Emil Welti

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Emil Welti

Emil Welti (Zurzach, 23 april 1823 - Bern, 24 februari 1899), was een Zwitsers politicus.

Emil Welti bezocht van 1840 tot 1844 de kantonschool van Aarau en studeerde daarna van 1844 tot 1847 rechten in Jena en Berlijn. In 1852 werd hij president van de districtsrechtbank van Zurzach. In 1856 werd hij in de Regeringsraad van het kanton Aargau gekozen (tot 1866). Hij beheerde de departementen van Justitie (1856-1862) en daarna van Opvoeding (1862-1866). Als hoofd van het departement van Justitie was hij verantwoordelijk voor de gedeeltelijke gelijkberechting van Joden (hij was voorstander van gehele gelijkberechting, maar het lukte hem niet dit te realiseren). Van 1 april 1858 tot 31 maart 1859, van 1 april 1862 tot 31 maart 1863 en van 1 april 1866 tot 31 maart 1867 was hij Landammann van het kanton Aargau.

Van 1857 tot 1866 maakte Welti deel uit van de Ständerat (eerste kamer van het parlement). In 1860 en in 1866 was hij voorzitter van de Ständerat. In 1860 en in 1864, onrustige perioden in de Zwitserse geschiedenis, was Welti bondscommissaris in Genève. In 1866 werd hij bevorderd tot kolonel en verkreeg hij een eredoctoraat aan de Universiteit van Zürich voor zijn werken over de rechtsgeschiedenis.

Emil Welti werd op 8 december 1866 in de Bondsraad gekozen voor het liberale centrum. Hij bleef in de Bondsraad tot 31 december 1891. Hij beheerde de volgende departementen:

Emil Welti was 1868, 1871, 1874, 1879, 1883 en in 1890 vicepresident en in 1869, 1872, 1876, 1880, 1884 en in 1891 bondspresident. In dezelfde jaren was hij ook minister van Buitenlandse (Politieke) Zaken.

Als minister van Defensie maakte hij van het uit diverse kantonnale legers bestaande Zwitserse leger een meer gecentraliseerde federale legermacht. Als minister van Spoorwegen trachtte Emil Welti de nationalisering van de diverse spoorwegmaatschappijen te bewerkstelligen. Nadat in 1890 de Jura-Simplon-Bahn door de Zwitserse overheid was opgekocht, keurde het parlement in 1891 ook het verdrag tot overname van de Centralbahn goed. Het wetsontwerp werd echter bij een referendum op 6 december 1891 met tweederdemeerderheid verworpen. Onmiddellijk daarop diende Welti zijn ontslag per einde december in. In 1898 lukte het zijn opvolger Josef Zemp uiteindelijk wel om de belangrijkste private spoorbedrijven in overheidshanden te doen overgaan.

Emil Welti gold als gematigd liberaal. Hij was voorstander van de scheiding van kerk en staat, tegen de Kulturkampf en een verklaard tegenstander van het referendum.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Friedrich Frey-Herosé
Lid van de Zwitserse Bondsraad
1866-1891
Opvolger:
Josef Zemp