The Carpenters

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Carpenters

The Carpenters was een Amerikaans muziek- en zangduo in de jaren zeventig van de twintigste eeuw. Het duo bestond uit broer en zus Richard en Karen Carpenter. Ze hadden talloze hits zowel in de VS als in Europa met hun melodieuze popliedjes. Officieel heette de formatie "Carpenters", zonder het lidwoord "The" ervoor.

Jeugd[bewerken]

Karen (2 maart 1950 - 4 februari 1983) en Richard (15 oktober 1946) werden geboren in New Haven, Connecticut. In 1963 verhuisde het gezin naar Downey, een voorstad van Los Angeles. Richard was al vroeg geïnteresseerd in muziek en begon al op jonge leeftijd piano te spelen. De verhuizing van Connecticut naar Californië was dan ook deels om hem de gelegenheid te geven zijn muzikale carrière te ontwikkelen. Karen toonde aanvankelijk weinig interesse in muziek; die interesse openbaarde zich pas op de middelbare school toen ze deel ging uitmaken van de schoolband en leerde drummen. Rond die tijd bleek ook dat ze een goede zangstem had.

Vroege carrière[bewerken]

Midden jaren zestig probeerden broer en zus Carpenter carrière te maken in de muziek, maar het lukte hen niet om een platenmaatschappij te vinden die met hen in zee wilde. In mei '66 leek er schot in de zaak te komen toen Karen met Richard meeging die auditie moest doen bij bassist Joe Osborn. Karen werd gevraagd een stukje mee te zingen en kreeg direct een contract aangeboden als solozangeres. Ze bracht twee singles uit, "I'll be yours" en "Looking for love", maar de platenmaatschappij ging failliet, dus de veelbelovende start liep op niets uit. In deze periode vormden Karen en Richard samen met de bevriende bassist Wes Jacobs het trio "The Richard Carpenter Trio", een instrumentale jazzband. Ze wonnen in 1966 een "Battle of the Bands" talentenjacht en werden gespot door het platenlabel RCA. Deze platenmaatschappij besloot uiteindelijk echter hun platen toch niet uit te brengen, en omdat er aan het commerciële potentieel van het trio werd getwijfeld, werd het contract al snel beëindigd. Karen en Richard vormden daarna met vier studenten van de California State University de band Spectrum, en speelden al snel voor volle zalen in de regio. Een platendeal zat er niet in voor deze band, maar Karen en Richard deden veel ervaring op en hielden er een tekstschrijver aan over (John Bettis).

Nadat de band Spectrum uiteengegaan was, besloten broer en zus Carpenter als duo verder te gaan: Karen op drums, Richard op toetsen, en beiden als zangers. Ze stuurden demo's op naar diverse platenmaatschappijen en trokken zo de aandacht van Jack Daugherty van A&M Records. Ze tekenden een contract in 1969. Hun eerste album, "Offering", bevatte veel materiaal dat Richard had geschreven in de Spectrum-periode. Het meest opvallende nummer op het album was echter een cover van het Beatles-nummer "Ticket To Ride". Dit werd een kleine hit voor de Carpenters. De LP werd opnieuw uitgebracht onder de naam "Ticket To Ride", en verkocht redelijk. De platenmaatschappij regelde een optreden voor het duo tijdens de premières van de films Goodbye Mr. Chips en Hello Dolly in december '69.

Karen Carpenter

Carpenters[bewerken]

Richard en Karen braken echt door in 1970, met hun vertolking van Burt Bacharach's nummer "(They Long To Be) Close To You". Deze single stond vier weken op de eerste plaats in de Amerikaanse hitparades. Hun daaropvolgende single "We've Only Just Begun" behaalde de tweede positie, en werd dus de tweede grote hit voor het duo. Beide nummers stonden ook op het album "Close To You", dat een bestseller werd. De Carpenters sloten het jaar af met een kerstsingle, "Merry Christmas Darling". Dit nummer werd gedurende de jaren erna regelmatig rond Kerst uitgebracht. Een reeks van hits volgde in de jaren zeventig, waaronder "Sing", "Yesterday Once More" en "Top Of The World". Een "greatest hits" album volgde, (The Singles 1969-1973) Deze LP stond lang op de eerste plaats in zowel de VS als in Groot-Brittannië. Het werd één van de best verkochte LP's van het decennium, waarvan er alleen al in de VS meer dan zeven miljoen werden verkocht.

Om hun albums te promoten traden de Carpenters zeer veel op, zowel tijdens tournees als tijdens televisieshows. In 1973 werden ze uitgenodigd door de Amerikaanse president Richard Nixon om in het Witte Huis te spelen, waar op dat moment de West-Duitse bondskanselier Willy Brandt te gast was.

Het intensieve toerschema leidde ertoe dat het duo in '73-'74 geen tijd had om nieuw materiaal op te nemen. In plaats daarvan kozen ze ervoor om een nummer van hun album "Song For You" opnieuw uit te brengen ("I Won't Last A Day Without You"). Dit nummer behaalde de elfde plaats in de Amerikaanse hitparades. In hetzelfde jaar ('74) brachten de Carpenters een cover uit van Hank Williams' hit "Jambalaya (On the Bayou)", in een up-tempo versie. Dit werd in de VS niet als single uitgebracht, maar werd in Europa en in Japan een van hun grootste hits. Hun versie van het Marvellettes-nummer "Please Mr. Postman" werd in 1975 de laatste nummer-een-hit van het duo. Eropvolgende singles als "Only Yesterday" en "Solitaire" (geschreven door Neil Sedaka) haalden nog wel de (amerikaans/engelse)hitparades maar werden geen grote hits. De LP's die in de periode hierna werden uitgebracht lieten hetzelfde verkooppatroon zien: ze verkochten nog wel, maar de echte "verkooprecords" bleven uit. De disco-age was ingezet in de VS, en de easy listening was uit de mode.

Hoewel de echt grote hits verder uitbleven, bleef het duo zeer geliefd bij het publiek. In 1978 scoorden ze nog een kleine hit met het country-achtige nummer "Sweet, Sweet Smile". Ze brachten in datzelfde jaar in Europa opnieuw een "greatest hits"album uit, met singles uit de jaren 1974-1978. In de VS brachten ze gelijktijdig een kerstplaat uit, "A Christmas Portrait". Dit bleek een uitzondering op hun neergaande populariteit te zijn en werd een seizoenstopper. Ze bleven hun televisieshows doen in de VS en scoorden daarmee steeds nog goede kijkcijfers. In 1980 scoorden de Carpenters voor de laatste keer in de Amerikaans/Engelse hitparade met het nummer "Touch me when we're dancing" afkomstig van wat later zou blijken hun laatste studio-LP "Made in America".

Medio jaren zeventig begon het intensieve optreden en het gebrek aan vrije tijd hun tol te eisen. Karen ontwikkelde een obsessie voor haar gewicht en leed aan anorexia nervosa. Dit kwam in 1975 aan het licht toen er optredens afgezegd moesten worden vanwege oververmoeidheidsverschijnselen van de zangeres, nadat ze bij een optreden in Las Vegas was flauwgevallen tijdens het zingen van "Top Of The World". Op zijn beurt was Richard verslaafd geraakt aan methaqualon, een barbituraat. Deze gebeurtenissen leidden tot het einde van de liveoptredens van het duo in 1978.

Begin jaren tachtig[bewerken]

Richard liet zich in 1979 opnemen in een kliniek in Topeka om van zijn verslaving af te komen. Karen besloot om solo verder te gaan, en ging in zee met producer Phil Ramone. Haar lp met meer disco-georiënteerd materiaal werd echter door de platenmaatschappij tegengehouden en bleef op de plank liggen tot 1996. Uiteindelijk kwam het duo weer samen toen Richard eenmaal van zijn verslaving was genezen. Hun LP "Made In America" werd in '81 uitgebracht en de single "Touch Me When We're Dancing" behaalde de top twintig in de VS.

De persoonlijke problemen van het duo belemmerden de mogelijkheden echter. De gevolgen van Karens anorexia nervosa werden steeds duidelijker merkbaar. Na een korte, hevige romance trouwde Karen met Thomas J. Burris, in augustus 1980. Dit huwelijk liep echter uit op een ramp en het stel vroeg in november '81 al een scheiding aan. In '82 besloot Karen in therapie te gaan om van haar eetstoornis af te komen. Het gerucht ging dat Karen braakmiddelen gebruikte, hetgeen haar hart zwaar belastte en beschadigde. Karen, die een volkomen normale schildklier had, nam ook nog eens tienmaal de toegestane dosering van een schildkliermedicijn in om haar stofwisseling te versnellen. Dit in combinatie met de enorme hoeveelheden laxeermiddelen die ze nam, verzwakte haar hart sterk.

Karens plotse dood[bewerken]

Nadat Karen in therapie was gegaan, kwam ze in één week tijd vijf kilo aan. Deze plotselinge gewichtstoename bleek echter een zware belasting voor haar hart te zijn, dat al erg verzwakt was door de vele diëten die ze volgde. Op 4 februari 1983, op 32-jarige leeftijd, kreeg Karen een hartstilstand in het huis van haar ouders. Ze werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht, maar daar kon nog slechts de dood worden vastgesteld.

Op 12 oktober van datzelfde jaar, kregen de Carpenters een ster op de Walk of Fame in Hollywood.

De dood van Karen Carpenter zorgde ervoor dat er veel aandacht kwam voor eetstoornissen zoals anorexia nervosa en boulimia. Karens dood zorgde er ook voor dat beroemdheden voor eventuele eetstoornissen durfden uit te komen. Ziekenhuizen en therapeuten kregen steeds meer aanmeldingen van patiënten die zich wilden en durfden te laten behandelen. Voor de meeste mensen was het voor de dood van Karen Carpenter volledig onbekend dat er eetstoornissen bestonden, hetgeen het moeilijk maakte een diagnose te stellen en te behandelen.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Ticket to ride 1969 - eerder uitgebracht als Offering
Close to you 1970 -
Carpenters 1971 -
A song for you 1972 -
Now and then 1973 04-08-1973 2 24
Live in Japan 1974 - Live album
Carpenters Live at Budokan 1974 - Live album
The singles: 1969-1973 1973 02-03-1974 2 14 Verzamelalbum
Horizon 1975 14-06-1975 21 9
A kind of hush 1976 -
Live at the Palladium 1976 - Live album
Passage 1977 -
The singles: 1974-1978 1978 - Verzamelalbum
Christmas portrait 1978 -
Made in America 1981 -
Beautiful lovesongs 1981 28-03-1981 27 14 Verzamelalbum
Yesterday once more 1985 - Verzamelalbum
The collection 1987 12-12-1987 40 9 Verzamelalbum
From the top 1990 - Verzamelalbum
Their greatest hits 1990 26-05-1990 4 62 Verzamelalbum
Interpretations 1995 - Verzamelalbum
Love songs 1997 - Verzamelalbum
Yesterday once more 1998 - Verzamelalbum
The singles: 1969–1981 2000 - Verzamelalbum
Yesterday once more - De Nederlandse singles collectie 1998 19-05-2001 22 13 Verzamelalbum
The essential collection: 1965–1997 2002 - Verzamelalbum
Carpenters perform Carpenter 2003 - Verzamelalbum
Gold: 35th anniversary edition 2004 - Verzamelalbum
The ultimate collection 2009 31-01-2009 17 8 Verzamelalbum

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Ticket to ride 1969 -
(They long to be) Close to you 1970 26-09-1970 33 2
We've only just begun 1970 -
Merry Christmas darling 1970 -
For all we know 1971 -
Rainy days and mondays 1971 -
Superstar 1971 09-10-1971 21 6 Alarmschijf
Hurting each other 1971 -
It's going to take some time 1972 08-07-1972 tip14 -
Goodbye to love 1972 -
Sing 1973 -
Yesterday once more 1973 14-07-1973 7 10 Alarmschijf
Top of the world 1973 27-10-1973 14 5 Alarmschijf
Jambalaya (On the Bayou) 1974 09-02-1974 3 11
I won't last a day without you 1974 27-04-1974 tip10 -
Santa Claus is coming to town 1974 -
Please Mr Postman 1974 04-01-1975 33 4
Only yesterday 1975 19-04-1975 tip14 -
Solitaire 1975 -
There's a kind of hush (All over the world 1976 -
I need to be in love 1976 -
Goofus 1976 -
All you get from love is a love song 1977 -
Calling occupants of interplanetary craft 1977 -
Christmas song 1977 -
Sweet sweet smile 1978 29-04-1978 tip7 -
I believe you 1978 -
Touch me when we're dancing 1981 -
(Want you) Back in my life again 1981 -
Those good old dreams 1981 -
Beechwood 4-5789 1982 -
Make believe it's your first time 1983 -
Your baby doesn't love you anymore 1984 -
Little altar boy 1984 -
Honolulu City lights 1986 -
Let me be the one 1991 - promo CD

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
(They long to be) Close to you 579 565 752 1024 730 846 1160 1205 1008 978 987 975 1173 966 1367
I won't last a day without you 1569 - - - - - - - - - - - - - -
Jambalaya (On the bayou) - 1272 1454 1397 1642 1654 1520 1597 1569 1567 1835 1711 - - -
Top of the world 408 - 567 518 652 496 491 492 517 520 499 456 698 672 805
Yesterday once more 699 809 796 732 998 991 938 924 1156 960 1271 888 1278 1320 1665

Trivia[bewerken]

De B-kant van de single Top of the world was het nummer Heather. Dit was het nummer wat tijdens Het laatste uur van piratenzender Veronica te horen was tijdens de speech van Rob Out. Hierna ging de zeezender uit de ether. Later werd hetzelfde nummer gebruikt als achtergrondmuziek voor het item De plaat en zijn verhaal in diverse programma's van het inmiddels gelegaliseerde Radio Veronica

Externe links[bewerken]