Simone Veil
| Simone Veil | ||||
 |
||||
| Naam | Simone Annie Liline Veil-Jacob | |||
| Geboren | 13 juli 1927 | |||
| Functies | ||||
| 27 mei 1974 – 4 juli 1979 |
minister van gezondheid | |||
| juli 1979 – 1982 | 16e voorzitter van het Europees Parlement | |||
| 29 maart 1993 – 18 mei 1995 | minister van gezondheid | |||
|
||||
Simone Annie Liline Veil-Jacob, DBE (Nice, 13 juli 1927) is een Franse advocaat en politicus. Ze was van juli 1979 tot 1982 de 16e voorzitter van het Europees Parlement, de eerste vrouw in deze positie ooit. Daarnaast was ze tweemaal minister voor gezondheid.
In november 2008 werd ze verkozen in de Académie française.
Jonge jaren [bewerken]
Veil werd geboren als dochter van een Joodse architect. In 1943 haalde ze haar baccalaureaat. Kort hierop werd ze met haar moeder en zus gedeporteerd naar Auschwitz en van daar naar Bergen-Belsen. Haar moeder stierf hier. Veil zelf overleefde de oorlog.
Na de oorlog begon ze met haar studie rechten en politieke wetenschappen. Tijdens deze studie leerde ze Antoine Veil kennen. De twee trouwden op 26 oktober 1946 en kregen drie zonen.
Politieke carrière [bewerken]
Van 1974 tot 1979 was Simone Veil Minister van Gezondheid in het parlement van achtereenvolgens Jacques Chirac en Raymond Barre. In december 1974 voerde ze een wet in die de beschikbaarheid van anticonceptie moest vergroten. Op 17 januari 1975 legaliseerde ze abortus; iets waarvoor ze vandaag de dag het beste wordt herinnerd in Frankrijk.
Veil werd bij de Europese Parlementsverkiezingen 1979 verkozen tot lid van het Europees parlement. Door dit nieuwe parlement werd ze verkozen tot voorzitter. Veil behield deze positie tot 1982. Tijdens haar periode als voorzitter werd ze gezien als één der machtigste vrouwen ter wereld.[1]
In 1981 won Veil de prestigieuze Internationale Karelsprijs Aken. In 1984 werd ze herkozen tot parlementslid, waar ze tot 1989 de leider werd van de Partij van Europese Liberalen en Democraten. In 1989 werd ze nog eenmaal verkozen tot parlementslid. In 1993 trok ze zich terug uit deze positie.[1]
Tussen 1984 en 1992 diende Veil onder andere in het comité voor milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid.
In 1993 werd Veil in Frankrijk opnieuw minister van gezondheid, en bleef dit tot 1995. In 1998 werd ze verkozen tot de Conseil Constitutionnel. In 2005 trok ze zich tijdelijk terug van deze positie om campagne te voeren voor het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Deze actie werd sterk bekritiseerd daar het in leek te gaan tegen wat leden van de Conseil Constitutionnel mogen doen voor Europese politiek.
In 2005 kreeg Veil de Prins van Asturië-prijs. In 2007 kreeg ze de Noord-Zuid prijs van de Europese raad. Datzelfde jaar verraste ze veel mensen door haar steun te betuigen aan presidentskandidaat Nicolas Sarkozy.
| Noot |
