Simone Veil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Dit artikel gaat over de Franse politica Simone Veil, niet te verwarren met de eveneens Franse activiste en filosofe Simone Weil.


Simone Veil
Tissot-Panafieu gymnase Japy 2008 02 27 n5.jpg
Volledige naam Simone Annie Liline Veil - Jacob
Geboren 13 juli 1927
Functies
27 mei 1974 –
4 juli 1979
minister van Volksgezondheid
juli 1979 – 1982 16e voorzitter van het Europees Parlement
29 maart 1993
18 mei 1995
minister van Volksgezondheid
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Simone Annie Liline Veil - Jacob, DBE ( Nice, 13 juli 1927 ) is een Franse advocate en politica. Ze was in Frankrijk twee keer minister voor Volksgezondheid, Frans: ministre de la Santé. Ze was van juli 1979 tot 1982 de 16e voorzitter van het Europees Parlement, de eerste vrouw in deze positie.

In november 2008 werd ze gekozen om lid te worden van de Académie française.

Jonge jaren[bewerken]

Veil werd geboren als dochter van een joodse architect. In 1943 haalde ze haar eindexamen. Kort hierop werd ze met haar moeder en zus gedeporteerd naar Auschwitz en van daar naar Bergen-Belsen. Haar moeder stierf hier, zelf overleefde ze de oorlog wel.

Na de oorlog begon ze met haar studie rechten en politieke wetenschappen. Tijdens deze studie leerde ze Antoine Veil kennen. De twee trouwden op 26 oktober 1946 en kregen drie zonen.

Politieke carrière[bewerken]

31 mei 1988

Van 1974 tot 1979 was Simone Veil minister van Volksgezondheid in het parlement van achtereenvolgens Jacques Chirac en Raymond Barre. In december 1974 voerde ze een wet in die de beschikbaarheid van anticonceptiemiddel moest vergroten. Op 17 januari 1975, in de functie van minister van Volksgezondheid, was ze ervoor verantwoordelijk, dat abortus in Frankrijk werd gelegaliseerd. Vooral hiervoor is ze in Frankrijk bekend.

Veil werd bij de Europese Parlementsverkiezingen 1979 gekozen tot lid van het Europees Parlement. Door dit nieuwe parlement werd ze gekozen tot voorzitter. Veil behield deze positie tot 1982. Tijdens haar periode als voorzitter werd ze gezien als één van de machtigste vrouwen ter wereld.

In 1981 ontving Veil de prestigieuze Internationale Karelsprijs Aken. In 1984 werd ze herkozen tot lid van het Europees Parlement, waar ze tot 1989 de leider werd van de Partij van Europese Liberalen en Democraten. In 1989 werd ze nog een keer herkozen tot parlementslid. In 1993 trok ze zich terug uit deze positie. Tussen 1984 en 1992 was Veil onder andere lid van het comité voor Milieu, Volksgezondheid en Voedselveiligheid.

In 1993 werd Veil in Frankrijk opnieuw minister van Volksgezondheid en bleef dit tot 1995. In 1998 werd ze gekozen in de Conseil Constitutionnel. In 2005 trok ze zich tijdelijk terug van deze positie om campagne te voeren voor het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Deze actie werd sterk bekritiseerd daar het in leek te gaan tegen wat leden van de Conseil Constitutionnel mogen doen voor Europese politiek.

Van 2000 tot 2007 was ze voorzitter van de Franse organisatie Fondation pour la mémoire de la Shoah, die zich ervoor inzet de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog niet te doen vergeten.

In 2005 kreeg Veil de Prins van Asturië-prijs. In 2007 kreeg ze de Noord-Zuid prijs van de Europese raad. Datzelfde jaar verraste ze veel mensen door haar steun te betuigen aan presidentskandidaat Nicolas Sarkozy.

Literatuur[bewerken]

  • Une vie, 2007, autobiografie