Israëlische nederzetting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kaart van de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever (inclusief Oost-Jeruzalem)

Met Israëlische nederzetting wordt bedoeld een vestiging van Israëlische kolonisten in gebieden die door Israël zijn veroverd en bezet in de Zesdaagse Oorlog van 1967. Dergelijke, illegaal aangemerkte, nederzettingen bevinden zich op de bezette Westelijke Jordaanoever, in het door Israël wederrechtelijk geannexeerde Oost-Jeruzalem en op de op Syrië veroverde Golanhoogten. Tot 1979 respectievelijk 2005 waren er ook nederzettingen op het inmiddels aan Egypte teruggegeven schiereiland Sinaï, en in de Palestijnse Gazastrook.

Kenmerken en locaties[bewerken]

Een nederzetting kan bestaan uit zogenoemde outposts, enkele primitieve wooncontainers, campers of caravans, zonder veel accommodatie, moderne intensieve landbouwbedrijven, tot en met goed geoutilleerde satellietsteden, met elkaar en met het grondgebied van Israël verbonden door een parallel wegenstelsel, 'bypassroads', waar Palestijnen geen toegang tot hebben en waardoor hun dorpen en grondgebied van elkaar worden afgesloten. De overgrote meerderheid van de kolonisten is zionistisch en/of joods. 'Outposts' (buitenposten) worden door nederzettingen uitgezet ter uitbreiding van hun grondgebied. Deze zijn illegaal en moeten dan ook door Israël ontruimd worden, maar worden gedoogd en na enige tijd gelegaliseerd. Dit staat gesprekken met de Palestijnen over vrede in de weg[1][2][3]

Sommige nederzettingen zijn samengevoegd tot clusters, zoals Goesj Etsion terwijl andere worden gesitueerd rond Palestijnse dorpen en steden. Vaak bovenop een heuvel omdat vandaar de regio goed in de gaten gehouden kan worden en met elkaar verbonden door .

Israël ordent de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever onder zijn bestuur als het informele district Judea en Samaria.

De nederzettingen worden gebouwd buiten de Groene Lijn, de bestandslijn van 1949 die de feitelijke grens vormt tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever. De Westoeverbarriëre is gedeeltelijk buiten deze grens opgetrokken op Palestijns grondgebied. Ze betrekt de Israëlische nederzettingen bij elkaar en isoleert daarmee de Palestijnse dorpen van elkaar en van hun akkers.

Vele nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever breiden zich uit door natuurlijke bevolkingsgroei en woningbouw. Met uitzondering van de charedisch-joodse nederzettingen is de migratiestroom negatief. Hierbij wordt vaak de slechte veiligheidssituatie als reden opgegeven.

In 2007 werden plannen gepubliceerd om in plaats van een legerkamp in het noordoosten van Samaria voor het eerst in jaren[bron?] een nieuwe nederzetting te stichten Dezen stuitten op internationale tegenstand, onder meer van de Verenigde Staten, aangezien deze als illegaal worden bestempeld (Zie: status van de nederzettingen). Voor de Palestijnse Autoriteit was de verdere uitbreiding van Joodse nederzettingen een reden om geen vredesbesprekingen meer te voeren tussen 2008 en medio mei 2010. Deze onderhandelingen waren gestrand na de oorlog in Zuid-Libanon in 2008.

Op 31 augustus 2014, tijdens de vredesonderhandelingen over het conflict in de Gazastrook 2014, werd bekend dat Israël van plan is om 400 hectare grond op de Westelijke Jordaanoever te annexeren. Het betreft het land van Palestijnse boeren in de buurt van de nederzettingencluster Goesj Etsion bij Bethlehem. Het omvat het grondgebied van vijf dorpen in het Gouvernement Bethlehem. Volgens de VS werkt dit 'contrapoductief' voor de vredesonderhandelingen.[4].

Status van de nederzettingen[bewerken]

Verschillende internationale organisaties zoals de Verenigde Naties en de meeste landen, inclusief landen die in het algemeen Israël steunen, bestempelen de nederzettingen als illegaal en een aantal VN-veiligheidsraadsresoluties (446, 452, 465, 471) hebben ze dan ook als zodanig bestempeld.[5] Volgens de Israëlische regering zijn de nederzettingen wel legaal: de bepalingen die illegale nederzettingen in bezet gebied behandelen zouden niet opgaan voor de gebieden die Israël in 1967 veroverde omdat er volgens Israël geen wettige soevereine macht in die gebieden zou hebben bestaan. Israël noemt de gebieden niet "bezet" maar "betwist".[6]

In 1995, vlak na de Akkoorden van Oslo, woonden er in totaal 138.000 Joodse kolonisten in de Palestijnse gebieden (afgezien van Oost-Jeruzalem), in 2009 was dat verdubbeld tot 280.000. Het Rode Kruis schat het aantal in 2012 op 350.000. De schattingen voor de totale bevolking van de Westoever lopen uiteen van 2,5 tot 3,5 miljoen inwoners.

In het verleden is al vele malen door verschillende internationale autoriteiten, waaronder het Internationaal Gerechtshof en het Hooggerechtshof van Israël zelf, vastgesteld dat Israël wel degelijk bezetter van deze gebieden is. Artikel 49 van de Vierde Geneefse Conventie verbiedt de overbrenging van de eigen bevolking naar bezet gebied in het algemeen: het maakt hierbij geen verschil of dit onder dwang of uit vrije wil gebeurt. Het Internationale Rode Kruis (ICRC) heeft dit expliciet uitgesproken in zijn commentaar op de Geneefse Conventies en concludeert dat de nederzettingen in strijd zijn met het Humanitair Oorlogsrecht.[7]

Nederzettingen[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

  • (en) peacenow.org.il, Israëlische nederzettingenmonitor
  • (en) mfa.gov.il, standpunt Israëlische regering over nederzettingen
Bronnen
  1. Israël eigent zich vier onwettige knederzettingen-outposts toe The Guardian, 16 mei 2013
  2. Israël ontmantelt uitbreiding outpost Haaretz.com]
  3. thenational.ae
  4. [1] Israël annexeert 400 hectare grond op de Westelijke Jordaanoever
  5. (en) "The Geneva Convention", BBC, 10 December 2009.
  6. (en) Israeli Settlements and International Law. Israëlisch ministerie van buitenlandse zaken
  7. Het Rode Kruis over de Israëlische nederzettingen in bezet gebied