Federica Mogherini

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Federica Mogherini
Federica Mogherini Official.jpg
Geboren 16 juni 1973
Rome, Vlag van Italië Italië
Politieke partij PD
Vlag van Europa Hoge vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid
(tevens vicevoorzitter)
Huidige functie
Aangetreden 1 november 2014
President Jean-Claude Juncker
Voorzitter van de Europese Commissie
Voorganger Catherine Ashton
Vlag van Europa 23e Europees Commissaris namens Italië
Huidige functie
Aangetreden 1 november 2014
President Jean-Claude Juncker
Voorganger Ferdinando Nelli Feroci
Vlag van Italië Minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden 21 februari 2014
Einde termijn 30 oktober 2014
President Giorgio Napolitano
Premier Matteo Renzi
Voorganger Emma Bonino
Opvolger Paolo Gentiloni
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Federica Mogherini (Rome, 16 juni 1973) is een Italiaanse politica en lid van de Europese Commissie. Ze was van 22 februari 2014 tot 30 oktober 2014 minister van Buitenlandse Zaken van Italië en was na Emma Bonino en Susanna Agnelli de derde vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken van Italië. Sinds 1 november 2014 bekleedt ze de functie van hoge vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van de Europese Unie.

Biografie[bewerken]

Studie[bewerken]

Mogherini studeerde politicologie aan de Sapienza-universiteit in Rome waar ze afstudeerde op een scriptie over de relatie tussen religie en politiek binnen de islam.

Politieke carrière[bewerken]

In 1996 werd Mogherini lid van de linkse jongerenorganisatie Sinistra giovanile. In 2001 werd ze lid van de Nationale Raad van de Democratici di Sinistra, een linkse Italiaanse politieke partij. Later werd ze lid van het Nationaal Bestuur en het Politiek Comité van de partij. In 2003 ging ze werken bij het buitenlanddepartement van de partij, eerst als hoofd van de betrekkingen met bewegingen, daarna als coördinator van het departement en uiteindelijk als hoofd Internationale Relaties. Ze volgde in het bijzonder de dossiers rondom Irak, Afghanistan en het vredesproces in het Midden-Oosten.

Ze onderhield contacten met de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, de Socialistische Internationale en partijen die daar deel van uitmaken. Ze focuste zich voornamelijk op de relatie met de Amerikaanse Democratische Partij.

Vanaf de oprichting van de Italiaanse Democratische Partij (Partito Democratico) in oktober 2007 tot aan april 2008 en later van februari tot november 2009 was ze werkzaam als leidinggevende bij de partij. In 2008 werd ze verkozen tot lid van de Kamer van Afgevaardigden van het Italiaanse parlement waar ze onder meer werkzaam was als secretaris van de commissie Defensie.

Op 24 februari 2009 benoemde Dario Franceschini, secretaris van de Democratische Partij, haar tot hoofd Gelijke Kansen in het nieuwe partijsecretariaat. Ze is een van de leiders van de Area Democratica van Dario Franceschini, een stroming binnen de partij.

In februari 2013 werd ze herkozen als lid van de Kamer van Afgevaardigden. Sinds haar herverkiezing behaalde ze een aanwezigheidspercentage in het parlement van 98,2%.[1]

Op 9 december 2013 werd ze hoofd Europese Zaken in het nieuwe partijsecretariaat onder leiding van de nieuwe partijsecretaris Matteo Renzi.

Minister van Buitenlandse Zaken[bewerken]

Op 21 februari 2014 maakte Matteo Renzi de aanstelling van Mogherini als minster van Buitenlandse Zaken in zijn eerste regering bekend. De volgende dag legde ze een eed af en nam ze officieel de ministerspost aan.

Hoge vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid[bewerken]

Na de grote overwinning van de Italiaanse fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in de Europese Parlementsverkiezingen van 2014 werd Mogherini genoemd als opvolger van Catherine Ashton als hoge vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van de Europese Unie.[2][3][4] Op 30 augustus 2014 benoemde de Europese Raad haar met ingang van 1 november 2014 in die functie.[5] In die hoedanigheid liet zij weten met de hele EU te willen streven naar de erkenning van Palestina[6]. Ook vindt zij dat de politieke islam een plaats in de Europese politiek verdient.[7]

Privé[bewerken]

Ze is getrouwd en heeft twee dochters.[8]