijf Sibneftegaz weggesluisd werden. Gazprom had een groot aandeel in Sibneftegaz, en verkocht dit later door aan Itera). Al deze transacties waren blijkbaar goedgekeurd door staatsaccountant PriceWaterhouseCoopers, die de administratie controleert sinds 1996.

Het investeringsfonds Hermitage Capital Management, minderheidsaandeelhouder van Gazprom zei over de schandalen in oktober 2000: "Investeerders waarderen dit bedrijf alsof 99% van zijn bezittingen gestolen zijn. Het werkelijke bedrag is rond de tien procent, dus dat is goed nieuws." ("Investors are valuing this company as if 99 percent of its assets have been stolen. The real figure is around 10 percent so that's good news").[6]

2001 - 2005: Hervormingen en nationalisatie[bewerken]

Na de schandalen eind jaren '90 begon president Vladimir Poetin zich actief te bemoeien met het doorvoeren van hervormingen in het management van het bedrijf. Hij liet de tot dan toe zeer machtige Vjachirev, die het bedrijf had geleid alsof het zijn eigen was en miljarden had doen toekomen aan zichzelf en zijn familie, vervangen door Aleksandr Medvedev. Hij werd hierin gesteund door aandeelhouders als CEO William Browder van Hermitage Capital Management en de Russische oud-minister van financiën Boris Fjodorov. In januari van 2005 was het bedrijf qua marktkapitalisatie het achtste bedrijf van de wereld.

De Yukoskwestie[bewerken]

Na de verregaande besprekingen over een fusie van Yukos en Sibneft tot YukSib, kwamen er aantijgingen van de Russische regering over de achterstallige betalingen van belastingen door Yukos. Daar deze de vele miljarden schuld niet direct kon betalen, werd Yukos' verkooponderneming Yukosneftegaz in 2004 per semi-openbare veiling verkocht. Van tevoren werd gespeculeerd dat staatsbedrijf Gazprom het zou opkopen. Het onbekende Baikalfinanzgroep kocht het echter op, waarna oliebedrijf Rosneft (Rosneftegaz) dit bedrijf weer opkocht. Eerder was Rosneft akkoord gegaan met een fusie met Gazprom. In 2005 werd de fusie echter afgeblazen door Gazprom, nadat Yukos bij de rechtbank van Houston het faillissement had aangevraagd. Gazprom vreesde namelijk dat Yukos hierdoor onder de Amerikaanse wet kwam te vallen en deed daarom geen hoogste bod bij de veiling in december 2004. Doordat Rosneft echter middels Baikalfinanzgroep een dergelijk groot en omstreden goed in handen had gekregen, werd het voor Gazprom technisch zeer moeilijk om zomaar een fusie aan te gaan met Rosneft en zag hiervan af.[7] De fusie was in eerste instantie opgezet om de 10,74% van de aandelen aan te kopen, die Rosneft bezat van Gazprom. Gazprom liet hierop weten de aandelen via de openbare markt aan te kopen en slaagde hierin in 2005.

Overname van Sibneft[bewerken]

Sibneft werd in september 2005 72,663% opgekocht via CEO Roman Abramovitsj' investeringsfonds Millhouse Capital voor 13,01 miljard dollar. Hiervoor moest Gazprom wel een lening van 12 miljard afsluiten; de grootste lening uit de Russische geschiedenis. Analisten zeiden destijds dat Abramovitsj veel meer had kunnen krijgen voor zijn bedrijf (waarde bij verkoop: $123,2 mrd.), maar dat deze uit angst om net als Michail Chodorkovski te worden aangeklaagd voor belastingfraude het bedrijf zo goedkoop heeft verkocht. Sibneft heet nu Gazprom neft ("Gazprom olie").

2006: Gasconflict[bewerken]

Eind 2005 dreigde CEO Miller van Gazprom de gaskraan naar Oekraïne dicht te draaien, omdat dit land weigerde om per direct meer dan vier keer de prijs per 1000 m³ aardgas (230 dollar tegen 50 dollar in 2005) te betalen. Dit leidde tot het Russisch-Oekraïens gasconflict, waarbij Gazprom de gaslevering aan Oekraïne op 1 januari 2006 beëindigde. Dit had als direct gevolg dat een groot aantal landen in Europa geen gas meer ontving van Rusland, omdat 80% van de leveranties naar Europa via Oekraïne verloopt. De gastransporten werden spoedig hersteld, maar Rusland en Europa werden zich bewust van de kwetsbaarheid van de transport route via de Oekraïne. Bij de aanleg van nieuwe export capaciteit (bijvoorbeeld de Nord Stream pijpleiding) werd hiermee rekening gehouden. Het was niet de eerste maal dat Gazprom de gastoevoer staakte. Tegen andere ex-Sovjetlanden gebeurde dit al eerder: Bij Wit-Rusland werd de gaskraan dichtgedraaid toen Aleksandr Loekasjenko weigerde 40 euro per 1000 m³ te betalen in plaats van de binnenlandse prijs van 25 euro die het land eerder betaalde voor Russisch gas, wat leidde tot het Wit-Russisch-Russisch gasconflict. Van tevoren werd in het geval van Wit-Rusland door analisten al gespeculeerd over de werkelijke reden van de stopzegging. Namelijk dat Rusland het Wit-Russische Beltransgaz-pijpleidingnetwerk in handen wilde krijgen. Het conflict werd destijds opgelost doordat Loekasjenko het beheer over dit Wit-Russische pijpleidingnetwerk voor 50 jaar verpachtte aan Rusland en deze daarbij ook het beheer erover gaf. Een vergelijkbaar voorstel is door Rusland gedaan aan Oekraïne, maar werd niet geaccepteerd.

2012: EU start onderzoek naar marktgedrag Gazprom[bewerken]

In september 2012 is de Europese Commissie een formeel onderzoek gestart naar mogelijk marktmisbruik van Gazprom[8]. Het wordt er van verdacht in Oost-Europa de prijzen op te drijven en concurrentie op ongeoorloofde wijze tegen te werken. Het onderzoek volgt na invallen in kantoren van Gazprom en de Duitse energiebedrijven E.ON en RWE in acht Oost-Europese landen in 2011[8]. De Europese Commissie heeft drie onderwerpen voor onderzoek: (1) Gazprom zou in de leveringscontracten voorwaarden hebben opgenomen waardoor het geleverde gas niet mag worden doorverkocht aan andere landen; (2) de koppeling van de gasprijs aan die van olie en (3) tegenwerking van nieuwe aanbieders van gas naar Europa[8]. Als het onderzoek deze zaken aantoont en Gazprom schuldig wordt bevonden kan het boete krijgen van maximaal 10% van de jaaromzet; dergelijke hoge boetes worden in de praktijk zelden gegeven[8].

2014: Megacontract met China[bewerken]

In mei 2014 tekenden Rusland en China een megagascontract.[9] Namens Rusland zal Gazprom gedurende 30 jaar aardgas gaan leveren. Vanaf 2018 zal jaarlijks 38 miljard m³ gas naar China stromen met een optie dit uit te breiden tot 60 miljard m³.[9] Financiële details zijn niet bekend gemaakt, maar het contract heeft een geschatte waarde van $400 miljard. Voor het gas geleverd kan worden, moet de zogenaamde "Power of Siberia-pijplijn" worden aangelegd die een investering vergt van ongeveer $55 miljard.[10] De overeenkomst is tot stand gekomen na 10 jaar discussie tussen beide partijen. Het is belangrijk voor de Russische economie die nu een tweede, na Europa, grote klant voor het aardgas heeft gekregen.[9] China heeft een grote behoefte heeft aan schone energiebronnen omdat het voor zijn elektriciteitsbehoefte vooral gebruik maakt van steenkool.[9]

Concernstructuur[bewerken]

De strategische leiding is in handen van de toezichtsraad (raad van bestuur) (Совет директоров), waarvan de leden elk jaar worden verkozen door de algemene vergadering.

  • Voorzitter: Viktor Zoebkov (sinds juni 2008).
  • Vicevoorzitter: Aleksej Miller (sinds 2002), een vertrouweling van Poetin en een van de zogenaamde gazoviki (gasmensen die in de tijd van de Sovjet-Unie carrière maakten).
Gazprom: Совет директоров (Russisch)

De dagelijkse leiding (Правление) is in handen van de bestuursraad.

  • Voorzitter (CEO): Aleksej Miller (sinds 2001; aangesteld door Poetin).
  • Vicevoorzitter: Aleksandr Medvedev (sinds 8 april 2005).
  • Persvoorlichter/woordvoerder van de voorzitter: Sergej Koeprianov
Gazprom: Правление (Russisch)

Tot 2004 had de overheid een aandeel van 38,37% in het bedrijf en een meerderheid in de raad van bestuur. Gazprom zorgde toen voor ongeveer 25% van alle Russische belastingen (gemiddeld 4 miljard dollar tussen 1993 en 2003) en 8% van het Russische bnp. Vanaf 2005 heeft de Russische overheid 50,002% van de aandelen in handen. Buitenlandse aandeelhouders mogen maximaal 35% van de aandelen Gazprom bezitten.

Het bedrijf heeft meer dan 60 dochterondernemingen met daarnaast meerderheids- en minderheidsbelangen in andere bedrijven.[11] Enkele van de bekendste bedrijven die Gazprom heeft overgenomen zijn de daarvoor onafhankelijke media: Tv-station NTV (in 2001) en krant Izvestia (juni 2005).

Bekende samenwerkingsverbanden en dochterondernemingen zijn Gazeksport en RosUkrEnergo.

Reserves, productie en export[bewerken]

Per eind 2009 had Gazprom een aandeel van 70 procent van de totale Russische gasreserves; ofwel 33.600 miljard m3 (2008: 33.100). Deze reserves zijn berekend op basis van de Russische methode. Deze wijkt af van hetgeen internationaal gebruikelijk is. De Russische methode neemt alleen de geologische karakteristieken van de gasvoorkomens in beschouwing terwijl de internationale methode ook economische elementen meeneemt. Aardgas dat alleen met verlies kan worden geproduceerd, wordt niet tot de reserves gerekend. Op basis van de internationale berekeningsmethode liggen de gasreserves van Gazprom ongeveer een-derde lager[2].

in miljarden m3
Gazprom gasreserve 2004 2005 2006 2007 2008
Volgens Russische methode 27.700 27.600 27.800 28.300 29.000
Idem internationale standaard 20.900 20.550 20.730 20.820 21.030

De cijfers in de figuur wijken af van de gasreserves genoemd in de tekst omdat Gazprom niet alle reserves met de internationale rekenregels heeft herberekend.

In 2012 produceerde Gazprom 487 miljard m3 (2011: 513,2) gas en daarnaast nog aardolie en aardgascondensaat. De totale gas verkoop was 466,8 miljard m3 (2011: 503,6).

Gazprom koopt ook op grote schaal gas in. In de jaren 2006-2008 werd gemiddeld voor ruim 60 miljard m3 per jaar ingekocht. Gazprom tekende bijvoorbeeld in mei 2007 een 15-jarig contract met Kazachstan voor de levering van gas. Daarnaast zijn er contracten met onder andere Azerbeidzjan, Turkmenistan en Oezbekistan. Deze landen beschikken vaak niet over een eigen netwerk om gas te exporteren naar Europese markten en de enige exportmogelijkheid is dan via het Gazprom netwerk.

Veel Russisch aardgas wordt geëxporteerd naar ex-Sovjetlanden en Europa. Gazprom is de enige die het gas mag exporteren. Van de export naar Europa gaat ongeveer een kwart naar de voormalige Oostbloklanden en de rest naar West-Europa. Binnen West-Europa is Duitsland de grootste afnemer van gas met een aandeel van 20%, gevolgd door Turkije met 18% en Italië, Verenigd Koninkrijk en Polen met ieder een aandeel van ongeveer 9%. Het aandeel van Nederland is circa 2% ofwel 3 miljard m3. West-Europa dekt ongeveer 25% van de gasbehoefte uit Rusland.

Hieronder een overzicht van de gasverkopen van Gazprom [12]:

Omschrijving 2007 2008 2009 2010 2011 2012
Verkopen binnenland (in miljarden m3) 307,0 287,0 262,6 262,1 265,3 249,7
Idem aan ex-Sovjetlanden 100,9 96,5 66,7 70,2 81,7 66,1
Idem aan Europa en overige landen 168,5 167,6 148,3 148,1 156,6 151,0
Idem verkopen totaal 478,6 480,4 503,6 466,8
Verkoopopbrengst binnenland (in USD per 1000 m3) 50,9 66,6 59,5 77,3 92,9 95,4
Idem ex-Sovjetlanden 110,9 148,9 173,1 211,3 265,8 258,0
Idem aan Europa en overige landen 269,4 303,2 235,2 244,4 313,0 325,2

Uit de figuur blijkt duidelijk dat het gas voor binnenlandse klanten goedkoop is. De Russische regering reguleert de gasprijs en had het beleid deze laag te houden. Vanaf begin 2008 is dit beleid gewijzigd en worden de gasprijzen stapsgewijs verhoogd. Dit blijkt niet duidelijk uit de figuur hierboven, omdat hier de bedragen in Amerikaanse dollars luiden. In lokale valuta is de binnenlandse gasprijs gestegen van 1.300 roebel per 1000 m3 in 2007, via 1.885 roebel in 2009 naar 2.964 roebel in 2012. Voor Europese klanten is de gasprijs gekoppeld aan de prijs van ruwe olie op de wereldmarkten. Met een vertraging van zes tot negen maanden wordt de exportprijs van het gas aangepast. In 2008 is de ruwe olieprijs sterk gestegen hetgeen gereflecteerd wordt in een hogere exportprijs. Voor de ex-Sovjetlanden, binnen deze groep is Oekraïne de belangrijkste afnemer, streeft Gazprom eenzelfde prijssystematiek na als voor de Europese afnemers. In 2011 hadden de prijzen voor beide exportmarkten aan elkaar gelijk moeten zijn, maar dit doel is niet gehaald zoals uit de bovenstaande figuur blijkt.

Hieronder nog een figuur met de financiële resultaten van Gazprom[13]:

in miljarden roebel
Omschrijving 2007 2008 2009 2010 2011 2012
Omzet 2.423 3.519 2.991 3.597 4.637 5.003
Bedrijfsresultaat 702 1.260 857 1.114 1.657 1.357
Nettowinst 658 743 780 969 1.307 746

Gazprom in Nederland[bewerken]

Ook Nederlandse bedrijven doen zaken met Gazprom. Zo werd een deel van de lening voor de aankoop van Sibneft gefinancierd door ABN AMRO. De Nederlandse Gasunie heeft al sinds 1999 contracten voor de levering van gas aan Nederland.[14]. In 2007 heeft de Nederlandse Gasunie ook een belang van 9% verkregen in de Nord Stream gaspijpleiding door de Oostzee. Gazprom behoudt 51% van de aandelen in deze pijplijn. Op datzelfde moment kreeg Gazprom een optie om een belang van 9% te nemen in de BBL-pijplijn, die Nederland met het Verenigd Koninkrijk verbindt.[15] Deze laatste optie is overigens nooit uitgeoefend en is nu verlopen. In oktober 2009 maakte Energie Beheer Nederland bekend dat Gazprom zal participeren in Gasopslag Bergermeer. Gazprom zal gas injecteren in de opslaglocatie en krijgt hiervoor een aandeel in het project.[16]

In mei 2007 is Gazprom EP International B.V. (voorheen Gazprom Netherlands B.V.) opgericht in Amsterdam als een speciale tak van Gazprom buiten Rusland en de voormalige Sovjetstaten. Het is een 100% dochtermaatschappij van Gazprom, en is actief in de exploratie, acquisitie, integratie en beheer van internationale olie en gas assets.

In juni 2012 heeft Gazprom Energy een verkoopkantoor geopend in Den Bosch.[17] De Russische gasproducent wil binnen een periode van vijf jaar minimaal 15% van de Nederlandse zakelijke markt bedienen.[17] In het begin mikt Gazprom vooral op het midden- en kleinbedrijf. Nederland is na Groot-Brittannië, Ierland, Frankrijk en Duitsland het vijfde land in Europa waar Gazprom een eigen verkoopkantoor opzet. Gazprom levert al decennia aardgas aan Europese energiebedrijven, waaronder ook Nuon en Essent.[17] Door direct eindgebruikers te bedienen, passeert Gazprom deze energiebedrijven. De komst van Gazprom is mogelijk geworden door de liberalisering van de Europese energiemarkt.[17]

Gazprom in België[bewerken]

Gazprom wil van de Italiaanse energiegroep ENEL de steg-centrale in Marcinelle overnemen.[18] Er is nog geen definitief akkoord bereikt over een overnameprijs, maar Gazprom zou zo’n € 200 miljoen willen betalen voor de elektriciteitscentrale.[18] De centrale met een capaciteit van 420 megawatt werd in 2012 in dienst genomen. Enel wil met de opbrengst zijn schuld reduceren.[18]

Problemen[bewerken]

Een van de belangrijkste problemen waar Gazprom echter mee kampt zijn de verouderde pijpleidingssystemen. Een groot deel heeft de maximumlevensduur van 25 jaar reeds overschreden of zal dat in de komende 10 jaar doen. Een belangrijk probleem bij de noodzakelijke vervangings-investeringen is het feit, dat veel van het gas op binnenlandse markten wordt afgezet, waar men veel minder betaalt dan voor geëxporteerd gas. Daarnaast zakte de beurswaarde van het bedrijf aanzienlijk door de kredietcrisis eind 2008, hetgeen het er niet eenvoudiger op maakte om op de kapitaalmarkt geld aan te trekken voor onderzoek en ontginning van nieuwe gasvelden. De vrees bestaat dan ook dat, ná de crisis, de prijzen voor olie en gas sterk stijgen omdat door het wegvallen van noodzakelijke investeringen niet aan de vraag kan worden voldaan.[19]

Zie ook[bewerken]

  • Blauwe Stroom - door Gazprom beheerde gas-pijpleiding over de Zwarte Zee naar Turkije
  • LUKoil - het tweede oliebedrijf van Rusland

Externe links[bewerken]

Artikelen[bewerken]

Itera[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) "Russia’s RTS Ends Worst Year Since 1998; Gazprom Tumbles", Bloomberg, 31 december 2008, William Mauldin & Denis Maternovsky.
  2. a b (en) Gazprom in figures 2004-2008, pag 14
  3. Gazprom reservestatistieken (pdf - internetarchief)
  4. (en) Kramer, A.. $13 billion Sibneft deal fulfills Gazprom. International Herald Tribune (29 september 2005) - artikel over de reserves na de aankoop van Sibneft.
  5. (en) The Enigma of Soviet petroleum, Marshall L. Goldman, 1980, Uitgeverij: George Allen & Unwin, Londen, pag 78
  6. (en) Gazprom and Hermitage Capital: Shareholder Activism in Russia, 2002, Stanford Graduate School of Business Case IB-36
  7. Mosnews - Merger Officially Called off, Govt to Buy Stake at Market Prices
  8. a b c d FD.NL, Brussel onderzoekt marktmanipulatie Gazprom, 5 september 2012 [1], geraadpleegd op 20 september 2012
  9. a b c d Transport Online Rusland en China tekenen gascontract voor 30 jaar, 21 mei 2014, geraadpleegd op 31 mei 2014
  10. (en) Financial Times, Russia and China seal $400bn gas deal, 22 mei 2014, p. 1
  11. (en) List of major companies with gazprom's shareholding. Gazprom
  12. (en) Gazprom in Figures 2008-2012, p. 63 en 64
  13. Gazprom persberichten 2008 en 2009 resultaten
  14. Overeenkomst Gazprom en Gasunie. energie.nl
  15. Gasunie persbericht: Gasunie en Gazprom eens over Nord Stream and BBL
  16. (en) EBN persbericht: Gazprom participeert in Gasoplsag Bergermeer
  17. a b c d Het Financieele Dagblad: Gazprom naar Nederland, 20 juni 2012 artikel
  18. a b c Express.be Gazprom dicht bij overname krachtcentrale Marcinelle, geraadpleegd op 30 juni 2013
  19. (en) JSC “Gazprom”. Instituut voor Natuurlijke Monopoliesonderzoek