Ma'ale Adoemim

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ma'ale Adoemim
מַעֲלֵה אֲדֻמִּים
معاليه أدوميم
Israëlische nederzetting Vlag van Israël
Ma'ale Adoemim
Ma'ale Adoemim
Situering
Land Israël / Palestina
Locatie Westelijke Jordaanoever
District (mechoz) Judea en Samaria
Gouvernement gouvernement Jeruzalem
Coördinaten 31° 47′ NB, 35° 18′ OL
Algemeen
Oppervlakte 49.177 km²
Inwoners 37.138 (2013)[1]
Website maale-adummim.muni.il/
Foto's
Ma'ale Adoemim
Ma'ale Adoemim
Portaal  Portaalicoon   Israël

Ma'ale Adoemim (Hebreeuws: מַעֲלֵה אֲדֻמִּים, Arabisch: معاليه أدوميم; betekenis: rode heuvels) is een Israëlische nederzetting op de Westelijke Jordaanoever van Palestina in het gouvernement Jeruzalem. De nederzetting is (volgens internationaal recht illegaal) gesticht in 1979 ten oosten van Oost-Jeruzalem. Israël gaf deze nederzetting in 1991 stadsrechten. Burgemeester is Benny Kasriel. In 2015 telde Ma'ale Adoemim 40.693 inwoners.[bron?]

Etymologie[bewerken]

Adoemim is afgeleid van het Hebreeuwse woord "adom" en betekent letterlijk rood en verwijst naar de rode kleur van het heuvellandschap gelegen op de route van de Jordaanvallei naar Jeruzalem

Status[bewerken]

De VN-Veiligheidsraad verklaarde in maart 1979 in Resolutie 446 Veiligheidsraad Verenigde Naties de bouw van nederzettingen in bezet gebied illegaal[2]. Deze nederzetting ligt in het C-gebied volgens de Oslo Akkoorden en was in 2007 voor 0,5 procent gebouwd op geconfisqueerd Palestijns land[3][4]. De Israëlische regering bestrijdt dat de bouw illegaal zou zijn en stelt dat Ma'ale Adoemim voor het overgrote deel gebouwd zou zijn op eigendom van de staat of op land dat niet op iemands naam zou staan geregistreerd, en dat er geen privé-eigendom in beslag zou zijn genomen voor de bouw.[bron?] In 1975 was volgens B'Tselem 3000 hectare Palestijns grondgebied geconfisqueerd.[5]

Geschiedenis[bewerken]

Sinds 1948[bewerken]

Na het uitroepen van de staat Israël in 1948 werd David Ben Gurion premier van Israël. Hij vestigde gecombineerde militaire (Nachal-brigade)-landbouwunits op strategische plekken in en langs de grenzen van Israël[6]. In die tijd was Levi Eshkol, hoofd van de 'World Zionist Organization/Jewish Agency's Settlement Department', grotendeels verantwoordelijk voor het verwerven van fondsen voor de ontwikkeling van het land, voor massa-immigratie en voor de toerusting van het leger. Hij bleef dit tot 1963. In 1954 volgde hij Ben Gurion op als premier van Israël (tot 1969).

In de beginjaren van 1950 werden bedoeïenen van onder meer de Jahalin-stam[7] door Israël vanuit de Negev in het zuiden van Israël naar onder meer dit Palestijnse gebied op de Westelijke Jordaanoever gedeporteerd, hetgeen een schending is van artikel 49 van de Vierde Geneefse Conventie.[8]

Sinds 1967[bewerken]

Route van de Westoeverbarrière ten oosten van West-Jeruzalem, update 2013; ten opzichte van de Groene Lijn van 1949

Sinds de militaire bezetting door Israël in 1967, na de Zesdaagse Oorlog, werden op grond van het E1(East-Jerusalem)-Plan reeds politieposten naar deze geplande nederzettingenplaats overgebracht, gelegen over de wapenstilstandsgrens (de zogenoemde Groene Lijn).[9] confisqueerde Israël steeds meer land van de bedoeïengemeenschappen; land wat zij hadden om hun kudden erop te laten grazen. Deze nomadengemeenschappen werden nadien ondergebracht in kampementen met tenten en golfplatenhuisjes bij de vuilnisstortplaatsen van de nederzetting. Voor hun kudden bleef onvoldoende land om te grazen. In hun bewoningen, die ook nog regelmatig geruimd worden zijn ze verstoken van enige infrastructuur als elektriciteit en riolering, en basisvoorzieningen voor onderwijs en gezondheid.[10]

Door de bouw van de uiteindelijke nederzetting in 1979, waarmee een groot deel van de landreserves van de bewoners daar werd afgepakt, zijn mede de inwoners van de aangrenzende Palestijnse gemeenschappen Al-Eizariya, Abu Dis, and Anata hard in hun bestaan en daarmee bestaansrecht getroffen[5]. Ook werd op hun land een Israëlische snelweg ('bypassroad') aangelegd die Ma'ale Adoemimnederzetting verbond met Jeruzalem en Tel Aviv.

Het Israëlische E1-Plan[11] alsook de geplande Israëlische Westoeverbarrière, 13 kilometer ten oosten van de Groene lijn ten oosten van Ma'ale Adoemim met het oog op uitbreiding van deze nederzetting, bedreigen de bestaansmogelijkheden van de Palestijnse bevolking als geheel. De geografische en strategische locatie van Ma'ale Adoemim, de buitenposten (outposts) en de Israëlische verbindingswegen schenden bovendien het collectieve zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen: deze nederzetting splijt de Westelijke Jordaanoever doormidden waardoor een levensvatbare Palestijnse staat met een territoriale samenhang onmogelijk wordt gemaakt[12], wat indruist tegen internationaal humanitair recht.

Protesten[bewerken]

Als reactie op de beslissing van de Israëlische regering om Ma'ale Adoemim met nog 3500 woningen uit te breiden werd in januari 2013 een 'outpost' opgezet van 250 Palestijnen en 25 journalisten. Deze werden op 13 januari door het Israëlische leger IDF en een politiemacht ontruimd[13] Naar aanleiding hiervan deed Ban Ki-moon op 14 januari 2013 opnieuw een oproep aan Israël om de bouwplannen voor het controversiële E1-gebied te staken[14]

Op 19 maart 2014, op de dag dat Barack Obama Israël bezocht, werden op dezelfde heuveltop wederom tenten door Palestijnen neergezet om tegen de Israëlische E1-plannen te protesteren. Ook deze werden met geweld verwijderd[15]. In juni 2014 verklaarde Saeb Erekat, de onderhandelaar namens de Fatah, dat de ring van nederzettingen Oost-Jeruzalem zal smoren en de twee-staten oplossing te niet zal doen; het zal de laatste nagel in de doodkist van de twee-staten oplossing betekenen. Gedurende de laatste ronde van onderhandelingen (juli 2013-april 2014) werden 206 nieuwe woningen in Ma'ale Adoemim en 334 in Kfar Adoemim aangekondigd.[16]

Doorgaande uitbreidingen[bewerken]

Op 1 juli 2014 werden, op dezelfde plek waar de Palestijnse 'outpost' was verwijderd, door inwoners van Ma'ale Adoemim twee nieuwe outposts (buitenposten) opgezet, waarbij ze aanvoerden dat dit een antwoord was op de dood van drie ontvoerde tieners (bij Hebron)[17] Hier werd door de IDF geen actie op ondernomen. Op 1 april 2015 werden door de Israëlische 'Civil Administration' (CA) 11 zonnepanelen in een kampement van bedoeïenen bij Ma'ale Adoumin in beslag genomen[18] Tussen 5 en 20 augustus 2015 verwoestte de Israëlische autoriteit 34 woonhuizen en 31 andere bebouwingen in de Palestijnse dorpen in het C-gebied (van de Oslo Akkoorden) in de omgeving van Ma'ale Adoemim in de Jordaanvallei en in de heuvels ten zuiden van Hebron.[19]. De Knessetleden Bezalel Smotrich (Het Joodse Huis) en Yoav Kish (Likoed) hebben op 19 januari 2017 bekend gemaakt een wetsontwerp voor de annexatie van Ma'ale Adumim in te dienen bij het Ministerieel Comité voor Wetgeving.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]